Een kaartje van mijn reis

Terug door de witte wolken

Vrijdag was het dan zover: het onvermijdelijke afscheid van het land van de lange witte wolk. 

Met pijn in mijn hart pakte ik mijn spullen in. Het lijkt toch nog onverwacht, alsof er nooit een einde aan zou komen. De realiteit is echter dat ik om half 3 met het vliegtuig van Auckland weer naar Hong Kong vertrek.

Eerst nog 3 uur rijden vanaf de Coromandel naar Auckland. Uitgerekend op deze dag, Goede Vrijdag, is zo'n beetje heel Auckland juist op weg naar de Coromandel, een zeer geliefde vakantiestreek. Dus al slingerend langs de kust heb ik weinig last van auto's voor mij, maar wel van heel veel wagens met bootaanhangers als tegenliggers op de krappe wegen. Nog goed opletten dus!

De reis verloopt voorspoedig en voor je het weet ben je op het vliegveld. Eerst de auto nog inleveren en dan de bagage droppen. Ingecheckt was ik al, dus dat is weer een zorg minder. En dan wachten op het vertrek. Uiteindelijk komt het vliegtuig met vertraging binnen, waardoor wij ook een uur te laat vertrekken. Gelukkig werd dat uur tijdens de tocht naar Hong Kong weer ingehaald. Zo hield ik toch 3 uur overstaptijd voor mijn vlucht naar Amsterdam. 

Op het vliegveld in Auckland zat een Chinese man ongegeneerd voortdurend keihard zijn neus op te halen en voluit te proesten. Onwillekeurig dacht ik: Ik hoop niet dat die man naast mij zit in het vliegtuig of vlak bij. Want na 1 uur begin je je er al aan te ergeren, laat staan als je 10 uur met die man onderweg bent! Mijn Nieuw Zeelandse buurvrouw bij de gate dacht er kennelijk hetzelfde over en durfde dat ook hardop uit te spreken.

Uiteindelijk vertrokken we dan toch om half 4. Ik kwam naast een Chinees oud vrouwtje te zitten, dat geen Engels sprak. Af en toe gebaarden we maar wat. Ze had veel last van haar rug. Op een gegeven moment kwam er een plastic zak met Chinese medicijnen te voorschijn. Ze nam het een na het andere in en viel uiteindelijk in slaap. 

Ik moet bekennen dat ik toch wel tranen in mijn ogen kreeg toen ik Nieuw Zeeland onder me weg zag glijden. Na alle hectiek van dingen regelen om je vliegtuig te halen kom je eindelijk tot rust en besef  je dat het nu echt voorbij is.

Op weg naar huis raak je  alle besef van tijd kwijt, want je vliegt terug in de tijd. Buiten is het nog licht, maar het vliegtuig wordt na een warme maaltijd om half 5 verduisterd, zodat iedereen gaat dutten. Pas 8 uur later gaat het licht weer aan en krijg je een warm ontbijt voorgezet en weer een uurtje later stap je uit in Hong Kong. Daar is het dan rond 9 uur in de avond (plaatselijke tijd) en nog 27 graden Celsius!

Drie uur overstaptijd, dus gauw door de douane en op zoek naar de juiste gate. Nog even wat te drinken kopen en dan maar weer wachten. Uiteindelijk worden we naar een andere gate gedirigeerd en moeten we weer wachten. Met een uur vertraging vertrekken we om half 2 's nachts uit Hong Kong.

Ook hier weer dat rare gegoochel met de tijd: Een uur na vertrek (dus half 3 's nachts Hong Kong tijd) krijg je weer een warme maaltijd, het licht wordt weer gedempt en pas anderhalf uur voor de landing (half 6 Nederlandse tijd) gaat het licht weer aan en krijg je weer een warm ontbijt.
Ik moet bekennen dat ik ook wel weer blij was om het vertrouwde beeld van ons overvolle land onder je te zien verschijnen. Ineens kun je niet snel genoeg weer thuis zijn! Fijn om te weten dat John klaar staat om me op te halen. En ook de vertraging is gelukkig teruggelopen tot een kwartier, dus dat valt weer reuze mee.
Wat niet meeviel was de temperatuur toen we uit het vliegtuig kwamen: slechts 5 graden! Twintig minder dan bij mijn vertrek in Auckland. Wat een enorm verschil!
Gauw mijn koffer halen en naar huis!

En ja hoor, het mocht niet mee zitten. Als alle koffers zijn verdwenen van de band is die van mij nog steeds niet voorbij gekomen. Dus alsnog een uur in de rij bij het melden van de vermissing, want slechts 1 jongedame is aanwezig voor afhandeling van vermiste en beschadigde bagage. Ik probeer John nog te bellen, want die staat al een hele tijd te wachten, maar het werkt niet goed met mijn NZ-se SIMkaart. (Later bleek ik mijn Nederlandse SIMkaart nog in mijn portemonnee te hebben zitten, maar ja, daar kwam ik even niet op).
Wat ben je dan blij als je eindelijk door de schuifdeuren de aankomsthal instapt en John staat er nog met een mooie bos bloemen in zijn hand!
Heel chicque heeft hij me met zijn nieuwe oude BMW (voor wie het nog begrijpt) naar huis gereden. En na een kop koffie met John en de eerste verhalen kan ik er dan eindelijk even voor gaan zitten:
De koek is op, ik ben weer thuis. Bij thuiskomst hangt er nog een leuk briefje op de deur met een verwijzing naar mijn belevenissen!

Terugkijkend denk ik dat ik absoluut nog een keer terug wil, want ik heb nog zoveel niet gezien! Wat een GE-WEL-DIG land was het. Wat heb ik genoten van het natuurschoon, van de Maoricultuur, van de gastvrijheid, van de humor, van alle avonturen en ontmoetingen. Fantastisch om dat helemaal op eigen houtje  te hebben kunnen doen en ik ben ik best een beetje trots op mezelf dat ik de uitdaging ben aangegaan!

Nu resten de foto's, de verhalen en de herinneringen.  Ik vond het ook erg leuk om deze blog bij te houden en wat ik ook heel leuk vond waren de reacties op mijn blog. Trouwe lezers en lezers die misschien niet een reactie hebben achtergelaten maar wel hebben meegenoten maken het extra leuk om te schrijven. Dank jullie wel! En misschien keek Pa ook nog wel mee vanaf een wit wolkje.

Het mooiste visje van de zee

Ik kon het natuurlijk niet laten: de laatste dag nog even uitbuiten. Dus toch nog maar een tripje gemaakt met een bootje langs de kust van Mercury Bay. Werkelijk een prachtige kust waar je verschillende rotsformaties tegenkomt.

Wat je vooral tegenkomt zijn witte rotsen van puimsteen (gevormd uit de as van de vulkaan). Dit is heel poreus en daardoor ook heel vatbaar voor erosie. Op sommige stukken  zijn de wanden helemaal glad geschuurd. Op andere plekken zie je de prachtigste patronen door de erosie: holtes, golvende lijnen en grotten. En dat in een azuurblauwe zee, een fascinerend gezicht!
Een van de grotten hier is heel beroemd. Er worden ook vaak trouwfoto's gemaakt. Zo ook vandaag.

Andere rotsen zijn gevormd door lavastromen die gestold zijn. Soms kun je heel goed zien dat het een stroom is geweest, door de vloeiende vormen.
Een andere vorm die je tegenkomt zijn gestapelde platen die schuin omhoog wijzen. Dat zijn stukken ondergronds gesteente dat omhoog gedrukt is doordat twee tectonische platen onder elkaar geschoven zijn.

Wat je hier ook hebt is een stuk strand dat warm wordt tijdens eb. Onder de grond is een vulkanische magmalaag die heet is. Daarboven zit grondwater dat verwarmd wordt door het magma. Als je tijdens  eb een kuiltje in het natte zand graaft om in te gaan liggen, heb je een warm bad. Door een geultje naar de zee te graven met een dammetje van zand er in kun je de temperatuur van je badwater regelen door af en toe het dammetje even weg te halen, zodat het koele zeewater in je warme badje komt. Het is echt een attractie waarvoor mensen in rijen naast elkaar liggen op het strand. Ik heb het alleen maar vanaf de zee aanschouwd

Het water in de zee is heel helder, waardoor het ook heel geschikt is om in te snorkelen. Maar zelfs zonder snorkel kun je de vissen zien zwemmen vanuit de boot. De snappers die ik op de foto heb gezet zijn vast familie van 'het mooiste visje van de zee' uit het boek van Marc Pfister. Ze hebben prachtige fluoriserende stippen op hun lijf. Ieder in een uniek patroon. Het is een soort vingerafdruk. Deze snappers kunnen wel 70 jaar oud worden, en zo'n 1.30 meter lang. Als ze dood zijn vervagen de fluoriserende patronen. Dus een gevangen snapper ziet er nooit zo mooi uit als een levende in de zee!

Al met al dus weer een leuke excursie.
Na afloop lekker geluncht langs de kust. In tijden niet zo lekker gegeten!
Nu nog mijn koffers pakken en vanavond eten bij Luke's in het dorp. En dan is de koek op!

Zon, zee, rust

Zoals gezegd, deze dagen zijn bedoeld om een beetje bij te komen. Niet veel gedaan dus vandaag. Na het ontbijt op mijn gemakje afgedaald naar het strandje dat onderaan de oprit ligt. Languit in de zon en rusten maar.....................

Wat saaaaaaai! Beetje langs de waterkant kuieren, fototoestel ophalen om schelpen te fotograferen, dutje doen, boekje over de Hobbit doorbladeren.

He, he, tijd voor de lunch! Om de tijd te doden naar een plaatsje verderop gereden (weer 20 minuten kronkelen langs de kust), daar een sandwich gekocht voor later. Eerst een kopje koffie met een lemonslice. Ze zijn hier erg van de stevige grote taarten/koeken! En erg zoet. Gelukkig is de koffie lekker sterk. Daar zijn ze in NZ ook goed in: lekkere koffie. Ik neem altijd een Long Black. 

Nog even langs de supermarkt voor een kant en klaar maaltje voor vanavond. Noodles, waar ik alleen even heet water op hoef te gooien. Helaas kennen ze hier niet van die kant en klare salades zoals onze vriend AH heeft. Dat is wel jammer, want om nu een hele krop sla te kopen gaat me te ver. Dan maar een appel er bij. En een bakje yoghurt als toetje.

Dan maar weer terugrijden op mijn dooie akkertje. 

Thuisgekomen vlei ik me neer op een ligstoel met mijn sandwich en een flesje water. Boekje erbij en goed insmeren want de zon is fel....

Na een half uur begint het te heet te worden. Met veel moeite wurm ik me uit de stoel omhoog die vervolgens met een flinke krak inscheurt langs de rand. Oei! Gelijk maar even opbiechten bij gastvrouw Lorraine. Embarresing! Heel lief suggereert Lorraine dat dat er al een tijdje aan zat te komen, dat er al een scheurtje in gezeten had.... 

Rond 5 uur probeer ik in Google maps een kaart te maken van alle locaties die ik in mijn blogs heb genoemd. Kennelijk trekt dat nogal veel van de server, want die weigert regelmatig om op te slaan. Dat schiet dus niet op. Morgen nog maar eens proberen.

Wat zal ik nu eens gaan doen?

Laat ik mijn kamer vliegenvrij proberen te maken. Er is hier een ware vliegenplaag. Gelukkig geen sandflies, maar heel veel vliegen die om je hoofd vliegen of op je benen kriebelen is ook vervelend. Volgens Lorraine is deze plaag na de orkaan Pam begonnen. Die Pam heeft heel wat op haar geweten.

Uiteindelijk heb ik ze er allemaal op 1 na uit gekregen. Vanavond een laatste poging doen.

Met de camera door de tuin sjouwen en proberen de Monarchvlinder vast te leggen. Het zijn hele mooie grote oranje-zwarte vlinders. Maar ze zitten bijna nooit stil, en als dat wel zo is hebben ze hun vleugels dicht gevouwen. Ze kunnen heel mooi op de luchtstroom zweven. Dat had ik vlinders nog nooit zien doen. Dan maar een foto van de rups ervan. Die blijven beter zitten.

Zucht... laat ik mijn blog gaan schrijven....

Morgen toch maar weer een excursie doen?