Credits: Maluku
Dit mooie achterland van Christchurch (Banks Peninsula) lag voor het grijpen maar helaas, we moeten het vandaag weer met hetzelfde uitzicht als gisteren doen. In afwachting van mijn vlucht van morgen hang ik een beetje rond in mijn motelkamer. Ik hoef uiteindelijk hier toch niet in isolatie, maar wil zo weinig mogelijk onder de mensen komen voordat de vlucht begint.
Vandaag alleen even de auto wezen voltanken, zodat ik morgenochtend vroeg dat niet meer hoef te doen, want ik moet al vroeg naar het vliegveld. Huurauto inleveren, inchecken, door de douane en dan om 9 uur vliegen naar Auckland.
En dat is dan nog maar het begin van de trip. Rond 11 uur ben ik in Auckland en dan vlieg ik pas rond 4 uur ‘s middags door naar Doha in Qatar. En vlucht van ruim 19 uur!!! Dat wordt de langste zit die ik ooit heb gehad. Wat er vooral vervelend aan is, is dat in de tussentijd van alles veranderd kan zijn in het luchtruim, vwb toegang tot de vliegvelden. Ik vind het heel spannend. Als het goed gaat moet ik in Doha ook weer bijna 8 uur wachten voor ik door kan vliegen naar Amsterdam. Hoop dan rond 1 uur ‘s middags op dinsdag aan te komen. Vlieg dus weer een halve dag terug in de tijd. Heel apart idee eigenlijk.
Heb inmiddels mijn spullen al drie keer opnieuw ingepakt. Wil toch zoveel mogelijk in mijn rugzak proppen binnen de toegestane 7 kilo. Extra shirt, onderbroeken, papieren zakdoekjes enz. Iedere keer weer keuzes maken: wat zou ik missen als ik vast kom te zitten in Doha...? (Moet er niet aan denken!!!)
Met het vooruitzicht van de lange zit heb ik zojuist toch nog maar een wandelingetje in het park bij mij om de hoek gemaakt. Nou ja, park, zo heet het maar het was in feite een groot veld waar je omheen kon lopen met wat bomen langs de rand. Er lag een rugbyvelden en een cricketveld en een paar tennisbanen. Tot mijn verbazing werd er op al deze velden nog wel gesport. Ben er maar ruim omheen gelopen.
De wachttijd hier werd ook heerlijk doorbroken door alle whatsappjes en reacties op mijn Facebookpagina. Fijn dat iedereen zo meeleeft! En dankzij Whatsapp en mijn Nieuw-Zeelandse telefoonabonnement kan ik hier in NZ nog onbeperkt Whatsappen, wat ook betekende dat ik een paar keer met mijn zussen aan de Whatsapplijn heb gehangen, met videobeeld. Het doet me goed om de vertrouwde gezichten te zien en te horen hoe het met iedereen gaat.
Morgen is dat helaas over, want dan ga ik weer over op mijn Nederlandse telefoonaccount.
Vanavond nog een maaltje uit de magnetron en op tijd naar bed. En dan morgen het avontuur weer aangaan!
