Wat ik gisteren ook had kunnen tegenkomen op de Wilsons Walk was de Mierenegel. Ook weer zo’n bijzonder buideldier, dat eieren legt en vervolgens de jongen in een buidel zoogt. Hij schijnt hier ook gewoon in de tuin te zitten trouwens... Maar je moet ze natuurlijk wel zien te vinden. Ellen had het over ‘soft footed animals’, dus dieren met zachte pootjes. Dat zijn de oorspronkelijke Australische dieren, die ook bij het landschap passen waar een bepaalde soort grond met een fijne structuur bij hoort. Later hebben de westerlingen allerlei ‘hard footed animals’ ingevoerd, zoals koeien en schapen. En dat blijkt uiteindelijk dus heel slecht te zijn voor het land, er onstaat veel erosie door, waardoor het land verschraalt.
We kwamen op dat onderwerp omdat we het over de Aboriginals hadden, die daar veel kennis over hebben. Overigens wist ze me te vertellen dat er enorm veel stammen zijn van Aboriginals, die onderling soms absoluut niets van elkaar willen weten. Ze liet me een kaart zien en ik was echt verrast door het enorme aantal.
Tegen tienen ging ik toch maar eens op pad. Het was vannacht behoorlijk afgekoeld naar 7 graden. (Daardoor heb ik trouwens gisteravond wel naar een prachtige sterrenhemel kunnen kijken. De Melkweg en het Zuiderkruis waren goed te herkennen, en met mijn app Star Walk kon ik ook andere sterrenbeelden herkennen). Maar vanochtend dus grijs weer en behoorlijk koel. Ik besloot een tocht langs de kust te rijden en Ellen had me verteld dat ik op een bepaald stuk dirtroad richting een oude vuurtoren een goede kans had op het spotten van een koala. Telkens kom je van die waarschuwingsborden tegen van overstekend wild, de ene keer met een kangoeroe, de andere keer een wombat of een koala. Maar het is net als in Nederland: ik ben nog nooit langs de weg een hert tegengekomen . Hier dus ook geen levende have. Wel dode! Meerdere wombats, die veel groter waren dan ik dacht, namelijk formaat hangbuikzwijntje, en ook een dode, al gedeeltelijk vergane kangoeroe.
Ik was vastbesloten een koala te vinden. Dus je googled ’how to find a koala in the wild’ en je krijgt tips. Maar het belangrijkste is natuurlijk de eucalyptusbomen goed af te speuren. Ze zitten vaak hoog en in een vork van tak naar stam. En eindelijk....Ik heb er een gevonden! Hoog in de boom, dus inzoomen met de camera. Maar elke keer als ik afdrukte draaide hij zijn kop naar de andere kant. Hieronder dus het bewijs, maar helaas niet ‘in the face’!
Mijn dag kon in elk geval niet meer stuk!
Uiteindelijk nog een toeristische route langs de kust gereden met hier en daar wat uitkijkpunten, maar ik was er niet zo van onder de indruk. Uiteindelijk wel een mooie stop bij een stuk kust waar men veel fossielen heeft gevonden. Daar een mooie foto kunnen maken.
