De hele nacht stormde en regende het aan een stuk door. Windkracht 6 beukte tegen het huis en de kust. Ik begon me een beetje zorgen te maken over de boottocht van morgen. Ooit ben ik op de boot van mijn zus en zwager de hele dag zeeziek geweest, en dan kun je echt niet genieten van al het moois om je heen! Mijn eerste vraag de volgende ochtend aan Jenny, de gastvrouw, was waar ik pilletjes tegen zeeziekte kon krijgen. Dat bleek een dorp verderop te zijn, zo'n kwartiertje rijden langs de bochtige kust. Dus na een goed ontbijt ging ik op weg. Het waaide nog steeds hard, maar inmiddels was het wel droog en begon zelfs de zon er voorzichtig door te komen. De pilletjes hadden de mooie naam Sea-Legs. ' Graag een uurtje voor de reis innemen, dan heb je geen centje pijn' , aldus de pharmacist.
Tot 2 uur had ik de tijd aan mezelf dus reed ik naar Allans Beach. Nietsvermoedend stapte ik het strand op en daar lag meteen al een enorme zeeleeuw te doezelen! Wauw! Verder heerlijk langs het water gelopen waar de golven met donderend geluid op het strand rolden. Niets is zo ontspannend als het geluid van de zee, vind ik. En het kijken naar de golven. Een uurtje later reed ik terug richting dorp via een binnenweggetje. Ook hier weer allemaal nauwe gravelroads, en deze keer kwam ik in de bocht een grote vrachtwagen met trailer vol met schapen tegen in een bocht. Achteruit terugrijden dus naar een wat ruimer plekje. Voor mijn gevoel moest ik heel ver terug, maar de chauffeur gebaarde mij op een gegeven moment dat hij er wel langs kon. In mijn beleving was dat onmogelijk, maar het lukte toch.
Terug in Portobello ging ik lunchen. Ik nam maar iets lichts, want je kon nooit weten of ik zeeziek zou worden... Gelijk even het pilletje ingenomen en maar hopen dat ik sea-Legs had tegen de tijd dat ik op de boot zou stappen.
Ik werd opgepikt door een busje van Monarch Wildlife Cruises. De chauffeur reed me eerst een stukje rond over het schiereiland. Toevallig langs dezelfde weg naar Alans Beach die ik vanochtend had genomen, maar dat mocht de pret niet drukken want hij vertelde ondertussen van alles over het landschap (ontstaan door vulkaanuitbarstingen) en wees me op vogels die in de weilanden en langs de kust te zien waren. Hij had jarenlang natuurdocumentaires gemaakt voor o.a. Discovery en National Geographic, dus hij wist er veel van en gaf af een toe tips over hoe je een mooi plaatje kon maken. Na dat ritje werd ik afgezet bij een boot van Monarch waarmee we een tocht van een uur rond de kop van het schiereiland, Taoiaroa Head, gingen maken. Door de gunstige winderige omstandigheden was het ideaal weer om de Royall Albatross te zien vliegen die daar nestelen. Rond deze tijd van het jaar zijn de jongen een week of 6 oud en laten de ouders de kuikens achter om voedsel te gaan vergaren.
De spanwijdte van de vleugels is 3 meter! Het zijn echt enorme vogels en ze laten zich prachtig door de wind meevoeren. Hun vleugels bestaan uit drie segementen die ze ' op slot' kunnen zetten tijdens het vliegen zodat het ze weinig energie kost om mee te glijden op de wind. Ik heb er heel veel foto's van gemaakt maar op 1 ervan staat hij echt breeduit (nadeel: je kunt hem met niets vergelijken, dus je ziet niet hoe enorm groot hij is):
Het zoeken naar een partner, nestelen en grootbrengen van een kuiken kost een heel jaar. Daarna gaan de vogels weer voor een jaar naar zee om bij te komen. Als ze weer terugkomen zoeken ze hun partner weer op een beginnen van voren af aan.
Ondertussen zagen we Hectordolfijnen die onze boot volgden. Ze speelden met een groep rond en voor de boot uit. Zo leuk! Onderaan de klif lagen ook nog heel veel zeehonden op de rotsen. Vooral ook veel jongen. De ouders zijn op zee voedsel te vergaren en laten de jongen achter op de rotsen. Daar zijn vaak kleine waterpoeltjes waar ze in leren zwemmen.
Ik bleek ondertussen sea-legs te hebben ontwikkeld, dus inderdaad geen laat van zeeziekte! En er is zoveel moois dat je afleid, dat je bijna vergeet dat je zeeziek zou kunnen worden.
Na de boottocht werd ik opgepikt door een busje van Elmtours. Die bracht ons eerst naar het albatroscentrum alwaar ik al mijn kennis over dat albatros heb opgedaan. Vervolgens konden we vanuit een schuilhut op de klif de nesten zien van de albatrossen en ook van een bijzonder soort aalscholvers. Vervolgens een lange tocht over gravelwegen naar een afgelegen stuk kust dat eigendom van Elmtours is. Na een steile wandeling naar beneden vonden we op het strand een heleboel zeeleeuwen (allemaal mannetjes) die na een dagje rust aan het ontwaken waren. Ze waren heel actief en speelden met elkaar (dwz. bijten en duwen). Als je ziet hoe groot ze zijn en wat voor scherpe tanden ze hebben dan blijf je echt wel bij ze uit de buurt, hoe aaibaar ze ook lijken als ze op het strand liggen te suffen. Ze vallen zelfs haaien en reuzenoctopussen aan en schudden die dood . Ons was verteld altijd als groep bij elkaar te blijven en nooit te gaan rennen als ze op je af komend, want dan denken ze dat je met ze mee wil spelen in een nogal gewelddadig spelletje ' who ownes this beach'.
De zeeleeuwen liggen altijd op het zand, want ze zijn te zwaar om de rotsen op te klauteren. Het risico is te groot dat ze hun flipper zouden breken. En dus liggen de furseals op de rotsen, want daar zijn ze veilig voor de zeeleeuwen.
Wat verder op het land waren ook nog een drietal geeloogpinguins. Deze zijn heel zelfzaam, en alleen. in Nieuw Zeeland te vinden. Op dit moment van het jaar zijn ze aan het ruien. De jongen zijn inmiddels zelfstandig en nu hebben ze tijd voor nieuwe veren. Eerst gaan ze nog uitgebreid hun buikje vol eten, want zodra ze aan het ruien zijn kunnen ze niet zwemmen en dus ook niet eten. Het ruien duurt ongeveer 2 weken. Op dat moment zijn ze dus ook heel makkelijk te fotograferen:
We klommen weer het steile pad naar boven en vervolgens ging de groep weer aan de andere kant Nian de klif naar beneden om nog naar zeehonden te kijken. Dat heb ik maar even aan mij voorbij laten gaan want ik had ze al vanuit de boot gezien en had niet zo'n behoefte aan nog een steile klim terug. Overigens hebben mijn knieën zich goed gehouden, maar mijn conditie laat wel wat te wensen over!
Rond kwart over 9 was ik eindelijk weer terug in mijn B&B en de geweldige Jenny had Chili con carne voor me gemaakt omdat alle restaurants (alle twee om precies te zijn) rond deze tijd al dicht zijn. Dat was smullen na een prachtige dag vol mooie indrukken.
Na de boottocht werd ik opgepikt door een busje van Elmtours. Die bracht ons eerst naar het albatroscentrum alwaar ik al mijn kennis over dat albatros heb opgedaan. Vervolgens konden we vanuit een schuilhut op de klif de nesten zien van de albatrossen en ook van een bijzonder soort aalscholvers. Vervolgens een lange tocht over gravelwegen naar een afgelegen stuk kust dat eigendom van Elmtours is. Na een steile wandeling naar beneden vonden we op het strand een heleboel zeeleeuwen (allemaal mannetjes) die na een dagje rust aan het ontwaken waren. Ze waren heel actief en speelden met elkaar (dwz. bijten en duwen). Als je ziet hoe groot ze zijn en wat voor scherpe tanden ze hebben dan blijf je echt wel bij ze uit de buurt, hoe aaibaar ze ook lijken als ze op het strand liggen te suffen. Ze vallen zelfs haaien en reuzenoctopussen aan en schudden die dood . Ons was verteld altijd als groep bij elkaar te blijven en nooit te gaan rennen als ze op je af komend, want dan denken ze dat je met ze mee wil spelen in een nogal gewelddadig spelletje ' who ownes this beach'.
De zeeleeuwen liggen altijd op het zand, want ze zijn te zwaar om de rotsen op te klauteren. Het risico is te groot dat ze hun flipper zouden breken. En dus liggen de furseals op de rotsen, want daar zijn ze veilig voor de zeeleeuwen.
Wat verder op het land waren ook nog een drietal geeloogpinguins. Deze zijn heel zelfzaam, en alleen. in Nieuw Zeeland te vinden. Op dit moment van het jaar zijn ze aan het ruien. De jongen zijn inmiddels zelfstandig en nu hebben ze tijd voor nieuwe veren. Eerst gaan ze nog uitgebreid hun buikje vol eten, want zodra ze aan het ruien zijn kunnen ze niet zwemmen en dus ook niet eten. Het ruien duurt ongeveer 2 weken. Op dat moment zijn ze dus ook heel makkelijk te fotograferen:
We klommen weer het steile pad naar boven en vervolgens ging de groep weer aan de andere kant Nian de klif naar beneden om nog naar zeehonden te kijken. Dat heb ik maar even aan mij voorbij laten gaan want ik had ze al vanuit de boot gezien en had niet zo'n behoefte aan nog een steile klim terug. Overigens hebben mijn knieën zich goed gehouden, maar mijn conditie laat wel wat te wensen over!
Rond kwart over 9 was ik eindelijk weer terug in mijn B&B en de geweldige Jenny had Chili con carne voor me gemaakt omdat alle restaurants (alle twee om precies te zijn) rond deze tijd al dicht zijn. Dat was smullen na een prachtige dag vol mooie indrukken.
