Een rustig dagje vandaag, want ik hoef maar zo’n 100 km te rijden naar mijn volgende onderkomen. Op mijn gemakje opgestaan en ingepakt.
Ik heb uitzicht op een boom met allemaal gele bloemen. De tui, een vogel die ik absoluut een keer goed wil fotograferen, komt daar met enige regelmaat nectar drinken. Een prachtplaatje dat ik natuurlijk wil vastleggen. De tui was de hele reden voor mij om mijn 2 kg zware lens mee te nemen naar NZ! Helaas, op de eerste avond dat hij in de boom zat wilde mijn camera niet afdrukken omdat ik per ongeluk een schuifje op mijn sd-kaart had verschoven waardoor deze op slot zat. Tegen de tijd dat ik doorhad wat het probleem was, was de vogel alweer gevlogen. Gisteravond heb ik hem niet gezien, maar ik had mijn camera met grote lens klaarliggen voor vanochtend. Maar nee hoor, hij verscheen niet. Dus toen het tijd was om uit te checken haalde ik mijn grote lens weer van de camera en stopte deze in mijn tas. En verrek, zul je altijd zien: komt de tui op de tak zitten….. toen maar geprobeerd met mijn 200 mm lens de foto te maken. Maar ik keek tegen de zon in en kon dus niet goed richten. De camera had aldoor scherpgesteld op een blaadje dat een stukje voor de vogel zat. Grrrrrr…. Nog steeds dus geen succes helaas. Daarom alleen een foto van de bloem in mijn blog. (Ook mooi toch?)
Eenmaal op de rit besloot ik nog even langs Kaiteriteri te rijden en daar een bakje koffie te doen aan de kust. Onder een stralend zonnetje zat ik te genieten van alle activiteit aan en op het water. Dit is de derde keer dat ik hier kom en ik vind het echt een leuk plekje.
Omdat het maar een klein eindje rijden was en ik niet voor 15.00 uur kon inchecken bij mijn volgende adres besloot ik om nog een ander bekend plekje op te gaan zoeken: Whararikibeach, helemaal het noordelijke topje van het Zuidereiland.
Daarvoor moest ik eerst door de bergen slingeren richting Takaka. Borden langs de weg gaven al aan dat dit stuk weg nog wekenlang ‘s avonds gesloten is. Dit vanwege alle landslides die hier 3 weken geleden zijn geweest na een hevige regenperiode. Ik had er al plaatjes van in de NZ Herald gezien. Wegen compleet geblokkeerd door naar beneden geschoven rotswanden. Ik was al bang dat ik weer in colonne zou moeten rijden, maar dat is gelukkig niet nodig. Als je de plaatjes ziet denk je: dat gaat een eeuwigheid duren voordat dat allemaal weer hersteld is. Maar hier in NZ haalt men de schouders er over op. Het hoort er gewoon bij. Gewoon met de bulldozer de weg weer tevoorschijn halen en zonodig opnieuw asfalteren en het leed is alweer geleden. Toch vind ik het nog steeds spannend om langs zulke verzakte wanden te rijden.
Wat ze dan wel weer heel leuk doen in NZ, is overal mooie uitkijkpunten creëren. Via een mooi paadje kom je op een platform dat over de Golden Bay en het dal uitkijkt.
Na toch nog wel 1,5 uur rijden (want er wordt op veel plekken aan de weg gewerkt, dus je moet telkens met een stoplicht wachten tot je een traject mag rijden, of de snelheid is teruggebracht tot 30 km per uur) kwam ik dan toch aan bij de parkeerplaats waar je een pad kunt volgen naar Wharariki beach. Eerst loop je tussen de lammetjes door en daarna moet je een duinengebied overwinnen. Tenslotte kom je dan aan op het enorme strand, waar een keiharde wind stond. Je werd dus wel gezandstraald. Maar dat mocht de pret niet drukken.
Voor de oplettende kijkers onder ons: het laatste plaatje zou je kunnen herkennen van de Windows Screensaver. Daar is hij vanuit een iets andere hoek genomen, maar geloof me, het is dezelfde plek.
Inmiddels was het laat genoeg geworden om naar mijn nieuwe onderkomen in Pohara te rijden. Een prima onderkomen. Ziet er allemaal keurig uit. Maar op dit moment blijk ik de enige gast te zijn. Dus zat ik vanavond heel allenig in een verder leeg restaurant te eten. Dat is echt het enige wat ik niet leuk vind aan solo reizen: in je eentje ergens dineren. Tot vandaag had ik aldoor locaties waar ik zelf kon koken. Dus dat was heel prettig. En op zich is het natuurlijk ook heel fijn als er een keer voor je gekookt wordt. Maar wat gezelschap was wel fijn geweest. Overigens deed de kok/eigenaar ontzettend zijn best op het eten en ook hij voelde zich denk ik een beetje ongemakkelijk met de situatie. Hij kwam voortdurend mijn kan water vullen, terwijl ik er nauwelijks een slok van had gedronken. Ik had het leuk gevonden als hij even een praatje zou maken, maar omdat hij ook de kok was werd dat lastig. Want hij moest weer aan de volgende gang werken. Overigens heb ik heerlijk gegeten! Hij bleek een prima kok te zijn.
Na drie gangen binnen 1 uur zat ik bommetje vol. Hoog tijd om me terug te trekken en deze blog te schrijven.
Morgen ga ik met met een excursie naar Fairwell Spit. Daar verheug ik me erg op. Ik had in 2018 deze excursie al willen doen, maar dat kon toen niet omdat het tij ongunstig was. Toen ik dus vorig jaar de plannen maakte met Travel Essence voor deze reis heb ik de hele reis om deze dag heen gepland. Zodat ik op het juiste moment hier zou zijn, bij het goede getijde. De enige spelbreker zou het weer nog kunnen zijn, maar de weergoden zijn me dit keer goed gezind. Dus morgen gaat het dan toch gebeuren. We vertrekken wel laat, 13.45 uur, voor een excursie van zes en een half uur. (Dat komt natuurlijk weer door het getij…) Dat betekent dus dat ik pas rond 9 uur weer in het hotel ben. En dan staat er weer een 3 gangen menu voor me klaar. De eigenaar zou speciaal voor mij laat koken, de lieverd :-)
