De Westkust van het Zuidereiland is de kust waar de Abel Tasmanzee op kapot slaat. Met grote kracht. Het constante gebulder van de golven begeleid me op de route langs de kust. Die leidt soms langs het water, soms wat landinwaarts. Maar welke bocht je ook om gaat, het uitzicht is adembenemend.
Mijn eerste doel van vandaag was een wandeling van 2 uur langs de Pororari River. Een goed aangelegd pad voerde me langs de rivier die af en toe tussen de tropische begroeiing door een glimp van zichzelf gaf te zien. De vegetatie is hier duidelijk anders dan in het Fiordland. Minder mossen, meer palmen, andere boomsoorten. Geeft weer een heel andere indruk. De bomen langs de kust zijn allemaal scheefgewaaid. De kroon van het gebladerte is duidelijk schuin afgekant naar boven, richting het land.
De wandeling was goed te doen, het had voor een deel wel wat van de heuveltjesroute die we met Nordic Walking weleens doen richting het bosbad. Maar dan wel twee uur lang achter elkaar en met af en toe ook lange trappen. Het keerpunt was bij een hangbrug. Hoewel ik het doodeng vind ben ik er toch overheen gegaan voor de foto die een Nederlands koppel, dat daar ook net was aangekomen, van mij heeft genomen. Helaas van nogal ver weg, een groen vlekje op de brug ben ik, maar het bewijs is geleverd: ook hier weer een angst overwonnen!
Op mijn gemak even een sandwich naar binnen gewerkt en toen weer terug. Al met al weer absoluut de moeite waard.
Vervolgens verder langs de kust van Paparoa National Park gereden en eindelijk een stukje strand gevonden waar je gewoon over heen kon wandelen (de rest van de kust is namelijk allemaal rotsachtig). Daar nog even lekker rondgeslenterd in de zon. Want het was weer een stralende dag, 23 graden maar liefst!
Een must do waren de Pancake Rocks met blowholes. De beste tijd om daar te zijn is bij hoogtij, omdat het water dan met zoveel kracht door de rotsen wordt gestuwd, dat het door gaten naar boven spuit. Maar daar was ik 2 uur te vroeg voor en inmiddels begon ik helemaal stijf te worden van al dat gewandel, dus heb ik niet gewacht maar ben gelijk gaan kijken. De rotsen lijken net stapels pannenkoeken. Ze bestaan uit lagen kalksteen en door erosie wordt het stapeleffect goed zichtbaar. Geen geweldige spuiters gezien, maar naa afloop wel (hoe kan het ook anders) pannenkoeken met walnoten, banaan en maple sirop gegeten.
En nu dus weer in mijn B&B om me voor te bereiden op de tocht van morgen. Ik ga het Zuidereiland dwars oversteken van westkust naar oostkust. Daar gaan we aan het walvissen- en dolfijnenavontuur beginnen. Maar eerst nog de rit er naar toe. Ik twijfelde of ik over de Arthur's Pass zou gaan, wat iedereen zo fantastisch vindt of over de Lewis Pass. Maar omdat ik inmiddels weet dat ik veel tijd nodig heb voor het rijden (vanwege de foto's en de rust die je regelmatig moet inbouwen om niet te vermoeid te raken) heb ik besloten over Lewis Pass te gaan. Dat scheelt zo'n 100 km en dan is het nog altijd zo'n 390 km naar Kaikoura. Ik hoop onderweg grote schaapskudden tegen te komen. Lijkt me leuk. Maar we zullen moeten afwachten. Met de pinguins lukte het niet zo, maar goed, schapen gaan de zee niet op....
