Voor mij is het altijd onbegrijpelijk dat er mensen zijn die al die dingen niet eens zien. Bijvoorbeeld bij mij in Vathorst zitten elke dag meerdere aalscholvers op de lantarenpalen om op te drogen. En er zijn dus echt mensen die dat helemaal niet zien, en als ze het al zien geen idee hebben waar ze naar kijken.
Elke dag als ik naar mijn werk rij over de A1 tel ik hoeveel verschillende vogels ik heb gezien. Beetje neurotisch misschien? Ach, elke gek zijn eigen gebrek.
Deze dag stond er een excursie op het programma: dolfijnen kijken. ‘s Ochtends al op tijd pilletjes tegen zeeziekte ingenomen,want wat dat betreft ken ik mezelf inmiddels. Het was weer een stralende dag. Om 10 uur was het al 29 graden en het werd uiteindelijk 31 graden. Niets zo lekker als dan op het water te zijn. We voeren met een catamaran, op zoek naar dolfijnen. Moet niet zo moeilijk zijn, dacht ik nog, want vanaf de kade had ik al twee gespot. Nou, vergeet het maar. Na een uur rondvaren nog steeds niets gezien. Het zag er ongeveer zo uit:
Van pure armoede voer de schipper maar even dicht langs de kust waar een paar aalscholvers zaten en vertelde daar wat over. Maar toen we in de buurt kwamen vlogen ze weg. Ondertussen begon het flink te waaien. Het jongetje naast me begon al groen aan te lopen. Dankzij mijn pilletjes had ik gelukkig nergens last van. Wel moest ik mijn hoedje vasthouden om te voorkomen dat die overboord vloog.
Uiteindelijk gaf de schipper aan dat we terug gingen. Een van de kinderen aan boord vond het niet eerlijk. Het was al met grote tegenzin aan boord gegaan ( ‘Kom op Dean, we weten dat je er geen zin in hebt, maar alle anderen wilden dit wel graag dus pas je maar aan. Of ga achterin de boot zitten en val ons er niet mee lastig!’). Al die tijd aan boord en geen dolfijn gezien!
Vlak voordat we de haven bereikten troffen we uiteindelijk toch nog 4 dolfijnen. Waarschijnlijk dezelfde die ik vanaf de kade ook al had gezien...
Natuurlijk was ook ik wel wat teleurgesteld, maar ik heb altijd nog de ervaringen van Kaikoura in
Nieuw Zeeland. En zo is het leven van een natuurfotograaf: Je moet veel geduld hebben, het nodige weten over het gedrag van de dieren en je moet weten waar ze zitten. Ik weet niet of jullie die serie Blue Planet II ook hebben gekeken, maar daar zat ook een aflevering in over hoeveel moeite het kost om bepaalde opnames te maken. Zo hebben ze ook een keer een maand moeten wachten op dolfijnen, die ze meesurfend op enorme golven wilden filmen. Mijn ambities zijn wat minder groot, maar ik vind het toch wel leuk om mooie plaatjes te kunnen schieten.
Een van de gasten in mijn B&B vertelde me gisteravond dat bij Burrill Lake altijd rond een uur of drie een enorme groep regenboogparkieten neerstrijkt, omdat ze weten dat er dan eten te halen valt. Dus ik 40 km rijden om dat te gaan fotograferen. Want die parkieten hoor je aldoor wel, maar ze zijn moeilijk te fotografen omdat ze hoog in de bomen zitten. En ook al zijn ze nog zo fel gekleurd, je kijkt altijd tegen het licht in, dus ze zijn moeilijk te spotten. Het is natuurlijk wel een beetje vals spelen, want dit is op zich niet natuurlijk gedrag, maar oké , dat had ik er voor over. Het lastige was dat ik niet precies wist waar dan bij Burrill Lake die plek was. Ik kwam een groot park tegen en verwachtte dat het daar dan wel zou zijn. Kwart voor drie was ik aanwezig, dus prima op tijd. Ik doe nog her en der navraag bij mensen in het park, maar die wisten van niets. Ik hoorde wel parkieten, en zag er af en toe ook een, maar die grote groep heb ik dus nooit ontdekt. Gelukkig heb ik er toch nog een op de foto weten te krijgen.
Daar heb ik dus wel een uur voor moeten wachten in het park. Mijn mueslireep bleek niet aantrekkelijk genoeg te zijn, dus ze kwamen niet naar me toe. Blij dat ik voor de camera met zoomlens heb gekozen!
