En dat terwijl het gisteren nog echt een vrijdag-de-dertiende leek te worden.
Toen ik in april vorig jaar de reis boekte had ik ook een rondvaart door Milford Sound geboekt. Wie had toen kunnen bedenken dat een maand voor mijn komst enorme overstromingen de weg kapot zouden maken!.Met de auto er naar toe was helaas niet mogelijk. Maar inmiddels werden er al wel bussen ingezet die in konvooi erheen rijden. TravelEssence zou nog moeite doen om een plek voor mij te regelen op de bus, maar tot gisteravond half elf was er nog steeds geen duidelijkheid. En zelf heb ik nog moeite gedaan, maar helaas...Dus hebben we afgezegd. Heel jammer. Tijdens mijn eerste reis had ik door Doubtfull Sound gevaren en dat was een prachtige ervaring. Milford Sound is minstens zo beroemd en ook de weg er naar toe is prachtig. Dus ik nam me nu dan maar voor om het stuk dat niet voor auto’s was afgesloten te gaan rijden.
Het scheelde in elk geval een heel erg vroeg ontbijt, want met de auto had ik om half 7 moeten vertrekken om op tijd bij de boot te zijn.
Deze keer bij het ontbijt een Amerikaans stel. Ze vertelden enthousiast over een wandeling die ze hadden gemaakt en ik had er zelf ook wel oren naar.
Dus na een heerlijk ontbijtje en met een tas vol extra’s zoals muffins, fruit en mueslireep die ik van gastvrouw Jessica mee kreeg, ging ik op weg naar de Kepler track, om daar een stukje van te gaan lopen. De Kepler Track ligt naast het prachtige Te Anau aan het meer is een van de grote tracks van Nieuw-Zeeland. Het volledig parcours is 60 km lang en loopt door een zeer gevarieerd landschap. Zandige oevers van meren, prachtige alpine pollenvelden, uitgestrekte rotsachtige bergkammen, oude inheemse bossen en stromende rivieren. (Aldus de gids).
Ik liep vooral door dat mooie oude bos, vol mossen en varens. Zo geheimzinnig! Je verwacht telkens dat er ergens een hobbit opduikt. Of dat de bomen beginnen te praten. Op de achtergrond hoor je de stromende rivier. En ja hoor: twee keer moest ik die via een hangbrug oversteken. Niet mijn favoriete activiteit!
Er wordt hier in Fjordland veel aan ongediertebestrijding gedaan om de inheemse vogels te beschermen.Ik kwam twee boswachters tegen die de vallen aan het controleren waren. De buit tot dan toe voor vandaag: 3 muizen, 2 ratten en een wezel.
Mijn einddoel was eigenlijk de eerste berghut die op 1,5 uur gaans zou moeten liggen. Maar na 1,5 uur was ik er nog niet en dus besloot ik na een spiegelend bergmeer weer terug te lopen. Want ik voelde al dat ik moe werd en als ik dan niet oppas struikel ik.
Terug bij de auto pakte ik mijn lunch en ging ik aan een picknicktafel in een warm zonnetje zitten. Er kwamen gelijk vogels op af. De Song Trush, een merel en de chaffinch.
Weer voldaan en goed gevuld reed ik naar Te Anau om nog een koffie te halen en vervolgens te beginnen aan de rit naar Milford Sound.
Terwijl ik aan de promenade mijn coffee-to-go zat op te drinken bekeek ik eens de diverse bedrijfjes aan het water die allerlei activiteiten aanbieden. Te Anau is echt een vakantiedorp en vooral voor de outdoor-mens is er veel te doen. En natuurlijk draait er veel om de Sounds (fjorden). Toen viel mijn oog ineens op een schoolbord dat op de stoep stond: “waterplane flight to Milford Sound, still two seats available”. Wauw! Mijn hart ging gelijk harder kloppen! Dat leek me superleuk, om het nu eens vanuit de lucht te zien in plaats vanaf het water. Dus impulsief als ik dan kan zijn liep ik gelijk naar het i-center om te boeken. De vlucht zou over een half uurtje vertrekken. Perfect timing!
De piloot was een vrouw van een jaar of 35. Ze zette mij op de co-pilootstoel. Ik heb maar niet aan de stuurknuppel gezeten, want ik wilde het niet op mijn geweten hebben dat we zouden neerstorten in het ruige gebergte van Fjordland.
Het was een prachtige vlucht, tussen de bergtoppen door en er overheen. Wat je heel goed kon zien was dat er op verschillende hoogtes grote meren lagen, van waaruit het water in enorme watervallen naar beneden stort. Dat bedenk je niet als je onderaan een waterval staat, dat daarboven een groot meer is. De bergen hier zijn ontstaan doordat aardplaten elkaar omhoog duwen en ook door gletsjers die de dalen uitschuurden. Zo mooi om de krachten van de natuur te aanschouwen vanuit de lucht.
Wat voelde ik me overlopen van geluksgevoel! Wat een fantastische dag was dit!
Ik rondde de dag af bij een eettentje waar ik het eerste jaar ook lekker had gegeten en keerde rond half 8 terug in Manapouri. Lekker even douchen en bloggen, en dan de reis van morgen een beetje bekijken. En hopelijk nog eens in mijn dromen al het moois terugzien!
