In mijn favoriete podcast beland

Tijdens de 4 dagen wachten op het vliegtuig in Christchurch heb ik ook lekker naar podcasts geluisterd. Onder andere naar mijn favoriet Man met de microfoon. Normaal gesproken komt daar 1x per week een nieuwe aflevering van. Maar vanwege de corona crisis werd er inmiddels dagelijks een nieuwe aflevering gemaakt, rond het thema Lock Down. Ik geniet er elke keer weer van. Dus toen ik terug in Nederland was heb ik de maker, Chris Bajema, gemaild dat ik het zo leuk vond om er naar te luisteren terwijl ik in NZ zat. Vervolgens kreeg ik van hem de vraag of hij mij mocht interviewen.
En zo ben ik ineens zelf onderdeel geworden van mijn favoriete podcast! 

Later heeft Chris telkens 10 afleveringen samengevoegd. De link verwijst naar de site van man met de microfoon. Ik zit in Lockdown aflevering 15., deze start op 01:02:25 .

man-met-de-microfoon/id1064022589?i=1000489426269

De eindstreep gehaald!

Nou, we zijn weer een dagje verder en bij deze een afsluitende blog van mijn bewogen reis naar NZ.

We waren gebleven bij de overstap in Qatar. De 8 uur overstaptijd ging nog redelijk snel voorbij omdat ik aan mijn blog kon schrijven en je natuurlijk in gesprek kwam met anderen die ook op weg naar huis waren.

Qatar was echt een verzamelplek van Nederlanders (en ook Duitsers) bij deze vlucht naar Schiphol, die hun reis hadden afgebroken om naar huis terug te keren.
In Nieuw-Zeeland was het al lastig om aan een ticket te komen, en bovendien ging het land in lockdown vanaf 25 maart, maar de verhalen van anderen waren nog veel beroerder.
Ik sprak Nederlanders die in de Filipijnen waren. Ze konden daar nergens meer terecht voor onderdak en eten. Werden geweerd en met argwaan bekeken. Als ze daar vast waren komen te zitten hadden ze echt een groot probleem gehad.
Er waren ook mensen bij uit Zuid Afrika en uit Indonesië. We kwamen echt uit alle windstreken.

Gelukkig ging onze vlucht uiteindelijk om 8 uur ‘s ochtends (plaatselijke tijd) toch vertrekken.
De opluchting die ik voelde toen we opstegen was groot. Ik had er nu alle vertrouwen in dat het zou gaan lukken om thuis te komen.
Ik zat naast twee jonge vrouwen uit Leidschendam die hun lange reis van 4 maanden hadden onderbroken. Zij waren ook in NZ geweest en waren nu op Lombok in Indonesië toen ze de besloten terug te keren. Een van hen was verloskundige. Ik vertelde haar over wat ik in een podcast had gehoord.
Toevallig had ik bij het beluisteren van mijn favoriete podcast Man met de microfoon een interviewtje gehoord met een hoogzwangere vrouw die mogelijk in het ziekenhuis moest bevallen en van wie de man verkouden was en de deur niet uit mocht. En dus ook niet bij de bevalling zou mogen zijn. De consequenties van alles voor geboorte, thuisbevalling, kraambezoek enzovoort en ook voor de verloskundige, je kunt het je haast niet voorstellen.
Overigens zeer de moeite waard om te beluisteren, die podcast. Momenteel maakt Chris Bajema dagelijks zijn podcast ipv wekelijks om de tijd van de isolatie een beetje voor ons op te vullen.

Op een gegeven moment ontdekte ik dat je een uur gratis WiFi in het vliegtuig kon krijgen. Heb er dankbaar gebruik van gemaakt om contact te hebben met mijn zussen en anderen tijdens de vlucht.
Moest erg lachen om mijn collega Koos. Zij appte: “ Nog 1 etappe te gaan?? Sterkte ik zal vandaag naar elk vliegtuig zwaaien (dat is niet zo moeilijk momenteel...)”
Ik appte terug: begin maar vast met zwaaien, ik ben er over 1 uur en 8 minuten! (Zag ik op mijn update van de vluchtgegevens). + bijgaand fotootje van het scherm in het vliegtuig

Vervolgens stuurde zij de volgende foto met als bijschrift: ‘ is it a bird or a is it a plane?’🤣

De vlucht duurde uiteindelijk 6 uur, een uur korter zelfs dan eerst werd aangegeven. Om 12 uur Nederlandse tijd zijn we geland.

Op Schiphol verliep alles super vlot. Ik heb nog nooit zo snel mijn bagage op de band gehad en bij de douane moesten we allemaal door de zelfscan gaan. Als je wat had willen smokkelen had je nu de gelegenheid gehad, want geen mens werd door de douane gecontroleerd.

Over de situatie in Nederland was overigens geen enkele info. Er hing alleen een briefje bij de douanehekjes om 1,5 meter afstand aan te houden. Maar wat je als binnenkomende reiziger moet doen of laten werd nergens aangegeven of omgeroepen. Dat verbaasde me echt. In NZ werd op het vliegveld voortdurend omgeroepen dat binnenkomende passagiers 14 dagen in zelfisolatie moesten gaan en welk telefoonnummer ze konden bellen voor hulp.

Verder nachecken op de site van buitenlandse zaken en RIVM gaf aan dat ik gewoon onder de mensen mag zijn zolang ik niet verkouden ben of ziekteverschijnselen heb. Dus ik hoef niet in isolatie.

De aansluiting van vliegtuig op trein en bus verliep naadloos. Ik had mijn koffer om 12.45, liep het vliegveld uit naar de Schiphollijn. De trein vertrok om 12.55 en reed als stoptrein. In Weesp een overstap van 3 minuten en vervolgens tot Amersfoort Vathorst door boemelen langs elk station wat daar tussenin lag.

Het was vrij leeg in de trein en de 1,5 meter afstand was goed vol te houden. Aangekomen in Amersfoort vertrok dus bus 2 minuten nadat ik aankwam, dus al met al was ik om 2 uur ‘s middags weer thuis!

Blij dat ik het gered had ben ik doodmoe mijn bed in gerold. Om half 9 ‘s avonds werd ik pas weer wakker! 

Achteraf kijk je nog eens terug op het hele avontuur. 

De 4 dagen in Christchurch in het motel hadden me al aan het denken gezet over hoe het moet zijn om in de gevangenis te zitten. Het idee dat je er niet uit kunt en je binnen een beperkte ruimte moet leven kwam wel erg dichtbij in de huidige situatie.

En ook de massale stroom van reizigers die ontstaat als iedereen ineens naar huis wil, met alles wat daarbij komt: ticketprijzen die enorm stijgen, de run op tickets, onderkomen, eten, argwaan naar elkaar zodra iemand kucht en ga maar door. De wereld ziet er ineens helemaal anders uit. Ik moest aan alle vluchtelingen denken die zonder enige garantie op pad gaan en volledig afhankelijk zijn van andere mensen die ze kunnen misbruiken of misschien toch helpen.

Ik ben inmens dankbaar voor de lieve mensen die ik heb meegemaakt die mijn terugreis hebben mogelijk gemaakt, die mijn thuiskomst hebben voorbereid en die mijn levenslijn waren tijdens deze spannende dagen!

Tot slot nog de link naar een filmpje van de familie die mij hielp bij het bemachtigen van de tickets naar huis. Zij hebben een wijngaard in Nelson (NZ) en ik zou zeggen: kopen die wijn!

Seifried Estate Winery 

Op hoop van zegen...

‘S ochtends om half 7 naar vliegveld Christchurch gegaan, auto ingeleverd en ingecheckt voor de binnenlandse vlucht naar Auckland. Een vlucht van anderhalf uur. Het begin van een spannende reis.
Deze eerste vlucht is geen probleem omdat het een binnenlandse vlucht is. Het was goed te doen op het vliegveld om nog enige afstand van elkaar te houden. Maar eenmaal in het vliegtuig is dat natuurlijk onmogelijk als dat is volgeboekt.
Ik zat naast een heel aardig ouder stel uit Auckland. Heb gezellig met de mevrouw gebabbeld. Liet haar foto’s zien van mijn diverse NZ reizen. Het grappige was dat zij zei: “je hebt meer van het land gezien dan ik als echte Kiwi.” Ze was echt verrast over sommige plekken en stootte haar man aan : “ daar moeten wij ook eens heen gaan!”

Aangekomen in Auckland, rond half 11, moet ik eerst van het gebouw van de binnenlandse vluchten buitenom wandelen naar de hal van de internationale vluchten. Ik had nog getwijfeld om eerst een bakje te doen, maar liep toch gelijk door naar de internationale hal. Daar werd je alleen binnengelaten als je een ticket had.

Vervolgens had ik nog tot ongeveer tot half 2 te wachten voor ik kon inchecken. Lang, voor een plek zonder zitplaatsen, weinig ruimte en pogingen om minimaal 1 meter afstand tot anderen te houden. En ook spannend, want ik zag achter sommige vluchten ‘cancelled’ verschijnen. Er kan nog van alles mislopen voordat ik echt het land uit ben! En ik kan dan fluiten naar de kosten van de dure tickets. Gelukkig was er wel afleiding omdat je altijd wel met iemand aan de praat raakt. Dit keer was het een jong meisje uit Duitsland, die een aantal delen van de mooie tracks op het Zuidereiland had gelopen. Zij reisde heel licht bepakt. Ik heb daar altijd bewondering voor. Ik krijg het voor elkaar om een koffer van 20 kilo mee te sjouwen en een rugzak met de maximale 7 kilo! Denk altijd dat ik niet zonder de dingen kan die ik meesleep en thuis bij het uitpakken denk ik altijd: was ook niet nodig geweest... Deze keer wel mijn rugzak vooral gevuld met ondergoed, tweede shirt en heeeeeel veeeeel papieren zakdoekjes en desinfecterende gel, voor zover dat toegestaan is.

Gelukkige werd er voor mijn vlucht uiteindelijk toch ingecheckt. Dolblij was ik met mijn boardingkaarten!

Om 4 uur vlogen we het luchtruim in, op weg naar Qatar. Bij het boarden zei ik nog tegen de grondstewardess: “bye, bye NZ. Hate to go, hope to see you again!” En toen NZ onder me weggleed kreeg ik het, net als de eerste reis te kwaad, dat ik dit heerlijke land weer achter moest laten. Met tranen in mijn ogen tuurde ik zo lang mogelijk naar het land. (Schiet nu weer vol, terwijl ik dit schrijf).

Ik zat helemaal achter in het vliegtuig. Helaas wel op de plek waar iedereen naast jouw stoel komt wachten om naar de wc te gaan. Aan mijn kant van het vliegtuig was de wc die halverwege het pad zat defect, dus iedereen kwam bij mij langs. Nou, niks social distance dus.
De vlucht duurde maar liefst 19 uur. Wat een rot eind zeg, om te zitten! Ben wel regelmatig even gaan staan, want ik kreeg weer last van mijn been. Voor de rest is het vooral slapen, eten en filmpje kijken. Mijn buurvrouw had in elk geval geen behoefte aan een gesprek en heeft de hele tijd geslapen of met gesloten ogen naar muziek geluisterd.

Om middernacht, plaatselijke tijd, kwamen we in Doha aan. Het is hier heel rustig op dit moment. Nu tot 8 uur wachten tot de vlucht naar Schiphol vertrekt.
Bij binnenkomst ben ik eerst een heerlijk kopje Jasmijnthee gaan drinken, met een sinaasappelcakeje erbij . Verrukkelijk! Op 4 Arabische mannen in witte gewaden na was ik de enige klant.

(Zoek de Arabische mannen)

De mensen van de dutyfree shops hebben ook niets te doen. Af en toe zie je Chinezen voorbij komen die helemaal in witte pakken lopen en met veiligheidsbrillen en monddoekjes. Ze zouden zomaar een CSI-team kunnen zijn, ware het niet dat ze geen handschoentjes droegen. Kijk, zo werkt het niet hè?

Nog even contact gehad via whatsapp-bellen met mijn zus en Facebook nagekeken. Daarop nu ook het bericht dat NZ binnen 48 uur ook in lockdown gaat. Net op tijd vertrokken dus!

In de pauzestand

Credits: Maluku

Dit mooie achterland van Christchurch (Banks Peninsula) lag voor het grijpen maar helaas, we moeten het vandaag weer met hetzelfde uitzicht als gisteren doen. In afwachting van mijn vlucht van morgen hang ik een beetje rond in mijn motelkamer. Ik hoef uiteindelijk hier toch niet in isolatie, maar wil zo weinig mogelijk onder de mensen komen voordat de vlucht begint.

Vandaag alleen even de auto wezen voltanken, zodat ik morgenochtend vroeg dat niet meer hoef te doen, want ik moet al vroeg naar het vliegveld. Huurauto inleveren, inchecken,  door de douane en dan om 9 uur vliegen naar Auckland. 

En dat is dan nog maar het begin van de trip. Rond 11 uur ben ik in Auckland en dan vlieg ik pas rond 4 uur ‘s middags door naar Doha in Qatar. En vlucht van ruim 19 uur!!! Dat wordt de langste zit die ik ooit heb gehad. Wat er vooral vervelend aan is, is dat in de tussentijd van alles veranderd kan zijn in het luchtruim, vwb toegang tot de vliegvelden. Ik vind het heel spannend. Als het goed gaat moet ik in Doha ook weer bijna 8 uur wachten voor ik door kan vliegen naar Amsterdam. Hoop dan rond 1 uur ‘s middags op dinsdag aan te komen. Vlieg dus weer een halve dag terug in de tijd. Heel apart idee eigenlijk.

Heb inmiddels mijn spullen al drie keer opnieuw ingepakt. Wil toch zoveel mogelijk in mijn rugzak proppen binnen de toegestane 7 kilo. Extra shirt, onderbroeken, papieren zakdoekjes enz. Iedere keer weer keuzes maken: wat zou ik missen als ik vast kom te zitten in Doha...? (Moet er niet aan denken!!!)

Met het vooruitzicht van de lange zit heb ik zojuist toch nog maar een wandelingetje in het park bij mij om de hoek gemaakt. Nou ja, park, zo heet het maar het was in feite een groot veld waar je omheen kon lopen met wat bomen langs de rand. Er lag een rugbyvelden en een cricketveld en een paar tennisbanen. Tot mijn verbazing werd er op al deze velden nog wel gesport. Ben er maar ruim omheen gelopen.

De wachttijd hier werd ook heerlijk doorbroken door alle whatsappjes en reacties op mijn Facebookpagina. Fijn dat iedereen zo meeleeft! En dankzij Whatsapp en mijn Nieuw-Zeelandse telefoonabonnement kan ik hier in NZ nog onbeperkt Whatsappen, wat ook betekende dat ik een paar keer met mijn zussen aan de Whatsapplijn heb gehangen, met videobeeld. Het doet me goed om de vertrouwde gezichten te zien en te horen hoe het met iedereen gaat.

Morgen is dat helaas over, want dan ga ik weer over op mijn Nederlandse telefoonaccount. 

Vanavond nog een maaltje uit de magnetron en op tijd naar bed. En dan morgen het avontuur weer aangaan!

Bericht van thuis: kom terug!

Beste TravelEssence Reiziger,

De wereldwijde pandemie veroorzaakt door het COVID-19 virus legt momenteel het reisverkeer grotendeels plat. Luchtvaartmaatschappijen schrappen talloze vluchten. Regeringen proberen reizigers in het buitenland bij te staan bij hun terugkeer naar huis.

Bij TravelEssence werken we dag en nacht om voor onze reizigers een vlucht naar huis te organiseren. Helaas wordt dit steeds moeilijker en kunnen wij vluchten inmiddels niet meer voor u omboeken. We doen ons best om u zo goed mogelijk te voorzien van informatie over de stappen die u zelf moet nemen om thuis te komen. We willen u adviseren uw terugreis zo snel mogelijk te boeken.

Dit zijn de te nemen stappen:

● Boek zelf een ticket naar Nederland. Dit kan het beste via de website

https://www.skyscanner.nl/

○ Wanneer het gelukt is om een ticket te boeken, geeft u dit dan gelijk ook door aan TravelEssence. TravelEssence zal zijn best doen een gedeeltelijke refund te krijgen bij de luchtvaartmaatschappij.

● Registreer uw reisgezelschap op de website van de overheid: 
 https://informatieservice.nederlandwereldwijd.nl/

○ Gebruik hierbij optie twee: Aanmelden + registratie bij ambassade.

Wij houden de situatie nauwlettend in de gaten en zetten alle zeilen bij om onze klanten bij te staan. We hopen van harte dat ook u op korte termijn veilig thuis zult komen. Voor vragen kunt u ten alle tijden terecht bij uw reisadviseur. Bel of mail gerust, ze staan voor u klaar.

Meer informatie kunt u nalezen op de volgende sites:

• ●  RIVM
• ●  Ministerie van Volksgezondheid
• ●  Wereldgezondheidsorganisatie
• ●  Ministerie van Buitenlandse Zaken
  Het TravelEssence Team 

Dit bericht zat gisterochtend in mijn mail. Dus besloot ik een ticket te proberen te bemachtigen. Die was op zich nog wel snel gereserveerd via Schipholtickets.com,  maar de betaling lukte niet. Er kwam nooit een betaalscherm, alleen een witte pagina, als ik werd doorgeleid naar IDeal.
Dus besloot ik in elk geval vast naar Christchurch te rijden, want daar zou ik uiteindelijk toch moeten vertrekken.

Het lukte de rest van de dag niet om te betalen, dus ik mailde naar de ticketorganisatie maar die reageerde niet op de mail en bellen naar Nederland was zo duur dat mijn tegoed op mijn Nieuw-Zeelandse abonnement al op was aan wachtminuten met zo’n irritant muziekje.
Ook nog geprobeerd te bellen met de ambassade waar ik helaas een bandje te horen kreeg. Schoot ook niet op.

En ineens is alleen reizen dan helemaal niet leuk meer. Je moet het ook maar in je eentje zien op te lossen. Ik had echt een sparringpartner nodig. Dus belde ik mijn zus Hester via Whatsapp. Heerlijk om even te overleggen. Hoewel het ook voor haar moeilijk was om te zeggen wat nu wijsheid was: gaan of blijven. We hebben de hele dag contact gehouden.
De reis naar Christchurch was nog 6 uur rijden, dus toen ik rond twee uur eindelijk had besloten wat ik ging doen had ik nog een lange rit voor de boeg.
Het was prachtig weer en de rit is ook heel mooi. Ik kwam weer langs Lake Tekapo waar ik sterren gekeken had en het mooie meer had gezien. Vandaag nam ik echter geen tijd voor een foto. Ik heb alleen af en toe een sanitaire stop gemaakt. Maar zelfs niet een eet of drinkstop.

(Dit was nog een foto uit 2016)
Om 8 uur kwam ik eindelijk bij mijn motel aan.
Nog een keer geprobeerd mijn ticket te betalen, maar wederom een wit scherm. Tijd voor actie, want dit zou ‘m niet worden.
Weer ruggespraak met Hester en Allard. En lang leve het feit dat Allard voor een international werkt en zodoende een wereldwijd netwerk heeft. Uiteindelijk had ik een naam en een telefoon van een vrouw uit Nelson. Wellicht kon zij mij helpen of eventueel wat voor mij betekenen mocht ik hier vast komen te zitten.

Agnes heeft een wijngaard en gaat regelmatig op reis. Zij maakte contact met een reisbureau dat zij vaak gebruikt voor haar reizen. En Kelly, van het betreffende reisbureau, heeft haar stinkende best gedaan om een ticket te bemachtigen.
De situatie is zo veranderlijk dat de route van het ticket van gisteren al niet meer zou kunnen omdat ik via Australië zou vliegen en daar is nu de grens gesloten.

Het is nu dus nog afwachten of het kaartje dat Kelly voor mij heeft kunnen boeken voor aanstaande maandag dan nog te gebruiken is. Ik vlieg via Qatar. Spannend hoor, of het doorgaat.
Ondertussen vliegen de prijzen voor de tickets de pan uit, tot wel 5000 NZDollar of meer!
Kelly kreeg dus maar heel weinig tijd om het ticket te reserveren en vervolgens te betalen. En dat werd dus een probleem, want mijn creditcard had onvoldoende krediet meer en betalen vanaf mijn betaalrekening zou te lang duren. Heel frustrerend, want ik had dus in principe wel het geld maar kon er niet snel genoeg bij.
En dan is het echt ongelofelijk dat Agnes, die tot voor gisteren nog nooit van mij gehoord had, het bedrag voor mij heeft voldaan!!!!
Daar wordt je hart toch warm van! Dat mensen zo behulpzaam willen zijn?!

Nog meer blauw en coronaperikelen

Vanochtend eerst naar het politiebureau gereden om mijn parkeerbon te betalen. De online-betaalmogelijkheid was namelijk buiten werking. Daarna begonnen aan mijn plannen voor vandaag.

Ongelofelijk hoe blauw de meren en rivieren hier zijn. Ik blijf me er over verbazen!
Deze keer heb een wandeling langs de Clutha River gemaakt. Het was vlak om te lopen, dus voor een Hollander prima te doen!

De Clutha River begint bij Lake Wanaka en eindigt 338 km verderop bij Balcutha in de Pacific Ocean. De prachtig blauwe kleur ontstaat door de mineralen die de gletsjers van Mount Aspiring meevoeren. Het is de grootste rivier van NZ en ook de snelste. Het water stroomt gemiddeld met 15 km per uur en bij hoog water zelfs 25 km per uur.

Het stuk dat ik liep was ooit een looppad van de Maori’s die hier landinwaarts trokken om diverse grondstoffen te vinden zoals de flax en andere planten die vezels leverden voor touwen, netten e.d. En ze kwamen hier om op moa’s , eenden en duiven te jagen en te vissen op paling.

Als je dan zo een tijdje tussen de bomen loopt, met de murmelende rivier aan een kant en de oplopende walkant aan de andere begin je een beetje te mijmeren hoe het hier vroeger geweest moet zijn, toen de eerste kolonisten aankwamen. Ik stel me zo voor dat ze de rivier afvoeren en keken waar het wat vlakker was en dachten: hier kunnen we wel een boerderij gaan beginnen. 

Waar ze zich nog wel eens in vergisten was de kracht van het water en hoe hoog het soms kan komen. Ze hebben het op de harde manier moeten leren met de nodige fatale ongelukken en verdrinkingen. De Clutha River was echt berucht bij de eerste kolonisten! De eerste dode viel in 1871 toen John Gilbert hier verdronk terwijl hij zijn kudde liet oversteken.

Eerst kwam er een pontje. Tijdens de goldrush kwamen er steeds meer dorpjes langs de Clutha River, die uitvalsbases waren naar het achterland, de Arrow, waar goud werd gevonden.

De eerste kolonistenvrouwen hebben hier ook een hard leven gehad. Vaak draaiden zij op voor de farm en trokken de mannen de bergen in om te jagen of goud te zoeken. 

Wat zo leuk is in NZ, is dat er overal van die informatieborden staan over de historie van een plek. Ik heb dat bij mijn weten in Nederland nooit zoveel gezien. Het brengt het landschap echt tot leven voor je.

Langs het pad staat een hele stekelige struik waarvan George gisteren vertelde dat de stekels door de Maori’s werden gebruikt om mee te tatoeëren. Het zou ook een antibacteriële werking hebben.

En ook vallen de rozenbottels op die nu overal te vinden zijn. Die rozenstruiken zijn destijds door de Chinese goudzoekers meegenomen. Ze maakten er thee van en gebruikten het als medicijn. Rozenbottels zitten bomvol vitamine C en dat verklaarde waarom zij veel gezonder bleven dan de Europese kolonisten. Grappig dat je dus ook in de beplanting een stuk geschiedenis terug kan zien.

Er staan hier ook overal inmens hoge populieren die door de Europeanen zijn ingevoerd. Zij doen dienst als windvangers. Want het kan flink tekeer gaan in de dalen.

Later op de dag ben ik nog naar Lake Hawea gereden. Omdat mijn been weer pijn ging doen besloot ik om hier niet meer te gaan wandelen maar lekker een plekje aan het water op te zoeken om een boek te lezen. Het was weer heerlijk genieten. Wat werkt de natuur toch goed voor een mens! Je ontspant helemaal en voelt je intens gelukkig!

Wat nogal in schril contrast staat met wat er allemaal gaande is in de wereld met de uitbraak van het Corona-virus. 

Ik realiseer me dat ik het hier heel goed heb op dit moment en dat er nog nauwelijks restricties zijn. De verhalen die ik uit Nederland hoor zijn echt zorgwekkend. Ik hoop echt dat het veel mensen bespaard zal worden om de ziekte op te lopen en dat het mogelijk blijft om voor de zieken te zorgen. Het vraagt een hoop verantwoordelijkheidsgevoel van degenen die niet ziek zijn en het dagelijks leven proberen door te laten gaan. 

Ik heb veel waardering voor al die zorgverleners waarop nu zo’n zwaar beroep wordt gedaan en leef mee met alle mensen op verantwoordelijke posities die belangrijke beslissingen moeten nemen.

Wat het voor mij zal betekenen v.w.b. mijn mogelijkheden om terug naar Nederland te reizen weet ik nog niet. Ik had al de reisapp van het ministerie van Buitenlandse Zaken gedownload, maar heb het nu ook uitgebreid met de mogelijkheid om nieuws van de ambassade in NZ te ontvangen. En uiteraard heb ik contact met mijn reisorganisatie opgenomen. Die gaven aan zich een slag in de rondte te werken en eerst de zaken te regelen voor de mensen die al op het punt stonden terug te keren. Ik wacht dus maar af. Wordt vast nog wel vervolgd!

Farm tour

Toen ik gister aankwam in Albert Town heb ik me eerst een even verdiept in de vele mogelijkheden hier aan activiteiten.  Er is hier van alles te doen. Je kunt mountainbiken, wandelen, vissen , paragliden, wateractiviteiten, helicoptervluchten ... en een farm tour met een gids in een fourwheeldrive (4WD).

Dat leek me nou echt leuk, om wat meer over het leven op een boerderij te horen te krijgen. Dus vanochtend om half 9 stapte ik in de auto bij George Scott van Ridgeline Adventures. We haalden nog 3 Amerikaanse dames (Chicago) op. Zij bleken te logeren in de B&B waar ik mijn allereerste nacht in NZ in 2015 doorbracht!

George is een gepensioneerde boer die nu voor zijn plezier 2 dagen in de week deze tours doet, samen met nog andere gidsen, voor het bedrijf van Ridgeline Adventures. Zij hebben een overeenkomst met de boer over wiens land wij vandaag gaan rijden. Hij kan dus uit eigen ervaring vertellen over het boeren leven.

De farm die wij bezochten heeft een enorm stuk land, zo’n 1700 footballfields groot (ik neem aan dat ze het dan over rugbyvelden hebben). De landbouw en veeteelt-gronden in NZ waren tot 10 jaar geleden nog eigendom van de overheid. Boeren leasden in feite het land. Er kwam ook regelmatig een ambtenaar om te controleren of het land wel echt gebruikt werd voor het boerenbedrijf. George vertelde over een boer die bezocht werd en aan een kant van zijn boerderij alles aan de controleur liet zien, hem vervolgens een uitgebreide lunch aanbood en in de tussentijd zijn kudde naar de andere kant liet brengen om vervolgens na de lunch die ander kant te laten controleren.
Maar 10 jaar geleden was er een soort herverdeling van het land en mochten de boeren het kopen. Vaak wordt er al generaties lang geboerd op de gronden. De boer van het land dat wij bezochten is de vijfde generatie hier.

De farm draait op drie soorten veeteelt: schapen (14.000) koeien (2500) en herten (1400). Schapen worden steeds minder waard, zeker voor wat betreft de wol. De boer houdt er momenteel eigenlijk niets meer aan over. Het vlees levert nog wel wat op. De koeien hier zijn Black Angus en Heresford koeien en kruisingen ervan.

De schapen kwamen we direct al tegen op het erf van de boerderij omdat ze net naar de scheerschuur werden verplaatst. Altijd een schitterend gezicht om de honden aan het werk te zien. Er zijn ‘blafhonden’ die ze opjagen en er zijn ‘stuurhonden’ die ze de juiste richting op drijven. Toen we verder reden, de bergen in op de hobelige weggetjes vroeg George of we al in de file hadden gestaan in NZ. Nee dus, dat kom je hier echt nooit tegen, zo weinig verkeer als er is. ‘Dan zul je er vandaag wel een meemaken’ zei hij en verrek, toen we een eindje verderop de bocht om kwamen belanden we midden in een enorme kudde schapen die verplaatst werden. Dus stonden we wel even in de file voor we verder konden.

De fourwheeldrive ging verder over het hobbelige offroadweggetje. Regelmatig moest er even gestopt worden om een hek te openEn en weer te sluiten. Omdat ik voorin zat stelde ik voor dat ik zou uitstappen om de hekken te doen. Maar dat mocht niet, daar waren strikte afspraken over met de boer over wiens land we reden. Wellicht maar goed ook. Ik zou het niet graag op mijn geweten hebben als de prijswinnende stier zou ontsnappen. Indrukwekkend hoor, die stieren! Zo gespierd!

Ondertussen slingerden we steeds verder omhoog in de bergen. George wees ons op een helling waar een opname uit de Lord of the Ring was gemaakt met Gandalf. Hij liet een still uit de film erbij zien. Op een ochtend was de crew er ineens en ze vlogen er met 15 helicopters heen. Alles werd in 1 dag geschoten en zo plotseling als ze er waren , waren ze ook weer weg.

We stopten op een geweldig uitzicht punt op de Motukituki River. Vanaf hier kon je perfect zien hoe breed de loop van de rivier is. Ik heb er met mijn IPad een panoramofoto van gemaakt.

Weer een stuk hoger en een aantal hekken verder kwamen we de herten tegen. 1x per jaar worden ze naar het dal gejaagd om verkocht te worden aan andere boeren die ze laten opvetten en slachten. Dat opjagen gebeur tvooral met helicopters.

Herten komen van oorsprong niet voor in NZ, maar zijn door de kolonisten geïntroduceerd. Ze werden in het wild losgelaten en er werd op gejaagd. Maar omdat er geen natuurlijke vijanden waren werden ze al gauw een plaag, die de natuurlijke vegetatie vernietigde. Dus mocht men er onbeperkt op jagen tot de aantallen weer flink teruggebracht waren. Daarna zijn ze herten gaan houden als boerderijdieren.  Het jagen op herten gebeurt ook vaak m.b.v. helicopters met jagers erin die vanuit de helicopter schieten, vervolgens op de grond worden gelaten en het karkas wordt opgehesen en naar het dal meegenomen. In de begindagen hiervan gebeurden er vaak ongelukken omdat ze de helicopter te zwaar belaadden of omdat ze niet goed met de valwinden in de valleien om konden gaan.
Ook nog een aardig weetje: herten zijn kleurenblind en zien als een ouderwetse tv met sneeuwruis. Maar ze kunnen des te beter horen en ruiken!

Eigenlijk heeft de boer hier het vooral druk op een paar piekmomenten: bij het lammeren en kalven en als de dieren opgehaald moeten worden voor de slacht. Verder lopen de dieren gewoon in de bergen en hebben ze er eigenlijk geen omkijken naar.
De schapen worden 2x per jaar geschoren. Vlak voor het lammerseizoen (september) en in het najaar (april/mei). Ze doen het expres voor het lammerseizoen zodat de schapen de luwte van de bomen zoeken omdat ze het koud hebben. Dat voorkomt dat overal in het open veld lammeren geboren worden die dood gaan van de kou.
Er was een schaap dat 6 jaar niet geschoren was omdat hij elke keer zich wist te verstoppen in een grot. Toen hij uiteindelijk toch gevonden werd was hij enorm! Hij werd Shrek the Sheep genoemd en werd later boegbeeld voor het outdoormerk Icebreaker.

Na een hoop geslingerd en gehobbel kwamen we aan de andere kant van de berg en hadden we wederom een indrukwekkend uitzicht, dit keer op Lake Wanaka.
Hier stapten we uit voor een bakje thee en een foto.

Aan het eind van de rit kwamen we nog aan de rand van het meer terecht waar nog wat restanten van de eerste kolonistenhuizen te vinden zijn. Het zijn wat fundamenten en hier en daar een stukje muur.

Al met al een heel geslaagde trip met fantastische vergezichten. Ik heb er weer volop van genoten. De dag begon heel fris (7 graden) en het werd uiteindelijk nog 16 graden. Dus ‘s middags heb ik nog lekker aan de waterkant gezeten bij Lake Wanaka.
Ik had daar ‘s ochtends ook mijn auto geparkeerd op een parkeerplaats waar je eigenlijk maar 2 uur mag staan. Ik had aan mijn gastheer gevraagd of hij wist waar ik langer kon staan, maar hij zei dat het helemaal niet uitmaakte. Er was maar 1 politieagent en die had wel wat anders te doen.
Nou.....dat bleek dus toch niet helemaal waar. Er zat toch een bon onder mijn ruitenwisser. Gelukkig maar voor 15 dollar (ongeveer 7,50 euro) want kennelijk was hij om 11 uur als aanwezig geregistreerd en om half twee was de bon uitgeschreven voor een overschrijding van een half uur. (Ik stond er al om half 9 en vertrok uiteindelijk pas om half 3).
Toen ik de bon online probeerde te betalen bleek het systeem uit de lucht te zijn. Dus nu moet ik morgen naar het politiebureau om te betalen...

Flipje, Frodo en Martien

On the road again... deze keer naar Arthur Town, in Central Otago.
Een rit van c. 300 km door heel gevarieerd landschap.

In de Catlins is het heuvelachtig en groen. Schaapjes op de groene velden, af een toe een stuk wetland met van die bossen grassen. Lekker ruig. Ik reed via de SH 92 naar Balclutha en sloeg daar op aanraden van Mary gelijk links af om vervolgens een stukje SH1 te pakken en dan een weg naar rechts te nemen die langs de Clutha River voert.

Dat klonk me goed in de oren. Ik moest er even naar zoeken want ik was er zomaar voorbij gereden. Maar toen ik dan op die Black Ridge Road zat was ik weer tevreden met mezelf.  Het miezerde een beetje en het begon langzaamaan harder te regenen. Ruitenwissers aan (die ik nog wel eens verwar met de richtingaanwijzer, heel irritant) en gewoon lekker blijven genieten van het glooiende landschap. En toen werd de asfaltweg ineens een grindweg (hier ook wel dirtroad genoemd). Daar was ik minder blij mee, want je slipt er heel makkelijk op en bovendien was het nu ook nog eens nat. Helaas werd de weg pas na 20 km weer een geasfalteerde weg. Dat was dus niet zo ontspannen rijden en ook nog eens langzaam.

Nadeel van die binnenweggetjes: je komt nauwelijks door dorpjes en dus ook niet langs public toilets.    Inmiddels had ik hoge nood, en is was dolblij toen ik eindelijk een bar tegenkwam. Het was echt zo’n pub voor locals. Het had een onuitspreekbare  Schotse naam, hing vol met foto’s van vroegere kolonisten, trofeeën van de jacht en er hing een vreselijke bierlucht. Het was rond twaalven en buiten stond een vlag ‘Open’, maar ze hadden duidelijk nog niet op klanten gerekend. Uiteindelijk kwam er een jonge vrouw tevoorschijn die in alle haast nog even de geldkist moest pakken om te kunnen afrekenen. Niet echt een plek om even lekker bij te komen. Dus na een kopje koffie en het hoognodige bezoek aan het toilet ging ik weer verder.

De Clutha River die ik volg is breed en schitterend blauw. Vanaf Beaumont kwam ik weer op de SH8, een degelijke snelweg. Eerst slingerde het door bergachtig gebied en op een gegeven moment opende het landschap zich en reed ik ineens tussen allemaal boomgaarden en fruitteeltbedrijven. De heerlijkste vruchten stonden langs de weg uitgestald. Flipje uit Tiel zou zich hier prima thuis hebben gevoeld (voor de jongeren onder ons: dit was Flipje uit Tiel.) Ik heb me niet aan het fruit gewaagd want ik krijg bij elk ontbijt altijd al uitgebreid fruit, en soms ook om mee te nemen. Dus meer heb ik niet nodig. Maar het zag er heerlijk uit.

Na Roxburgh begon het landschap weer te veranderen. Ruige grasvlakten met grote rotsen die  zo in het landschap gesmeten lijken te zijn. Typisch zo’n landschap waar Frodo met zijn Reisgenootschap van de ring tegen allemaal slechte machten moet vechten. Ik heb thuis een boek met filmlocaties, en het zou me niet verbazen als deze plek waar ik nu reed er in vermeld staat. Onguur en unheimisch!

Na Alexandra wordt het weer meer zoals in het Fjordland en rijd je heel lang langs Lake Dunstan die uiteindelijk in Cromwell eindigt. Daar heb ik nog een mooi plaatje geschoten.

De weg wordt vervolgd op de SH6 naar Wanaka. En dit zou de lievelingsplek van Martien Meiland zijn. Het ene na het andere wijnhuis heeft hier zijn wijngaarden. Al met al weer een hele mooie rit, die eindigde in Albert Town bij St.Maud Lodge. Een mooie woonboerderij met prachtig uitzicht op de bergen. Fantastisch! En vlak bij Lake Hawea, waar ik tijdens mijn eerste NZ reis zo van onder de indruk was. Ik verheug me al op de twee dagen die ik hier ga doorbrengen!

Een stukje geschiedenis

Tsjonge, waar te beginnen vandaag. Er is een hoop te vertellen.

Ik begin maar bij het begin: in mijn mail zaten twee berichten van het ministerie van buitenlandse zaken. Het betrof HongKong: vanaf vandaag tot in elk geval 27 maart worden er geen vluchten uit HongKong meer toegelaten in Nederland. Oeps.... ik vlieg over HongKong. Weliswaar 3 april, maar dat ligt wel heel dicht op 27 maart. Afwachten dus of ik terug kan komen....
Inmiddels is hier in NZ ook het beleid aangepast:vanaf vandaag moeten alle passagiers van buitenlandse vluchten 14 dagen in quarantaine. Mazzel dus dat ik een weekje eerder aankwam. Anders had ik ook twee van mijn vier weken op een plek vastgezeten.
Ik realiseer me dat het wellicht verstandig is om op te schrijven waar ik ben geweest waar ik in contact ben geweest met anderen. Mocht ik of iemand die ik ontmoet heb ziek worden. Dan heb ik in elk geval de zaken op een rijtje.
Het virus heeft echt een enorme impact op alles. Wat je niet altijd bedenken kunt. Mijn zus stuurde een filmpje met honderden apen in Thailand die de steden in trekken op zoek naar voedsel. Omdat er geen toeristen meer zijn die ze voeren.... (Dat geeft overigens overtuigend aan hoe we als mens de natuur verpesten).

Afijn, ik voel me tot op heden nog kiplekker en geniet van mijn vakantie. Deze dag ging ik eerst een pad lopen dat vroeger een spoorlijn was. Het was een heel mooi bos met oorspronkelijke bomen en planten uit de regio. Met van die grote boomvarens, mossen, manuka, lancettrees en wat er verder maar voor inheemse planten zijn. Het wemelt er van de vogels. Fergus vertelde dat er dit jaar echt meer vogels zijn, waarschijnlijk doordat het vangen van muizen, ratten, wezels en fretten groots en succesvol is aangepakt.

Ik liep door het bos en zag een man stilstaan die naar boven in de boom tuurde en hoorde een Tui fluiten. Dus ik liep zachtjes naar hem toe en vroeg: Tui? Ja, zei hij en wees. (Nou ja, hij zei natuurlijk Yes) Ik zag ‘m eindelijk eens zitten. Je hoort ze vaak, maar ziet ze zo moeilijk. Dus ik pakte snel mijn camera met 200 mm lens, zoemde in en nam een foto. Best goed gelukt:

Terwijl ik me omdraaide naar de man zag ik dat hij intussen een camera met een enorme lens uit zijn rugzak had gepakt. Plotseling geneerde ik me een beetje voor mijn ‘eenvoudige’ camera! Maar ik was hoe dan ook blij met bovenstaande foto. Met zo’n enorme lens had ik natuurlijk veel meer kunnen inzoomen, maar je zit wel dat het een donkere vogel is met een wit soort sikje van veren. En klik anders maar even op het linkje voor een duidelijker plaatje.

Het historisch pad dat ooit een spoorlijn was is op initiatief van o.a. Fergus en Mary opgeschoond en geschikt gemaakt voor wandelaars. De aanleg van de spoorlijn heeft 35 jaar geduurd, van 1879 tot 1914. De spoorlijn verbond de kolonistendorpjes en maakte eenvoudiger vervoer van het kaphout mogelijk. Eerder ging dat over de gevaarlijke rivier. Voor de aanleg ging men echt met de hand stukken rots uitkappen met pikhouwelen om ruimte te maken en als het dal te diep werd bouwde men niet een brug waarover de spoorlijn liep, maar vulde men het dal gewoon op!

Deze omgeving werd eerst bewoond door Maori. Zij jaagden vooral op Moa’s. Enorme loopvogels van 3 tot 5 meter hoog! Maar toen die uitgestorven waren gingen ze over op walvisjacht en visserij.
Walvisvaarders uit Europa begonnen vanaf 1830 hier ook aan te komen en vermengden zich met de Maori’s. In minder dan 10 jaar waren alle walvissen verdwenen en de Maoripopulatie gedecimeerd door mazelen en griep. (Hè, waar heb ik dat eerder gehoord... het lijkt wel een thema!)
Ondertussen begon de goudkoorts en kwamen de eerste goudzoekers uit Europa aan (vooral Schotten in het gebied van Otago). Ze lieten de Catlins eerst links liggen, maar toen kwam er steeds meer behoefte aan hout om de snel groeiende stad Dunedin te bouwen. En dat hout haalden ze uit de Catlins. Steeds meer mensen kwamen hier wonen, als houthakker of spoorwegbouwer. Elk dorpje had zijn school, kerk,winkel en zaagmolen. Heel grappig: als er eenmaal een kerkelijke gemeente was gesetteld werd het kerkgebouw met paard en wagen naar het volgende dorp verplaatst om daar het nodige zendingswerk te doen.

Hoe ik dit allemaal weet? Omdat ik het museum in Owaka bezocht en omdat Fergus mij er veel over verteld heeft. Zijn aquarellen de ik in 2016 had gezien staan nu in een boekwerk met wat achtergrondverhalen erbij. Heel interessant allemaal. In onze bieb hebben wij romans van de schrijfster Sarah Lark, die over de kolonisatie van NZ gaan. Heel leuk om te lezen , als je hier bent geweest!

Hoe dan ook, om weer even terug te komen op het wandelpad: en fantail ging prachtig op een tak zitten poseren, dus daar moest ik wel een foto van maken:

Na het museumbezoek ging in naar Surrat Bay. Deze baai is genoemd naar het schip met kolonisten dat daar is gezonken door een dronken kapitein. In deze baai komen vaak zeeleeuwen het strand op , dus ik ging eens kijken of ik er een kon vinden. En ja hoor: er lag een te zonnebaden.
Jammer genoeg kreeg ik steeds meer last van mijn been, dus ben ik daarna gelijk weer omgekeerd naar de parkeerplaats. Daar lag ook een camping en een theetentje bij de ingang. Ik nam een kop thee en de eigenaresse vertelde dat ze deze ochtend 7 zeeleeuwen had geteld. Ze zei: ga maar in de badkuip zitten, dan heb je mooi uitzicht op het strand. En verrek, er stond een badkuip waar een zijkant uit geslepen was en waar een bank van was gemaakt. In alle rust keek ik over de baai uit, met het geruis van de golven. Heerlijk! En plotseling zag ik 3 zeeleeuwen uit zee opduiken en naar het strand gaan! Als je maar geduld hebt valt er in de natuur een hoop te beleven!

Thuisgekomen had Mary weer een heerlijke maaltijd voor me gemaakt. Samen genoten we ervan met het uitzicht op de baai vanuit haar huis. Fantastisch uitzicht!

Het voelt bijna als thuiskomen...

Vandaag (en morgen ook) maar een klein stukje, want ik heb geen WiFi op mijn huidige adres, dus alles gaat via mijn abonnement hier in NZ, dat beperkt is.

Vandaag reed ik een groot deel van de Scenic Route van Manapouri naar Papatowai, ongeveer 350 km. Dat lijkt niet zo lang maar ik heb er toch nog zo’n 6 uur over gedaan. Natuurlijk wel af en toe gestopt. Dat is altijd zo leuk, dat je een bordje langs de weg ziet en denkt: wat zou dat zijn, eens even kijken. Zo kwam ik langs een heel klein schooltje dat niet meer gebruikt werd maar dat door een liefhebber wel is onderhouden. En iedereen is welkom om er even binnen te kijken. Het stond er zo opvallend in de middle of nowhere, dat je je afvraagt waar de kinderen vandaan kwamen die er naar school gingen. Maar blijkbaar kwamen die uit de ruime omgeving van de boerderijen.

En andere stop was bij een grote brug, die ooit was aangelegd om de houthakkers die in het achterland woonden van een mogelijkheid te voorzien om ze eenvoudiger te bevoorraden. Vroeger moest men de gevaarlijke rivier oversteken met een bootje, en later nog aan een kabel met een mandje. De brug was een enorme vooruitgang. Inmiddels ligt er ook een moderne brug, maar deze is vijf jaar geleden gerestaureerd.

En dan heb je ineens weer zo’n mooi kijkje op het landschap dat je wel moet stoppen om een foto te maken. Het landschap van Fjordland met zijn fjorden en hoge bergen met brede valleien veranderde geleidelijk in glooiende heuvels met veel veeteelt: koeien, schapen en herten.

Later werd het weer bergachtiger en werd het wel vermoeiend om te rijden met al die bochtjes. Ik was al moe (rond een uurtje of 3 , 4 merk je ineens dat je klok een halve dag vooruit is gezet) en dan wordt het lastig rijden. Dus ik was blij toen ik aankwam op mijn bestemming aan zee, bij een gastheer en -vrouw die ik tijdens mijn tweede NZ-reis al had leren kennen. Inmiddels wonen ze elders en zijn ze officieel met pensioen, maar ze hebben nog steeds een ecohuisje, speciaal voor gasten van TravelEssence. En daar was ik heel blij mee, wat ik kon gezellig met ze mee”eten. Heerlijk verse groenten uit eigen tuin en venison (hertenvlees). Het smaakte weer verrukkelijk en als vanouds. Het voelde bijna als thuiskomen!

Ik heb nog geen uitgebreide plannen voor morgen. Wie weet weer een wandeling en in elk geval naar het strand, dat hier pal achter het huis ligt. Helaas niet om te zonnen, want je wordt opgevreten door de sandflies!

Van chauffeur naar co-piloot

Wat een superdag vandaag!
En dat terwijl het gisteren nog echt een vrijdag-de-dertiende leek te worden.

Toen ik in april vorig jaar de reis boekte had ik ook een rondvaart door Milford Sound geboekt. Wie had toen kunnen bedenken dat een maand voor mijn komst enorme overstromingen de weg kapot zouden maken!.Met de auto er naar toe was helaas niet mogelijk. Maar inmiddels werden er al wel bussen ingezet die in konvooi erheen rijden. TravelEssence zou nog moeite doen om een plek voor mij te regelen op de bus, maar tot gisteravond half elf was er nog steeds geen duidelijkheid. En zelf heb ik nog moeite gedaan, maar helaas...Dus hebben we afgezegd. Heel jammer. Tijdens mijn eerste reis had ik door Doubtfull Sound gevaren en dat was een prachtige ervaring. Milford Sound is minstens zo beroemd en ook de weg er naar toe is prachtig. Dus ik nam me nu dan maar voor om het stuk dat niet voor auto’s was afgesloten te gaan rijden.

Het scheelde in elk geval een heel erg vroeg ontbijt, want met de auto had ik om half 7 moeten vertrekken om op tijd bij de boot te zijn.
Deze keer bij het ontbijt een Amerikaans stel. Ze vertelden enthousiast over een wandeling die ze hadden gemaakt en ik had er zelf ook wel oren naar.

Dus na een heerlijk ontbijtje en met een tas vol extra’s zoals muffins, fruit en mueslireep die ik van gastvrouw Jessica mee kreeg, ging ik op weg naar de Kepler  track, om daar een stukje van te gaan lopen.  De Kepler Track ligt naast het prachtige Te Anau aan het meer is een van de grote tracks van Nieuw-Zeeland. Het volledig parcours is 60 km lang en loopt door een zeer gevarieerd landschap. Zandige oevers van meren, prachtige alpine pollenvelden, uitgestrekte rotsachtige bergkammen, oude inheemse bossen en stromende rivieren. (Aldus de gids).
Ik liep vooral door dat mooie oude bos, vol mossen en varens. Zo geheimzinnig! Je verwacht telkens dat er ergens een hobbit opduikt. Of dat de bomen beginnen te praten. Op de achtergrond hoor je de stromende rivier. En ja hoor: twee keer moest ik die via een hangbrug oversteken. Niet mijn favoriete activiteit!

Er wordt hier in Fjordland veel aan ongediertebestrijding gedaan om de inheemse vogels te beschermen.Ik kwam twee boswachters tegen die de vallen aan het controleren waren. De buit tot dan toe voor vandaag: 3 muizen, 2 ratten en een wezel.

Mijn einddoel was eigenlijk de eerste berghut die op 1,5 uur gaans zou moeten liggen. Maar na 1,5 uur was ik er nog niet en dus besloot ik na een spiegelend bergmeer weer terug te lopen. Want ik voelde al dat ik moe werd en als ik dan niet oppas struikel ik.

Terug bij de auto pakte ik mijn lunch en ging ik aan een picknicktafel in een warm zonnetje zitten. Er kwamen gelijk vogels op af. De Song Trush, een merel en de chaffinch.
Weer voldaan en goed gevuld reed ik naar Te Anau om nog een koffie te halen en vervolgens te beginnen aan de rit naar Milford Sound.

Terwijl ik aan de promenade mijn coffee-to-go zat op te drinken bekeek ik eens de diverse bedrijfjes aan het water die allerlei activiteiten aanbieden. Te Anau is echt een vakantiedorp en vooral voor de outdoor-mens is er veel te doen. En natuurlijk draait er veel om de Sounds (fjorden). Toen viel mijn oog ineens op een schoolbord dat op de stoep stond: “waterplane flight to Milford Sound, still two seats available”. Wauw! Mijn hart ging gelijk harder kloppen! Dat leek me superleuk, om het nu eens vanuit de lucht te zien in plaats vanaf het water. Dus impulsief als ik dan kan zijn liep ik gelijk naar het i-center om te boeken. De vlucht zou over een half uurtje vertrekken. Perfect timing!

De piloot was een vrouw van een jaar of 35. Ze zette mij op de co-pilootstoel. Ik heb maar niet aan de stuurknuppel gezeten, want ik wilde het niet op mijn geweten hebben dat we zouden neerstorten in het ruige gebergte van Fjordland.
Het was een prachtige vlucht, tussen de bergtoppen door en er overheen. Wat je heel goed kon zien was dat er op verschillende hoogtes grote meren lagen, van waaruit het water in enorme watervallen naar beneden stort. Dat bedenk je niet als je onderaan een waterval staat, dat daarboven een groot meer is. De bergen hier zijn ontstaan doordat aardplaten elkaar omhoog duwen en ook door gletsjers die de dalen uitschuurden. Zo mooi om de krachten van de natuur te aanschouwen vanuit de lucht.

Wat voelde ik me overlopen van geluksgevoel! Wat een fantastische dag was dit!

Ik rondde de dag af bij een eettentje waar ik het eerste jaar ook lekker had gegeten en keerde rond half 8 terug in Manapouri. Lekker even douchen en bloggen, en dan de reis van morgen een beetje bekijken. En hopelijk nog eens in mijn dromen al het moois terugzien!