Dat leek me nou echt leuk, om wat meer over het leven op een boerderij te horen te krijgen. Dus vanochtend om half 9 stapte ik in de auto bij George Scott van Ridgeline Adventures. We haalden nog 3 Amerikaanse dames (Chicago) op. Zij bleken te logeren in de B&B waar ik mijn allereerste nacht in NZ in 2015 doorbracht!
George is een gepensioneerde boer die nu voor zijn plezier 2 dagen in de week deze tours doet, samen met nog andere gidsen, voor het bedrijf van Ridgeline Adventures. Zij hebben een overeenkomst met de boer over wiens land wij vandaag gaan rijden. Hij kan dus uit eigen ervaring vertellen over het boeren leven.
De farm die wij bezochten heeft een enorm stuk land, zo’n 1700 footballfields groot (ik neem aan dat ze het dan over rugbyvelden hebben). De landbouw en veeteelt-gronden in NZ waren tot 10 jaar geleden nog eigendom van de overheid. Boeren leasden in feite het land. Er kwam ook regelmatig een ambtenaar om te controleren of het land wel echt gebruikt werd voor het boerenbedrijf. George vertelde over een boer die bezocht werd en aan een kant van zijn boerderij alles aan de controleur liet zien, hem vervolgens een uitgebreide lunch aanbood en in de tussentijd zijn kudde naar de andere kant liet brengen om vervolgens na de lunch die ander kant te laten controleren.
Maar 10 jaar geleden was er een soort herverdeling van het land en mochten de boeren het kopen. Vaak wordt er al generaties lang geboerd op de gronden. De boer van het land dat wij bezochten is de vijfde generatie hier.
De farm draait op drie soorten veeteelt: schapen (14.000) koeien (2500) en herten (1400). Schapen worden steeds minder waard, zeker voor wat betreft de wol. De boer houdt er momenteel eigenlijk niets meer aan over. Het vlees levert nog wel wat op. De koeien hier zijn Black Angus en Heresford koeien en kruisingen ervan.
De schapen kwamen we direct al tegen op het erf van de boerderij omdat ze net naar de scheerschuur werden verplaatst. Altijd een schitterend gezicht om de honden aan het werk te zien. Er zijn ‘blafhonden’ die ze opjagen en er zijn ‘stuurhonden’ die ze de juiste richting op drijven. Toen we verder reden, de bergen in op de hobelige weggetjes vroeg George of we al in de file hadden gestaan in NZ. Nee dus, dat kom je hier echt nooit tegen, zo weinig verkeer als er is. ‘Dan zul je er vandaag wel een meemaken’ zei hij en verrek, toen we een eindje verderop de bocht om kwamen belanden we midden in een enorme kudde schapen die verplaatst werden. Dus stonden we wel even in de file voor we verder konden.
De fourwheeldrive ging verder over het hobbelige offroadweggetje. Regelmatig moest er even gestopt worden om een hek te openEn en weer te sluiten. Omdat ik voorin zat stelde ik voor dat ik zou uitstappen om de hekken te doen. Maar dat mocht niet, daar waren strikte afspraken over met de boer over wiens land we reden. Wellicht maar goed ook. Ik zou het niet graag op mijn geweten hebben als de prijswinnende stier zou ontsnappen. Indrukwekkend hoor, die stieren! Zo gespierd!
We stopten op een geweldig uitzicht punt op de Motukituki River. Vanaf hier kon je perfect zien hoe breed de loop van de rivier is. Ik heb er met mijn IPad een panoramofoto van gemaakt.
Weer een stuk hoger en een aantal hekken verder kwamen we de herten tegen. 1x per jaar worden ze naar het dal gejaagd om verkocht te worden aan andere boeren die ze laten opvetten en slachten. Dat opjagen gebeur tvooral met helicopters.
Herten komen van oorsprong niet voor in NZ, maar zijn door de kolonisten geïntroduceerd. Ze werden in het wild losgelaten en er werd op gejaagd. Maar omdat er geen natuurlijke vijanden waren werden ze al gauw een plaag, die de natuurlijke vegetatie vernietigde. Dus mocht men er onbeperkt op jagen tot de aantallen weer flink teruggebracht waren. Daarna zijn ze herten gaan houden als boerderijdieren. Het jagen op herten gebeurt ook vaak m.b.v. helicopters met jagers erin die vanuit de helicopter schieten, vervolgens op de grond worden gelaten en het karkas wordt opgehesen en naar het dal meegenomen. In de begindagen hiervan gebeurden er vaak ongelukken omdat ze de helicopter te zwaar belaadden of omdat ze niet goed met de valwinden in de valleien om konden gaan.
Ook nog een aardig weetje: herten zijn kleurenblind en zien als een ouderwetse tv met sneeuwruis. Maar ze kunnen des te beter horen en ruiken!
Eigenlijk heeft de boer hier het vooral druk op een paar piekmomenten: bij het lammeren en kalven en als de dieren opgehaald moeten worden voor de slacht. Verder lopen de dieren gewoon in de bergen en hebben ze er eigenlijk geen omkijken naar.
De schapen worden 2x per jaar geschoren. Vlak voor het lammerseizoen (september) en in het najaar (april/mei). Ze doen het expres voor het lammerseizoen zodat de schapen de luwte van de bomen zoeken omdat ze het koud hebben. Dat voorkomt dat overal in het open veld lammeren geboren worden die dood gaan van de kou.
Er was een schaap dat 6 jaar niet geschoren was omdat hij elke keer zich wist te verstoppen in een grot. Toen hij uiteindelijk toch gevonden werd was hij enorm! Hij werd Shrek the Sheep genoemd en werd later boegbeeld voor het outdoormerk Icebreaker.
Na een hoop geslingerd en gehobbel kwamen we aan de andere kant van de berg en hadden we wederom een indrukwekkend uitzicht, dit keer op Lake Wanaka.
Hier stapten we uit voor een bakje thee en een foto.
Aan het eind van de rit kwamen we nog aan de rand van het meer terecht waar nog wat restanten van de eerste kolonistenhuizen te vinden zijn. Het zijn wat fundamenten en hier en daar een stukje muur.
Al met al een heel geslaagde trip met fantastische vergezichten. Ik heb er weer volop van genoten. De dag begon heel fris (7 graden) en het werd uiteindelijk nog 16 graden. Dus ‘s middags heb ik nog lekker aan de waterkant gezeten bij Lake Wanaka.
Ik had daar ‘s ochtends ook mijn auto geparkeerd op een parkeerplaats waar je eigenlijk maar 2 uur mag staan. Ik had aan mijn gastheer gevraagd of hij wist waar ik langer kon staan, maar hij zei dat het helemaal niet uitmaakte. Er was maar 1 politieagent en die had wel wat anders te doen.
Nou.....dat bleek dus toch niet helemaal waar. Er zat toch een bon onder mijn ruitenwisser. Gelukkig maar voor 15 dollar (ongeveer 7,50 euro) want kennelijk was hij om 11 uur als aanwezig geregistreerd en om half twee was de bon uitgeschreven voor een overschrijding van een half uur. (Ik stond er al om half 9 en vertrok uiteindelijk pas om half 3).
Toen ik de bon online probeerde te betalen bleek het systeem uit de lucht te zijn. Dus nu moet ik morgen naar het politiebureau om te betalen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten