Ik had graag eerst een plaatje willen bijvoegen, maar helaas ik heb niet een geschikt fotobewerkingsprogramma op de Ipad om de foto's naar kleiner formaat om te zetten. Wie er een voor me weet mag het zeggen.
Zondag 1 maart vertrok ik om 12.45 uur van Schiphol en vandaag, dinsdag 3 maart, was ik rond half 4 's middags (plaatselijke tijd) eindelijk op de eerste plaats van bestemmig: Wannaka.
Onderweg heb ik veel over mezelf geleerd:
Bijvoorbeeld dat ik me de hele tijd onzeker voel tijdens zo' n reis. Het begint al op Schiphol: als je thuis incheckt, moet je dan nog langs de balie voor de koffers? Wanneer in het traject ga je door de douane en mag je dan wel of niet vloeistoffen bij je hebben enz. Er zijn zoveel dingen waar je aan noet denken als dit niet in je routine zit. Vreselijk gewoonweg! En natuurlijk blijk je dan bij de controle bij het boarden geen plastic zakje te hebben waarin de vloeistoffen moeten worden gedaan. (Dat zakje zat natuurlijk in de verkeerde koffer, die in het ruim zit...)
En ik ontdek dan dat ik een slechte luisteraar ben. Want om uitleg durf ik wel te vragen, maar ik luister maar met een half oor naar het antwoord. Ben alweer bezig met de volgende stap en vergeet dan wat er zojuist precies gezegd is. Dan ga ik op pad en begin weer te twijfelen: moest ik nou eerst naar links en dan een trap af? Of juist andersom?
Als je maar eenmaal in het vliegtuig zit kun je alle vragen voor een hele tijd weer naast je neerleggen, want voorlopig wordt er niets anders gedaan dan zitten, zitten, af en toe een loopje naar de wc en weer zitten, zitten, zitten. Wat gaan je billen daarvan zeer doen zeg! Maar ja, wanneer zit je nou 11 uur achter elkaar, en dan de volgende dag nog eens 8 uur en vervolgens nog eens 2 uur?
Gevolg is nu dat ik me voel alsof ik zeebenen heb. Van die zwabberende benen en het gevoel dat alles om je heen schommelt.Ik was dolblij met mijn hotelkamer in Hongkong. Daar heb ik toch nog 3 uur languit in bed kunnen slapen, voordat ik aan het tweede trakject Hong Kong - Auckland moest beginnen. Maar nog wel zo moe, dat ik het grote ontbijtbuffet aldaar helemaal niet meer overzag en uiteindelijk met 1 croisantje en een koffie aan tafel zat. En dat terwijl er zoveel lag!
Ik merk dat ik ook nu niet goed mijn hoofd hierbij kan houden. Wat is jetleg een akelig iets!
Ik ben echt bekaf en stop er maar mee.
Op dit moment is het hier bijna half 8 en ik ga zometeen lekker slapen om morgen fit(ter) te beginnen aan een dagwandeling de heuvel op naar een hooggelegen meer.
Hopelijk binnenkort wat positieve verhalen! Want het landschap is hier werkelijk overdonderend mooi. En die bomen: GIGANTISCH. Later dus meer!
