Waar te beginnen? Wat een prachtige ervaring was Doubtful Sound!
Eerst naar Manapouri rijden om daar op de catamaran over Lake Manapouri te varen naar de binnenlanden van Fiordland, een enorm natuurreservaat, dat bestaat uit allemaal fjorden en sounds. (het onderscheid: een fjord onstaat door gletsjers, een sound door het water uit de bergen, als ik het goed heb begrepen). We hadden een kapitein die met veel humor zijn verhaaltje deed en tussen neus en lippen door aangaf dat hij in het in Italie geleerd had... Vervolgens een bustocht over een grindweg van een half uur naar de haven waar de boot klaar ligt.
We krijgen onze cabines toegewezen. Ik deel er een met twee Duitse meisjes en een Canadees meisje (twintigers). Heel smalle bedjes, geen deur maar een gordijn, en gelukkig had ik een benedenbed te pakken. Het wat chiquere volk heeft heuse kamertjes met eigen toilet en douche.
Zodra we zijn gesetteld staat er koffie en thee klaar met een lekkere muffin. De crew wordt aan ons voorgesteld, opnieuw een demo van het zwemvest en we kunnen vertrekken.
Tijdens de tocht wordt veel verteld over het ontstaan van fiordland en wat je er allemaal tegen kunt komen aan natuur.
En we worden echt op alles getrakteerd deze reis: al vrij snel zien we dolfijnen. Lastig om te fotograferen: als ze opduiken ben je al te laat met afdrukken. Ik heb het dus maar gelaten en gewoon genoten van die mooie wendbare zilveren beesten.
Later zien we ook de zeeleeuwen op de rotsen als we het fjord uitvaren, de Tasmanzee op. Ze liggen er met een aantal jongen. Omdat er nogal golven stonden (hoewel de kapitein het een flat sea noemde) zijn de foto's jammer genoeg niet scherp. En op de terugweg zagen we nog blue pinguins. Dit is een vrij kleine soort. Er leeft ook een grotere soort, maar die zijn na het broeden weer naar zee gegaan.
Wat er ook verteld wordt is dat er in dit stuk van Fiordland zo'n 9 meter water valt per jaar. Het komt er op neer dat het zo'n 200 dagen van het jaar regent. En dat hebben wij dus ook meegemaakt. Je komt tenslotte voor het hele pakket, nietwaar? Niet dat het continu regende, maar wel met regelmaat. Het geeft een heel geheimzinnige sfeer in de fjorden, met mistflarden en schaduwen van bergen. De bergen zijn hier rond de 1200 meter hoog. En overal storten zich watervallen naar beneden. De meeste zijn tijdelijk, bestaan zo'n 5 dagen nadat het geregend heeft.
De begroeiing is subtropisch, met veel mossen en speciale bomen. Een van die bomen heeft zulk hard hout dat het zelfs zinkt als je het in het water gooit. Niet geschikt dus voor een vlot!
En in de bomen het geluid van heel veel bijzondere vogels. De vogelaars kunnen er niet genoeg van krijgen.
's Avonds is er een uitgebreid buffet. Plenty te eten en erg lekker! Ik trek op met vier Duitse jonge meiden die aan het backpacken zijn en tussendoor werken om het allemaal te kunnen bekostigen. Erg ondernemend allemaal! Ik kijk met verbazing naar hun eetlust! Borden vol worden naar binnen geschoven! Na het eten nog een korte presentatie van de natuurgids en dan duikt iedereen zoetjes aan zijn bedje in. Zelf ben ik nog met een paar anderen naar de sterren gaan kijken. Je moest wel tussen de gaten in de bewolking door kijken, maar ze waren heel helder.
De volgende ochtend om 7 uur continental breakfast en weer een stuk varen. Vandaag regent het vrijwel doorlopend, maar dat weerhoud ons er niet van om met een groot aantal op het dek te staan. Op een gegeven moment zijn we op een prachtige plek, helemaal omsloten door de hoge bergen. De boot ligt stil, motoren uit en dan de overweldigende stilte . Wel een kwartier lang staan we daar in doodse stilte aan dek. Ruisende watervallen, vogelgeluiden, flarden mist. Het voelde zo vredig! Een geweldige ervaring. Bijna jammer als de motor weer aangaat om ons terug te brengen naar de werf.
In Manapouri nemen we hartelijk afscheid van elkaar en gaat ieder weer zijns weegs.
Mijn weg leidt naar Makarora, zo'n 400 km rijden. Rond 18.00 kom ik eindelijk aan en word fantastisch ontvangen door mijn gastheer Pete. Maar daarover morgen meer.
In Manapouri nemen we hartelijk afscheid van elkaar en gaat ieder weer zijns weegs.
Mijn weg leidt naar Makarora, zo'n 400 km rijden. Rond 18.00 kom ik eindelijk aan en word fantastisch ontvangen door mijn gastheer Pete. Maar daarover morgen meer.

