Ik zat gisteren rond half 9 lekker te lezen en er draaide nog een tweede wasje tot plotseling.... alle stroom wegviel. Daar zit je dan in je onderbroek op bed. Even wachten....even wachten.
Maar nee het licht ging niet aan. Even in de gang spieken: ook geen licht. Toen met de zaklantaarn op mijn telefoon op zoek naar kleren om naar beneden te gaan om te vragen wat er aan de hand is. Ik bedenk me nog net dat ik misschien geld en paspoort moet meenemen (stel dat er brand is) en leg nog een tochtslang tussen de deur zodat ik er nog in kan (het slot werkt ook op electriciteit) als ik dat zou willen.
Uiteraard werkt de lift ook niet, dus van de achtste verdieping met de brandtrap naar beneden. Dat deden er meer. Het gaf toch wel een eng gevoel. Een mevrouw die slecht ter been was hompelde met moeite naar beneden en iedereen liet haar aan haar lot over. Ik vroeg of ik kon helpen, maar ze gaf aan dat ze er wel zou komen. Ben toch maar in de buurt gebleven. Ineens schoten mij beelden door het hoofd van 9/11 documentaires. Hoe verder we naar beneden we kwamen hoe meer er ook een alarmbel was te horen. Die had ik op de 8e niet gehoord, waardoor ik me nog wel veilig waande. Maar als je er dan uiteindelijk toch een hoort denk je wel: wegwezen hier.
Eenmaal beneden aangekomen bleek er een grote stroomstoring te zijn in ons blok. Onze flat en nog twee andere zaten zonder stroom en ook de stoplichten op de kruising werkten niet meer. De politie was er al snel bij om verkeer te regelen en ondertussen klom een technische man in een lantaarnpaal en begon daar te knutselen. Inmiddels stonden er al aardig wat bewoners op straat en je raakt dan met iedereen aan de praat. Ik sprak een ouder koppel dat uit NZ kwam. De vrouw was nogal over haar toeren. Ze waren vanaf de 18e verdieping naar beneden gekomen en ze voelde zich niet goed. Later trok het wat bij. Ik ging verderop in de straat maar even een flesje water kopen en keek naar agenten die het verkeer regelden. Ineens was er weer licht en deden de verkeerslichten het weer. Wat de nodige verwarring gaf want de agenten stonden nog steeds het verkeer te regelen. Tot op dat moment was alles goed verlopen, maar nu ineens kwam er een auto hard aanrijden die groen licht had, maar de agenten gaven wat anders aan. Het ging nog maar net goed.
Tijd om weer naar binnen te gaan. Maar met dat ik dat deed viel de stroom opnieuw uit. Helaas....
Toen maar in de lobby op de grond gaan zitten waar nog een plekje was. Eerst was het stil. Iedereen zat op z’n mobieltje te appen of een spelletje te doen. Sommigen bleven niet wachten maar gingen de stad in (het was inmiddels half 10). Ik bleef zitten in de hoop dat het zo weer opgelost zou zijn, maar nee hoor. En toen begon ik spijt te krijgen van mijn flesje water, want ik moest heel nodig. Om 10uur kregen we de gelegenheid om onder escorte naar de eerste verdieping naar de wc te gaan. Dat was een opluchting. Ik vroeg nog aan de man die mee was of ik misschien via de brandtrap toch weer naar mijn kamer mocht, maar nee, ik moest weer mee naar beneden. Daar liep het inmiddels steeds voller van mensen die nietsvermoedend uit de stad kwamen.
Een man was ontzettend geagiteerd en wilde perse met de trap naar boven en wilde een refund. Onbegrijpelijk, zulke mensen met een kort lontje en weinig geduld. Gelijk zo hoog van de toren blazen, terwijl het hotel er verder ook niets aan kon doen. Inmiddels stonden er 3 wagens van het elctriciteitsbedrijf in straat en waren allemaal mannetjes druk heen en weer aan het lopen en communiceren.
Ondertussen begon de alarmbel wel heel irritant te worden. Ik had sowieso al last van mijn oren, die sinds het vliegen telkens dichtsloegen en dit hoge geluid begon gewoonweg zeer te doen.
En toen, om 10 voor 12, was er eindelijk weer stroom. Iedereen blij natuurlijk. Maar ze gingen eerst testen of de liften weer goed werkten, dus voorlopig nog niet naar boven. Uiteindelijk om half een mochten we eventueel ook met de trap naar boven. Acht verdiepingen is dan best een eindje klimmen, maar ik deed dat liever dan met de lift gaan en misschien vast komen te zitten. Mijn wasje werd intussen afgedraaid en om een uur kon ik dan eindelijk naar bed. Maar goed ook want de volgende dag stond een citytour by bike van eeen halve dag op het programma!
