Na een ongelofelijk stormachtige nacht hadden we eerst een grote stroomstoring in de regio door omgevallen bomen op de electriciteitslijnen. Gelukkig was het in Leigh rond een uurtje of half 9 opgelost. Dus rond een uurtje of 10 vertrok ik naar SheepWorld. Daar aangekomen bleek de stroomvoorziening daar nog niet te werken.
En daarmee had ik gelijk een klein probleem, want ik had gisteren al mijn cash geld uitgegeven (ervan uitgaande dat ik vandaag in het vliegtuig op weg naar huis zou zitten). Ik had dus alleen mijn creditcard om mee te betalen en uiteraard deed het pinapparaat het niet zonder stroom.
Maar toen vond de mevrouw van SheepWorld toch nog een reliek uit het oude geldtijdperk in een van de laatjes van de toonbank: een ouderwets doordrukformuliertje waar je je pas onder legt en daar een schuif overheen haalt. Probleem weer opgelost!
Wel jammer dat door de stroomstoring ook niet een demonstratie van het scheren kon worden gegeven! Want dat gebeurt allemaal electrisch.
Niettemin had Jack, de scheerder, een boeiend verhaal.
Eerst werden de 3 honden aan ons voorgesteld: 1 van een ras dat oorspronkelijk een bordercollie was. Alleen is deze kortharig (want in de zomer is het hier te heet voor een lange vacht). Deze hond werkt alleen maar met zijn ogen. Hij blaft niet, maar rent om de kudde heen en dwingt ze met zijn blik een bepaalde richting op. Als hij samen met de herder/scheerder met de kudde loopt zal hij altijd de tegenoverstelde kant nemen dan zijn baas, zodat de kudde tussen hen in zit. Als hij de kudde opjaagt zal hij een alleenlopend schaap niet achterna gaan, maar altijd de grote kudde en brengt die dan naar dat ene schaap toe.
Omdat in NZ ook bossen zijn met dichte begroeiing gebruiken ze een tweede soort hond die familie is van de labrador. Deze honden worden gebruikt om de schapen uit de struiken te krijgen naar open terrein, waar de andere (de collie) het over kan nemen. De 'labradors' blaffen op commando om zo de schapen het bos uit te jagen. Het zijn enorm snelle en sterke beesten.
Deze honden trainen duurt ongeveer een half jaar. Elke hond leert zijn eigen commando's, zodat ze afzonderlijk van elkaar kunnen worden aangestuurd. Want soms wil je de ene hond naar links sturen en de ander naar rechts en dan moet het signaal voor links van de ene hond een ander signaal zijn als voor de andere hond. Anders gaan ze allebei naar links (Snappen jullie het nog? Wel even opletten hoor!).
De labradors waren nog heel jong en een ervan heeft zoveel energie dat hij een beetje afgeremd moet worden voor de training. Dan doen ze een van de voorpoten in zijn halsriem zodat hij ma ar op 3 poten kan lopen. En zelfs dan gaat hij er nog met een rotvaart vandoor! Bij de volgende training wordt zijn andere poot in de halsriem gedaan zodat hij beide spierpartijen in de borst traint.
Over het scheren van de schapen wist Jack ons ook heel veel te vertellen. Bijvoorbeeld over het wereldrecord schaapscheren: een heel schaap binnen 22 seconden! Maar dat is wel heel erg snel en dat is tijdens wedstrijden. Normaal gesproken doen ze er iets langer over, en ze maken dagen van 8 uur met aldoor shifts van 4 uur scheren, half uur pauze. Een onderzoek van een universiteit in NZ wees uit da qua energieverbruik schaapscheerders per dag ongeveer evenveel energie verbruiken als iemand die 4 marathons in 1x loopt. Ze verliezen ook 8 liter water per dag door het zweten!
Omdat hij niet echt kon scheren demonstreerde hij de bewegingen die ze maken en hoe het schaap wordt vastgehouden en verplaatst. Door met hun knie of arm op bepaalde drukpunten van het schaap te drukken ontspannen zij zich helemaal. Hij liet het zien met een poot. Als jij op een bepaald punt drukte zakte de poot langzaam naar beneden.
Verder vertelde hij nog van alles over de apparatuur die ze gebruiken (heel kostbaar) en de kleding die ze erbij dragen. Ze dragen een speciale broek die de lanoline (de huidolie van het schaap) filtert zodat ze niet de besmettelijke bacteriën e.d. die daarin zitten op hun huid krijgen. Want dat kan hele nare zweren geven. Ze dragen ook wollen mocassins, waardoor ze goed grip hebben op de houten vloer en het schaap geen last heeft van de harde neus van een schoen als ze op de voet van de scheerder zitten.
Scheerders uit NZ staan bekend om hun vakmanschap. De hele zomer werken ze in NZ en als daar het seizoen voorbij is reizen ze over de hele wereld om elders te scheren (bijv in Argentinie en Ierland en Noorwegen.)
Na afloop van dit hele verhaal kon je nog lammetjes de fles geven en andere dieren op het terrein verwennen met brokken.
Nou, dat was het wel weer voor vandaag. Zojuist is er een Kiwigezinnetje gearriveerd in de B&B en na een gezellig babbeltje vroeg de vrouw of ik. met hen mee ga eten vanavond. Lijkt met leuk!
