Deze eerste vlucht is geen probleem omdat het een binnenlandse vlucht is. Het was goed te doen op het vliegveld om nog enige afstand van elkaar te houden. Maar eenmaal in het vliegtuig is dat natuurlijk onmogelijk als dat is volgeboekt.
Ik zat naast een heel aardig ouder stel uit Auckland. Heb gezellig met de mevrouw gebabbeld. Liet haar foto’s zien van mijn diverse NZ reizen. Het grappige was dat zij zei: “je hebt meer van het land gezien dan ik als echte Kiwi.” Ze was echt verrast over sommige plekken en stootte haar man aan : “ daar moeten wij ook eens heen gaan!”
Aangekomen in Auckland, rond half 11, moet ik eerst van het gebouw van de binnenlandse vluchten buitenom wandelen naar de hal van de internationale vluchten. Ik had nog getwijfeld om eerst een bakje te doen, maar liep toch gelijk door naar de internationale hal. Daar werd je alleen binnengelaten als je een ticket had.
Vervolgens had ik nog tot ongeveer tot half 2 te wachten voor ik kon inchecken. Lang, voor een plek zonder zitplaatsen, weinig ruimte en pogingen om minimaal 1 meter afstand tot anderen te houden. En ook spannend, want ik zag achter sommige vluchten ‘cancelled’ verschijnen. Er kan nog van alles mislopen voordat ik echt het land uit ben! En ik kan dan fluiten naar de kosten van de dure tickets. Gelukkig was er wel afleiding omdat je altijd wel met iemand aan de praat raakt. Dit keer was het een jong meisje uit Duitsland, die een aantal delen van de mooie tracks op het Zuidereiland had gelopen. Zij reisde heel licht bepakt. Ik heb daar altijd bewondering voor. Ik krijg het voor elkaar om een koffer van 20 kilo mee te sjouwen en een rugzak met de maximale 7 kilo! Denk altijd dat ik niet zonder de dingen kan die ik meesleep en thuis bij het uitpakken denk ik altijd: was ook niet nodig geweest... Deze keer wel mijn rugzak vooral gevuld met ondergoed, tweede shirt en heeeeeel veeeeel papieren zakdoekjes en desinfecterende gel, voor zover dat toegestaan is.
Gelukkige werd er voor mijn vlucht uiteindelijk toch ingecheckt. Dolblij was ik met mijn boardingkaarten!
Om 4 uur vlogen we het luchtruim in, op weg naar Qatar. Bij het boarden zei ik nog tegen de grondstewardess: “bye, bye NZ. Hate to go, hope to see you again!” En toen NZ onder me weggleed kreeg ik het, net als de eerste reis te kwaad, dat ik dit heerlijke land weer achter moest laten. Met tranen in mijn ogen tuurde ik zo lang mogelijk naar het land. (Schiet nu weer vol, terwijl ik dit schrijf).
Ik zat helemaal achter in het vliegtuig. Helaas wel op de plek waar iedereen naast jouw stoel komt wachten om naar de wc te gaan. Aan mijn kant van het vliegtuig was de wc die halverwege het pad zat defect, dus iedereen kwam bij mij langs. Nou, niks social distance dus.
De vlucht duurde maar liefst 19 uur. Wat een rot eind zeg, om te zitten! Ben wel regelmatig even gaan staan, want ik kreeg weer last van mijn been. Voor de rest is het vooral slapen, eten en filmpje kijken. Mijn buurvrouw had in elk geval geen behoefte aan een gesprek en heeft de hele tijd geslapen of met gesloten ogen naar muziek geluisterd.
Om middernacht, plaatselijke tijd, kwamen we in Doha aan. Het is hier heel rustig op dit moment. Nu tot 8 uur wachten tot de vlucht naar Schiphol vertrekt.
Bij binnenkomst ben ik eerst een heerlijk kopje Jasmijnthee gaan drinken, met een sinaasappelcakeje erbij . Verrukkelijk! Op 4 Arabische mannen in witte gewaden na was ik de enige klant.
(Zoek de Arabische mannen)
De mensen van de dutyfree shops hebben ook niets te doen. Af en toe zie je Chinezen voorbij komen die helemaal in witte pakken lopen en met veiligheidsbrillen en monddoekjes. Ze zouden zomaar een CSI-team kunnen zijn, ware het niet dat ze geen handschoentjes droegen. Kijk, zo werkt het niet hè?
Nog even contact gehad via whatsapp-bellen met mijn zus en Facebook nagekeken. Daarop nu ook het bericht dat NZ binnen 48 uur ook in lockdown gaat. Net op tijd vertrokken dus!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten