Een stukje geschiedenis

Tsjonge, waar te beginnen vandaag. Er is een hoop te vertellen.

Ik begin maar bij het begin: in mijn mail zaten twee berichten van het ministerie van buitenlandse zaken. Het betrof HongKong: vanaf vandaag tot in elk geval 27 maart worden er geen vluchten uit HongKong meer toegelaten in Nederland. Oeps.... ik vlieg over HongKong. Weliswaar 3 april, maar dat ligt wel heel dicht op 27 maart. Afwachten dus of ik terug kan komen....
Inmiddels is hier in NZ ook het beleid aangepast:vanaf vandaag moeten alle passagiers van buitenlandse vluchten 14 dagen in quarantaine. Mazzel dus dat ik een weekje eerder aankwam. Anders had ik ook twee van mijn vier weken op een plek vastgezeten.
Ik realiseer me dat het wellicht verstandig is om op te schrijven waar ik ben geweest waar ik in contact ben geweest met anderen. Mocht ik of iemand die ik ontmoet heb ziek worden. Dan heb ik in elk geval de zaken op een rijtje.
Het virus heeft echt een enorme impact op alles. Wat je niet altijd bedenken kunt. Mijn zus stuurde een filmpje met honderden apen in Thailand die de steden in trekken op zoek naar voedsel. Omdat er geen toeristen meer zijn die ze voeren.... (Dat geeft overigens overtuigend aan hoe we als mens de natuur verpesten).

Afijn, ik voel me tot op heden nog kiplekker en geniet van mijn vakantie. Deze dag ging ik eerst een pad lopen dat vroeger een spoorlijn was. Het was een heel mooi bos met oorspronkelijke bomen en planten uit de regio. Met van die grote boomvarens, mossen, manuka, lancettrees en wat er verder maar voor inheemse planten zijn. Het wemelt er van de vogels. Fergus vertelde dat er dit jaar echt meer vogels zijn, waarschijnlijk doordat het vangen van muizen, ratten, wezels en fretten groots en succesvol is aangepakt.

Ik liep door het bos en zag een man stilstaan die naar boven in de boom tuurde en hoorde een Tui fluiten. Dus ik liep zachtjes naar hem toe en vroeg: Tui? Ja, zei hij en wees. (Nou ja, hij zei natuurlijk Yes) Ik zag ‘m eindelijk eens zitten. Je hoort ze vaak, maar ziet ze zo moeilijk. Dus ik pakte snel mijn camera met 200 mm lens, zoemde in en nam een foto. Best goed gelukt:

Terwijl ik me omdraaide naar de man zag ik dat hij intussen een camera met een enorme lens uit zijn rugzak had gepakt. Plotseling geneerde ik me een beetje voor mijn ‘eenvoudige’ camera! Maar ik was hoe dan ook blij met bovenstaande foto. Met zo’n enorme lens had ik natuurlijk veel meer kunnen inzoomen, maar je zit wel dat het een donkere vogel is met een wit soort sikje van veren. En klik anders maar even op het linkje voor een duidelijker plaatje.

Het historisch pad dat ooit een spoorlijn was is op initiatief van o.a. Fergus en Mary opgeschoond en geschikt gemaakt voor wandelaars. De aanleg van de spoorlijn heeft 35 jaar geduurd, van 1879 tot 1914. De spoorlijn verbond de kolonistendorpjes en maakte eenvoudiger vervoer van het kaphout mogelijk. Eerder ging dat over de gevaarlijke rivier. Voor de aanleg ging men echt met de hand stukken rots uitkappen met pikhouwelen om ruimte te maken en als het dal te diep werd bouwde men niet een brug waarover de spoorlijn liep, maar vulde men het dal gewoon op!

Deze omgeving werd eerst bewoond door Maori. Zij jaagden vooral op Moa’s. Enorme loopvogels van 3 tot 5 meter hoog! Maar toen die uitgestorven waren gingen ze over op walvisjacht en visserij.
Walvisvaarders uit Europa begonnen vanaf 1830 hier ook aan te komen en vermengden zich met de Maori’s. In minder dan 10 jaar waren alle walvissen verdwenen en de Maoripopulatie gedecimeerd door mazelen en griep. (Hè, waar heb ik dat eerder gehoord... het lijkt wel een thema!)
Ondertussen begon de goudkoorts en kwamen de eerste goudzoekers uit Europa aan (vooral Schotten in het gebied van Otago). Ze lieten de Catlins eerst links liggen, maar toen kwam er steeds meer behoefte aan hout om de snel groeiende stad Dunedin te bouwen. En dat hout haalden ze uit de Catlins. Steeds meer mensen kwamen hier wonen, als houthakker of spoorwegbouwer. Elk dorpje had zijn school, kerk,winkel en zaagmolen. Heel grappig: als er eenmaal een kerkelijke gemeente was gesetteld werd het kerkgebouw met paard en wagen naar het volgende dorp verplaatst om daar het nodige zendingswerk te doen.

Hoe ik dit allemaal weet? Omdat ik het museum in Owaka bezocht en omdat Fergus mij er veel over verteld heeft. Zijn aquarellen de ik in 2016 had gezien staan nu in een boekwerk met wat achtergrondverhalen erbij. Heel interessant allemaal. In onze bieb hebben wij romans van de schrijfster Sarah Lark, die over de kolonisatie van NZ gaan. Heel leuk om te lezen , als je hier bent geweest!

Hoe dan ook, om weer even terug te komen op het wandelpad: en fantail ging prachtig op een tak zitten poseren, dus daar moest ik wel een foto van maken:

Na het museumbezoek ging in naar Surrat Bay. Deze baai is genoemd naar het schip met kolonisten dat daar is gezonken door een dronken kapitein. In deze baai komen vaak zeeleeuwen het strand op , dus ik ging eens kijken of ik er een kon vinden. En ja hoor: er lag een te zonnebaden.
Jammer genoeg kreeg ik steeds meer last van mijn been, dus ben ik daarna gelijk weer omgekeerd naar de parkeerplaats. Daar lag ook een camping en een theetentje bij de ingang. Ik nam een kop thee en de eigenaresse vertelde dat ze deze ochtend 7 zeeleeuwen had geteld. Ze zei: ga maar in de badkuip zitten, dan heb je mooi uitzicht op het strand. En verrek, er stond een badkuip waar een zijkant uit geslepen was en waar een bank van was gemaakt. In alle rust keek ik over de baai uit, met het geruis van de golven. Heerlijk! En plotseling zag ik 3 zeeleeuwen uit zee opduiken en naar het strand gaan! Als je maar geduld hebt valt er in de natuur een hoop te beleven!

Thuisgekomen had Mary weer een heerlijke maaltijd voor me gemaakt. Samen genoten we ervan met het uitzicht op de baai vanuit haar huis. Fantastisch uitzicht!