De oversteek naar het Noordereiland markeert een punt in de tijd: de helft van de reis zit er alweer op! Ik kan het zelf bijna niet geloven, zo snel is de tijd omgevlogen! Ik heb ook nog helemaal niet het gevoel dat ik al terug kan naar Nederland, omdat ik op het Zuidereiland nog zoveel heb moeten overslaan. Ik weet zeker dat reizen naar NZ opnieuw op het wensenlijstje komt te staan.
Vanochtend ben ik uiteindelijk rond 9 uur vertrokken. Eigenlijk een half uur later dan mijn bedoeling was want het kostte toch meer tijd dan ik gedacht had om de laatste spulletjes in te pakken. Gauw nog wat restjes van de sla en het brood aan de paarden en de schapen gedoneerd en op weg naar Picton.
Wat ik heel vervelend vond was dat ik dit keer op de tijd moest letten bij het rijden. Ik vond het moeilijk inschatten hoeveel tijd ik nodig had naar Picton en je wil de boot natuurlijk niet missen.
Uiteindelijk via Highwas 6 en 1 gereden, met een klein binnendoortje bij de wijnvelden en ik kwam rond 12 uur aan in Picton. Nog gauw benzine in de auto en die vervolgens afleveren bij Europecar. Er bleek geen parkeerplek van Europecar meer vrij te zijn, dus even opgebeld wat te doen. ' Zet 'm maar voor de deur, wij regelen het verder wel'. Dat was lekker makkelijk. Nauwelijks gesjouw met de bagage, want de incheckterminal voor de ferry, de Interislander, zit er direct naast.
Daar de boarding pass opgehaald, bagage ingecheckt en ik had nog mooi een kwartiertje om een broodje en koffie te nuttigen.
Op de boot een mooi plekje aan het raam gezocht voor de oversteek van 3 uur. Het voelt een beetje als het veer naar een Waddeneiland nemen. Alleen is er hier meer vertier aan boord. Je kunt naar de film, er zijn 2 counters om wat te eten te halen, er zit een soort VVV aan boord over de beide eilanden, je kunt aan boord al kaartjes kopen voor de trein op de plaats van bestemming. Heel handig.
Terwijl ik me lekker had geïnstalleerd hoorde ik ineens twee bekende stemmen: John en Esther uit het zuiden van het land, die ik bij Pete en in Greymouth ben tegengekomen. Natuurlijk kwamen we aan de praat. Zij kwamen net uit Kaikoura. Ook zij hadden geen walvissentocht kunnen maken en gisteren was voor het eerst een mogelijkheid om de Dolphin Encounter te doen. Wat een spijt hebben ze daarvan gehad! De golven waren soms wel vier meter hoog. Er liggen tijdens zo'n encounter meerdere bootjes bij elkaar, en ze vertelden dat je soms door de hoge golven ineens de andere boot helemaal niet meer zag. John is alleen maar hondsberoerd geweest. Esther had wel met de dolfijnen gezwommen maar door de zware zeegang was het enorm vermoeiend in het water en hield ze het niet lang vol.
Na deze verhalen was ik uiteindelijk blij dat het voor mij niet was doorgegaan. Want onder zulke omstandigheden is het dus helemaal geen pretje.
En laten we nou tijdens de overtocht meerdere keren dolfijnen zien die in het boegwater meezwommen! Toch nog dolfijnen gezien dus. Helaas was het een grijze natte dag geworden. Dus lekker een boekje gelezen en een bakje patat gegeten. Ik had alvast mijn maaltje binnen dus hoef er vanavond niet op uit. Lekker makkelijk.
Om half vijf bereikten we de haven van Wellington en rond 5 uur waren we van boord. Eerst de sleutel van de nieuwe auto afgehaald. Dat duurt eventjes. Ondertussen liep de band met bagage zijn rondjes en tegen de tijd dat ik daar aankwam waren mijn koffers snel te vinden. Weinig mensen meer bij de band en weinig bagage op de band.
Op naar de nieuwe auto. Ook deze stond vlak voor de deur. Wederom een rode, dit keer een Ford Focus. Uiteraard heb ik 'm gecheckt op schades. Op de deur aan de bestuurderskant zat een diepe kras, dus die eerst op de foto gezet en gemeld.
Dan op weg naar het nieuwe B&B adres in Wellington: de Booklovers Home. Het is wel even wennen aan het drukke verkeer in Wellington. Ineens zijn er driebaans wegen en moet je goed weten waar je af moet slaan. Gelukkig lag mijn B&B dicht bij de haven en het centrum van de stad. Het is maar 10 minuten lopen naar Te Papa, het nationale museum over de Maori's. Staat absoluut op mijn programma voor morgen. Booklovers home is echt heel gezellig. Overal kastjes vol met boeken en een romantische kamer met prenten van de Pickwick Papers aan de muur. De gastvrouw gaf nog wat tips over de omgeving. Daarna heb ik lekker een douche genomen en nu zit ik dus al sinds half zeven in pyama aan mijn blog te schrijven. Er ligt nog een lekkere dikke koek voor me klaar met muesli er in en dergelijke, dus heel gezond en lekker goed vullend! Jammie!
