Gisteren, Tweede Paasdag, ben ik door Melbourne gefietst. Melbourne by bike is een rondrit door Melbourne met een gids die je allerlei leuke plekken laat zien om te bezoeken, om te eten, om wat te drinken. En ondertussen vertelt hij het nodige over de geschiedenis van de stad. Echt een heel geschikte activiteit om aan het begin van je bezoek aan de stad te doen, want je hebt werkelijk geen idee welke verborgen schatten je in deze stad kunt vinden.
De eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat ik niet zo’n stadsmens ben. Ik ben liever in de natuur en overzichtelijke dorpjes. Eergisteren voelde ik me echt verloren in de stad en al helemaal omdat er zoveel gesloten was vanwege Pasen vwb het eten en drinken. Ik vind het ook druk, lawaaiig en vies.
Maar de fietstocht gaf me toch echt een andere kijk op de stad. Peter, die onze gids was, nam ons mee
naar belangrijke historische plekken van de stad. Die hadden met name te doen met de goldrush en de immigratie waardoor de stad ontstond en nog steeds groeit. Dat begon allemaal rond 1835 en tot vandaag zijn er telkens nieuwe stromen van immigranten. Eerst de goudzoekers (waaronder met name Chinezen), toen de landbouwers. In de jaren twintig veel Europeanen (m.n Grieken en Italianen), na WOII ook veel andere Europeanen, en tegenwoordig veel Aziatische studenten die na hun studie uiteindelijk een verblijfsvergunning proberen te krijgen en hun familie dan laten overkomen. Melbourne heeft dan ook allemaal wijken zoals de Chinese wijk en de Italiaanse wijk. Heel herkenbaar, met name door alle eethuisjes!
naar belangrijke historische plekken van de stad. Die hadden met name te doen met de goldrush en de immigratie waardoor de stad ontstond en nog steeds groeit. Dat begon allemaal rond 1835 en tot vandaag zijn er telkens nieuwe stromen van immigranten. Eerst de goudzoekers (waaronder met name Chinezen), toen de landbouwers. In de jaren twintig veel Europeanen (m.n Grieken en Italianen), na WOII ook veel andere Europeanen, en tegenwoordig veel Aziatische studenten die na hun studie uiteindelijk een verblijfsvergunning proberen te krijgen en hun familie dan laten overkomen. Melbourne heeft dan ook allemaal wijken zoals de Chinese wijk en de Italiaanse wijk. Heel herkenbaar, met name door alle eethuisjes!
We begonnen onze tocht nabij de Docklands, net aan de rand van het Central Business District (CBD). Een volledig nieuwe wijk met enorme wolkenkrabbers met appartementen die allemaal opgekocht worden door Chinezen. Alleen verhuren ze het niet, dus er is veel leegstand en weinig reuring in dit stuk van de stad.
We reden langs de rivier de Yarra die aan de zuidkant van de stad loopt. Hier de Royal Botanical Gardens, mooie parken en een groot deel met sportfaciliteiten, waar o.a. de Austalian Open wordt gehouden. Ook langs de rivier een enorm casinocomplex, waar de helicopters af en aan vliegen. Zij brengen mensen van het vliegveld rechtstreeks naar het casino.
Maar het leukste van de tocht was toch wel het CBD zelf, waar we door allemaal kleine zijstraatje fietsten. Als je naar leuke cafe’s en eettentjes wil in Melbourne moet je niet in de grote straten zijn maar juist in die duistere steegjes. Daar zitten hele hippe koffietentjes en eettentjes. Aan de buitenkant zijn ze absoluut onherkenbaar. Je denkt dat je door een eng steegje rijdt, maar als je weet waar je moet zijn, dan klop je gewoon aan bij een stalen deur en wordt er open gedaan! Deze hippe tentjes vind je alleen via social media zoals Instagram. (Of als je met zo’n tour meedoen zoals ik vandaag). Peter bleef maar benadrukken dat het absoluut veilig is in deze stad en dat je gerust zo’n donker steegje in je eentje kunt binnengaan ‘s avonds laat.
Later hebben we net buiten het CBD in de Italiaanse wijk heerlijke tapas gegeten bij Naked for Satan (Hier was vroeger een illegale stokerij in een kelder waar het zo heet werd dat de brouwer in zijn blote bast aan het werk was, vandaar de naam). Ook hier weer heel verrassend een dakterras met uitzicht over een mooi stuk van Melbourne. Dat zie je dus absoluut niet vanaf de straat! En dat is upcoming in Melbourne, die dakterrassen.
Ook veel streetart in Melbourne. De gemeente faciliteert dat. Veel muren zijn voorzien van grafitti, al dan niet erg kunstzinnig. Als het te veel een rotzooi wordt maakt de gemeente de muren weer lichtblauw en geven ze een seintje dat ze die muur weer hebben ‘gecanvasd’ en dat men de muren weer van nieuwe art kan voorzien.
Het was op zich al een avontuur om te fietsen in de stad. Je hebt af en toe wel fietsstroken en afzonderlijke verkeerslichten voor fietsers. Er rijden ook trams dus daarvoor moet je goed uitkijken. Wat ook bijzonder is, is de ‘ hooked turn’. Dat wil zeggen dat als je rechtsaf wilt slaan je je eerst links over de kruising moet opstellen en als dan de lichten van de straat waar je in wil rijden groen zijn mag je pas echt afslaan (dus links voorsorteren om rechts af te slaan). Dat heeft er mee te maken dat je de rijbaan van de tram, die in het midden van de weg rijdt, moet vrijhouden. Heel leerzaam dus, vooral omdat ik uiteindelijk ook met de auto door Melbourne zal moeten rijden om de stad te verlaten.
Later hebben we net buiten het CBD in de Italiaanse wijk heerlijke tapas gegeten bij Naked for Satan (Hier was vroeger een illegale stokerij in een kelder waar het zo heet werd dat de brouwer in zijn blote bast aan het werk was, vandaar de naam). Ook hier weer heel verrassend een dakterras met uitzicht over een mooi stuk van Melbourne. Dat zie je dus absoluut niet vanaf de straat! En dat is upcoming in Melbourne, die dakterrassen.
Ook veel streetart in Melbourne. De gemeente faciliteert dat. Veel muren zijn voorzien van grafitti, al dan niet erg kunstzinnig. Als het te veel een rotzooi wordt maakt de gemeente de muren weer lichtblauw en geven ze een seintje dat ze die muur weer hebben ‘gecanvasd’ en dat men de muren weer van nieuwe art kan voorzien.
Het was op zich al een avontuur om te fietsen in de stad. Je hebt af en toe wel fietsstroken en afzonderlijke verkeerslichten voor fietsers. Er rijden ook trams dus daarvoor moet je goed uitkijken. Wat ook bijzonder is, is de ‘ hooked turn’. Dat wil zeggen dat als je rechtsaf wilt slaan je je eerst links over de kruising moet opstellen en als dan de lichten van de straat waar je in wil rijden groen zijn mag je pas echt afslaan (dus links voorsorteren om rechts af te slaan). Dat heeft er mee te maken dat je de rijbaan van de tram, die in het midden van de weg rijdt, moet vrijhouden. Heel leerzaam dus, vooral omdat ik uiteindelijk ook met de auto door Melbourne zal moeten rijden om de stad te verlaten.
Ik moet zeggen dat het qua conditie wel goed te doen was. Melbourne is vrij vlak, met af en toe een heuveltje of een vals plat. Niet erger als in Hilversum ! Dank dus weer aan de sportschool voor mijn goede conditie.
Uiteindelijk kwam ik wel doodmoe terug in mijn kamer rond een uur of vier. We hadden 23 km gefietst en ik had ook zo’n uur gelopen naar en van de startplek. Weinig fut dus om veel te schrijven, dus alleen over de stroomstoring geschreven.
Vandaag (dinsdag) vertrokken naar het platteland en aangekomen in mijn nieuwe onderkomen in Fish Creek nu deze blog geschreven.Morgen weer verder!
Uiteindelijk kwam ik wel doodmoe terug in mijn kamer rond een uur of vier. We hadden 23 km gefietst en ik had ook zo’n uur gelopen naar en van de startplek. Weinig fut dus om veel te schrijven, dus alleen over de stroomstoring geschreven.
Vandaag (dinsdag) vertrokken naar het platteland en aangekomen in mijn nieuwe onderkomen in Fish Creek nu deze blog geschreven.Morgen weer verder!
