Na zo'n actieve dag als gisteren was het even tijd voor wat rust.
Wat betreft het eten gisteravond: een magnetronmaaltijd van Weight Watchers (Chicken Tikka Massala) ging er goed in en was zo klaar.
Rustig opgestaan om 9 uur en een wasje gedraaid. Terwijl ik lekker in het zonnetje voor mijn chalet zat hoorde ik allemaal sirenes. De ene na de andere hulpdienst rukte uit. Op de weg waar ik op uitkijk was een ongeluk gebeurd. Kennelijk was het heel serieus want na 2 uur stonden alle auto's op de bochten nog steeds stil en stonden de zwaailichten nog op dezelfde plek. Dat maakt je weer bewust van de risico's.
Eigenlijk had ik diezelfde weg willen rijden, het Abel Tasman Park verder in, op zoek naar een mooi strand. Dat ging dus niet door, want de hele weg was geblokkeerd.
Na nog een klein beetje strijken (alleen mijn broeken hoor) en mezelf nog even lelijk branden aan het strijkijzer, ben ik op weg gegaan naar Kaiteriteri Beach. Dat is maar 10 minuten rijden, de andere kant op. Het is een echte badplaats waar het zomers erg druk kan zijn. Maar nu in de nazomer valt het wel mee.
Een leuk strand. Ik kwam aan toen het hoogtij was en zag al wel dat er veel stroming in het water zat. Ik ben er zowaar nog even in gedoken (ijskoud!) en heb me verder vermaakt met zonnebaden, boek lezen, mensen kijken.
Wat gebeurt er toch veel op dat water: watertaxi's, cruiseboten, luxe visboten, zeiljachten, maar ook mensen die staand op een surfplank voorbij peddelen. Kano's voor 8 personen komen langs. Plotseling scheert er een waterskier voorbij. Je kan het niet zo gek verzinnen of het gebeurt daar.
Ondertussen scharrelen de meeuwen tussen de badgasten door. Vlak bij mij zit er eentje die duidelijk de baas is en de rest aldoor wegjaagt, door zijn veren flink op te zetten, op de ander af te stormen en afgrijselijke geluiden voort te brengen. Het is een vermakelijk gezicht.
Er zijn ook veel kinderen en ze genieten volop van het zand en de waterkant. Later op de dag is het tij zich aan het terugtrekken en ontstaat er een geul waar het water met grote snelheid doorheen stroomt richting zee. Een soort natuurlijke wildwaterbaan. Geweldig leuk natuurlijk voor die kleintjes. Voorzien van zwemvesten laten ze zich meevoeren tot het eind waar hun stoere papa's klaar staan om ze op te vangen. Wat een pret!
Een paar wat oudere jongens (jaartje of 10) deden hetzelfde, maar dan zonder zwemvest en zonder vader die ze opving. Dat ging bijna mis. Ze schoten zo de zee in en hadden de grootste moeite om terug te komen. Uiteindelijk had hun vader ze in de gaten en wist ze gelukkig uit hun lastige situatie te halen.
Al met al een rustig dagje dus. Nu nog even koken (pasta en salade) en dan mijn spullen opnieuw inpakken. Want morgen ga ik de oversteek naar het Noordereiland maken. Ik moet dan de auto achterlaten in Pickton, oversteken met het veer en dan in Wellington een nieuwe auto ophalen.
Dus moet alles wat ik in de loop van de weken los achter in de kofferbak heb gegooid weer ingepakt.
Het wordt weer een lange rit en ik moet op tijd vertrekken om het veer te halen. Ik twijfel tussen twee routes. Een loopt langs de kust en is een stuk korter, maar zit stikvol haarspeldbochten. Dus dat zou wel eens minder snel kunnen gaan dan ik denk. En aangezien ik op tijd moet zijn neem ik denk ik toch maar de langere, maar minder bochtige route. Als je zoals vandaag hier bij mij aan de overkant 2 uur vast komt te staan in een haarspeldbochtengebied kan je geen kant op. Dus in dit geval toch maar de safe route.
