Tjonge, wat een lange reis….En dan ook nog uren op het vliegveld doorbrengen.
Eerst maar een boekje lezen, kopje koffie halen, naar het toilet….
Ik kijk maar eens om me heen.
De eerste die me opvalt is een blinde man die in zijn eentje zit ze wachten. Hij zit al zeker een uur op een bankje. Blindenstok in zijn twee handen, licht voorovergebogen, gesloten ogen. Hoe zou dat zijn voor zo iemand, vraag ik me af. Je bent dan helemaal alleen met je gedachten, want rondkijken kan niet. Wellicht vangen zijn oren wel het nodige op, maar ik kan me er geen voorstelling van maken. Hoe weet je hoe laat het is, welke gate je moet hebben, of er geen vertraging is enz…..
Verderop een Indiase familie met een paar peutertjes. De vaders doen hun best om ze in de gaten te houden, maar ze zijn erg beweeglijk en snel! Regelmatig moet een van de vaders een spurtje maken om ze terug te halen. Laat ze nog maar even lekker bewegen, denk ik. Straks zitten ze voor uren aan een stoel gekluisterd in het vliegtuig.
Op de vlucht van Auckland naar Sydney zat een moeder met een dochter van rond de 6 jaar naast mij. Ik zat aan het gangpad. En uitgerekend toen de maaltijden waren uitgeserveerd en we allemaal met ons uitgeklapte tafeltje vol eten zaten, wilde het meisje naar de wc. Wat een gehannes: gordel losmaken, dienblad optillen, tafeltje inklappen, je uit de stoel wurmen met je handen vol… Maar goed, het is gelukt zonder te knoeien. Vervolgens presteerde hetzelfde meisje het om weer naar de wc te moeten terwijl we net geland waren een nog aan het taxiën waren. Veiligheidsgordels mochten nog niet los, wc’s waren afgesloten, maar ja, moeders was bang dat ze het anders op de stoel zou doen. Dus weer opstaan enz.
Ik denk dan bij mijzelf: kun je dit niet als moeder voor zijn? Je weet toch dat er eten geserveerd gaat worden, je ruikt het al tijden van tevoren, en je weet toch dat je tijdens het landen niet naar de wc kan? Ga dan voor die tijd even met dat kind naar de wc…
Er wordt eindeloos veel gegeten op het vliegveld. De noodles en de sushi doen het goed bij de mensen die om me heen zitten. Zelf hoef ik niet zo nodig iets, want straks in het vliegtuig krijg ik weer 2 maaltijden en tijdens de volgende vlucht ook nog een keer. Hoeveel scrambled eggs kan een mens verdragen?
Ik hoor Nederlands spreken. Een familie (vader, moeder, dochter van een jaar of 17) zijn wakker geworden en zijn druk met hun 3 telefoons.
Een werkend koppel zit ijverig op hun laptops te typen. Er worden hele epistels opgesteld, druk getelefoneerd. Vanaf een afstandje zie ik teksten met opsommingstekens. Wat voor een bedrijf zouden ze hebben?
Tussendoor komen de ‘onzichtbaren’ langs, de mensen waar je niet op let, maar die wel zorgen dat je tafeltje schoon is en de vloer geveegd.
Regelmatig hoor je een doordringende vrouwenstem roepen: “Ron, one latte machiato!” “ Suzy, sandwich egg and spinache.” Even kijken hoe Ron er uitziet: Dertiger, kort getrimd baardje, casual gekleed. Suzy blijkt een stevige 60-er te zijn op slippers, met korte broek en t-shirt.
Het is inderdaad ook grappig om te zien hoe mensen gekleed zijn. Zelf heb ik een stevige outdoorbroek aan en een merino wollen shirt, stevige hoge wandelschoenen, lange vliegtuigkousen. Op mijn heupen nog 2 jassen geknoopt: een outdoorjackje en een regenjas. De keus hiervoor was simpel: de zwaarste kleren aantrekken, dat scheelt weer gewicht in de koffer. En in het vliegtuig is het altijd koud van de airco. Bovendien ben ik op weg naar Nederland, waar het herfst is. Maar ik las zojuist in krant dat het dit weekend 21 graden wordt!
Hier in Sydney lopen mensen in super zomerse kleding, korte broeken, shirtje of zelfs topje, slippers. Maar je ziet ook mensen die zoals ik veel warmer gekleed zijn. Zodra ik in het vliegtuig zit ben ik blij met wat ik aan heb, maar als ik me weer moet gaan verplaatsen met bagage en in rijen moet staan is het wel wat veel van het goede.
Een Chinese dame staat tai chi bewegingen te maken. Wat mij op het idee brengt om ook eens even op te staan en te bewegen. Ik moet straks nog heel lang zitten, dus voor mijn rug is het goed om te bewegen. Ik sta op en begin heen en weer te wiegen met mijn heupen. Mijn onderrug is stijf, dus ik draai met mijn bekken en beweeg mijn bekken voor- en achteruit. Ineens realiseer ik mij dat ik met mijn rug naar de man naast mij op de bank sta. Dat zal wel een raar gezicht zijn geweest.
Niet iedereen is verdiept in zijn telefoon. Naast mij zit een man nog heel analoog in een schrift te schrijven. En met dat ik dit schrijf, pakt hij zijn telefoon op. Haha.
