Na 2,5 jaar mocht ik dan eindelijk weer naar NZ. Ik heb er zo naar uitgekeken. In november 2021 heb ik al geboekt, hoewel het land toen nog in lockdown zat. Maar in een aantal stappen is het toch weer open gegaan voor toeristen en dus was ik nu weer welkom.
Inmiddels zit ik in mijn eerste B&B dicht bij Christchurch, te genieten van een heerlijke schaal vol hapjes met op de achtergrond het geluid van enorme hagelstenen die hier nu met bakken uit de lucht vallen. Momenteel is het hier 6 graden. Een beetje een tegenvaller dus, maar ja, het is nog maar net voorjaar hier.
Maar voordat ik hier aankwam heb ik eerst weer de lange reis moeten maken. Andere keren vloog ik via Hongkong (11 uur vliegen) , bleef daar dan 15 uur in een hotel en vertrok ‘s avonds voor een volgende vlucht van 12 uur naar Auckland NZ. In NZ zelf moest ik dan meestal met een binnenlandse vlucht nog zo’n 2 uur vliegen naar een luchthaven op het Zuidereiland.
Zo reizen was op zich wel prettig omdat de lange vlucht in ongeveer 2 even grote delen werd opgesplitst en je halverwege alle tijd had om even lekker in een hotelbed bij te slapen, te douchen en te eten voordat je weer verder moest.
Vanwege coronaregels kon ik dit keer niet in Hongkong in een hotel, want dan zou ik daar eerst 7 dagen in quarantaine moeten. Dus deze keer verliep de vlucht anders: naar Hongkong (11 uur vliegen), een overstap van 2,5 uur, dan doorvliegen naar Sydney (9 uur vliegen). Daar kwam ik rond kwart voor tien ‘s avonds aan. Eerst koffer halen en door de douane, dan een hotel in en 5 uurtjes slapen om vervolgens in alle vroegte weer naar het vliegveld te gaan voor het laatste stukje vliegen (4 uur), dit keer rechtstreeks naar Christchurch op het Zuidereiland.
Bijna non-stop 20 uur vliegen is wel zwaar vind ik. Hoewel de vermoeidheid vooral werd veroorzaakt door het eindeloos in de rij staan.
Buurman Joop had me heel fijn 4 uur voor vertrektijd op Schiphol afgezet. Binnengekomen in de vertrekhal leek de rij voor het inchecken nog niet zo lang maar dat viel toch nog behoorlijk tegen, zo’n anderhalf uur. En daarna twee en een half uur in de rij voor de douane. Het verraderlijke was dat je daarvoor eerst binnen in de hal in de rij stond maar dat de rij uiteindelijk richting de uitgang ging. Daarna stond je buiten in een overdekte rij om vervolgens weer naar binnen te worden geleid en eindeloos bochtjes heen en weer liep.
Er kwam een zeer gestresste mevrouw langs, die met haar boardingpas in de hand vroeg of ze voor mocht gaan want haar vliegtuig vertrok over een half uur. Ach, denk je dan, natuurlijk mag dat. Maar in haar slipstream volgden nog 4 mensen die een uur later moesten vliegen. En als je niet oppast ben je zelf het haasje terwijl je op tijd vertrokken was. Een ander dacht even af te snijden door onder de linten door te glippen. Die werd door de beveiliging zonder pardon weer achteraan in de rij gezet.
Na de douane moest ik direct door naar de gate om te boarden. Geen tijd voor koffie of een plasje plegen. Zie ook het Filmpje over Schiphol van Dit was het nieuws .
Vervolgens vertrok het vliegtuig 3 kwartier te laat. Daardoor had ik op Hongkong ook minder overstaptijd en begon de race tegen de klok opnieuw. Toch nog op tijd in het vliegtuig beland. Samen met Joost, een jonge knul van rond de 20 waar ik achter in de rij stond bij het inchecken op Schiphol. We raakten aan de praat. Hij kwam uit Steenwijk en was op weg naar Australië om een half jaar te gaan backpacken. Elke keer kwamen we elkaar in een rij weer tegen. Hij was altijd verbazingwekkend snel ergens doorheen. Tijdens het wachten pakten we het gesprek weer op. Op een gegeven moment had ik het over de Chinezen die ik altijd in NZ tegenkom en die meestal ‘en masse’ reizen in een groep met een gids die Engels spreekt, maar zijzelf spreken nauwelijks iets anders dan Chinees. Bleek Joost in Giethoorn bootjes verhuurd te hebben. Daarbij hielp in het Engels uitleg geven over het bootje niet erg. Ze knikten allemaal ja maar begrepen er niet veel van. Fysiek voordoen werkte nog het beste. Maar dan nog presteerden ze het om met het bootje achterstevoren door de grachtjes te varen.
In Sydney namen we afscheid. Leuk, zulke ontmoetingen. Ik hoop dat hij een leuke tijd tegemoet gaat.
Ook vandaag sprak ik een lieve bejaarde dame uit Sydney die na drie jaar eindelijk haar zoon in NZ weer kon opzoeken. Zelf inchecken bij zo’n computer vond ze lastig. Ik heb haar even kunnen helpen en bedacht me dat mijn ervaringen in mijn digitale spreekuur in de bibliotheek ook hier van pas kwamen.
Gelukkig op Sydney Airport genoeg tijd om een broodje te eten en een lekker bakje koffie te halen. Ik had zelfs tijd om wat te appen. Wat dan ook heel geruststellend is , is dat op de informatie borden bij vluchten die nog niet aan het boarden zijn, RELAX staat. (Je zult de foto een beetje moeten uitzoomen om te zien wat ik bedoel).
Eenmaal in het vliegtuig naar Christchurch gaf de piloot het weerbericht door: 2 graden in Christchurch!!!
Gelukkig had ik op het laatste moment nog mijn wollen outdoor kleding in de koffer gemikt. Want ja, het is hier in NZ voorjaar. Het weer kan dus nogal variëren in temperatuur. Maar dit viel me toch wel tegen!
Tegen de tijd dat we gingen landen kregen we een update: Goed nieuws, het was inmiddels 6 graden. Kennelijk vonden de Kiwi’s het ook wel koud, want bij het aanschaffen van een telefoonabonnement in de aankomsthal kreeg ik een wollen muts cadeau!
Vervolgens de auto ophalen. Bleek vol krassen te zitten, dus eerst foto’s gemaakt en gemeld bij de balie.
Ik ging ervan uit dat er navigatie in zou zitten, maar dat bleek niet zo te zijn. Dus moest ik onverwacht gaan navigeren op mijn telefoon die niet in een houder kon of zo. Heel vervelend, vooral omdat je ook weer moet wennen aan links rijden. Ik kreeg even de zenuwen, en moest echt diep graven hoe de voorrangsregels hier ook alweer waren. Miste ook een afslag en moest toen ergens keren. Ik reed een oprit in bij een huis om weer achteruit de weg op te draaien. Om vervolgens op de verkeerde weghelft te staan. Lesson learned: ‘ als ik wil keren: niet achteruit de weg opdraaien, maar altijd zoeken naar een mogelijkheid om bijvoorbeeld via een parkeerplaats weer vooruit de weg op te kunnen rijden.’ Want achteruit rijdend een bocht maken en dan op de linkerhelft uit komen is voor mij te ingewikkeld.
Bijgaand een Link naar verkeersregels NZ.
