Half 9 ‘s ochtends en ik ben gesloopt aangekomen in Motueka. Om het Abel Tasmanperk vandaag te kunnen verlaten moest ik zorgen dat ik in het konvooi van 6 - 8 ‘s morgens mee kon rijden. Dus om half 6 opgestaan, muesli naar binnen gewerkt en alles weer de auto in. Het regent doorlopend en hard en het is nog stikkedonker. Tot Takaka gaat het nog wel, maar eenmaal de bergen in is het doodeng rijden met al die regen en de duisternis. Bochten zijn scherper dan je dacht en ineens remt er weer iemand voor je. Na heel veel bochten kom je dan eindelijk op het punt waar het konvooi verzamelt.
Twintig minuten wachten en dan vertrekken we. Gelukkig wordt het eindelijk wat lichter. Je ziet dan ook heel goed hoe groot de schade is aan de weg. Hele landslides hebben de wanden en stukken weg meegesleept de diepte in. Je snapt niet hoe ze dat weer moeten herstellen! En al die stromende regen helpt dan ook niet echt.
Je bent de hele tijd enorm geconcentreerd aan het rijden, en ik was dan ook blij dat we het eindpunt van het konvooi bereikten. Nog 7 km naar Motueka en daar even bijkomen voor het vervolg van mijn route. Die voert naar de Nelson Lakes, nabij St. Arnaud. Omdat ik daar geen bereik zal hebben post ik nu dus al een blogje zullen jullie het zonder mij moeten doen tot over 2 dagen.
Ik zit nu te peinzen of er er goed aan doe om hier in Motueka nog op zoek te gaan naar een goede regenjas. Want zoals gisteren doorweekt raken wil ik eigenlijk niet nog een keer. Ik ben bang dat het de komende dagen nog blijft regenen, dus als ik nog wat buitenshuis wil doen is een goede jas wel handig.
Gisteravond na mijn douche kon ik bij mijn verblijf heerlijk dineren. Vooraf lekkere gevulde champignons en als hoofdgerecht ribeye met salade en pomme dauphine. Glaasje wijn er bij en als toetje koffie met amaretto. Ik hoefde immers niet te rijden? Heerlijk geslapen daarna!
Er lag nog een leuk tijdschrift over NZ, met daarin een artikel over hoe het 1 jaar na de aardbeving inmiddels in Kaikoura is. (Daar was ik 2 jaar geleden geweest om met dolfijnen te zwemmen). Ik weet nog dat ik ervan hoorde en zoveel mogelijk er over las in de New Zealand Herald. Het dorp was compleet afgesloten van de rest van de wereld. De State Highway1 lag opengescheurd, het spoor was in het water verdwenen en de haven was niet meer toegankelijk omdat de zeebodem 2 meter omhoog was gekomen en 10 meter landafwaarts was verschoven. Je wist gewoon niet wat je zag op de foto’s. Vreselijk voor het dorp dat volledig afhankelijk is van touristen die komen whalewatchen of zwemmen met dolfijnen en van het vissen op kreeft. Ik zag ook een foto van een landslide bij Ohau Point waar de zeehondenkolonie was bedolven onder de landslide.
Je denkt echt: dit komt nooit meer goed. Maar wat blijkt na een jaar: er is keihard gewerkt aan de wegen, het spoor en de haven. Kaikoura is weer bereikbaar. Er is gelijk een mooie fietsroute aangelegd. En de verschuiving van de zeebodem heeft nieuwe dingen opgeleverd: een veilige baai om te leren surfen, een wandelroute bij laag tij langs de kliffen, nieuwe waterbronnen werden ontdekt in zee ( je kunt er naartoe kajakken) , en excursies voor archeologen en geologen naar de verhoogde zeebodem die nieuwe schatten prijs geeft zoals prachtige kogelronde rotsen. Fantastisch om dit te lezen en een pak van mijn hart!
....
Het is gelukt: een nieuwe regenjas! En zoals altijd komt ook deze uit de mensdepartment ( zie foto).
