De dag begon nog een beetje grijs en ook nog koud. Maar later op de dag is het lekker opgeklaard.
Op mijn gemakje heb ik eerst mijn huisje opgeruimd en de tassen weer ingepakt. De route naar Kaikoura, waar ik vandaag heen rijdt, heb ik op de kaart bekeken en opgeschreven. Niet zo moeilijk. Eerst langs Christchurch en dan de State Highway 1 op helemaal naar het Noorden. Ongeveer 2,5 uur rijden.
Toch viel het nog een beetje tegen om op de SH1 te komen, dus toch maar even Google maps aangezet. Eenmaal op deze weg kon ik de navigatie uitzetten. Het is een leuke rit. Eerst door glooiend landschap en later door bergachtig gebied met mooie doorkijkjes en tenslotte rijdt je langs de oostkust van het Zuidereiland.
Onderweg ben ik nog even gestopt voor een koffie met koek. Gemberkoek om precies te zijn, waar ik bijna mijn kies op brak, zo hard. Geen succes dus helaas. Later bij de kust was er een mooie parkeerplek waar picknicktafels stonden. Daar heb ik een broodje opgepeuzeld onder toeziend oog van een enorme groep Red-billed Gulls. Toen ik een stukje brood met eentje deelde ontstond er een scène die niet zou hebben misstaan in Hitchcock’s film Birds. Een enorme massa meeuwen stortte zich op mijn picknick tafel, vielen elkaar aan en pikten zelfs het broodje bijna uit mijn hand.
Voor de kust van Kaikoura is een 1 kilometer diepe canyon onder water die als voedselbron dient voor walvissen, dolfijnen en zeevogels. De canyon is een zijtak van de Hikurangi trog die zich duizenden kilometers noordwaarts langs de kust van Nieuw Zeeland uitstrekt. Meerdere rivieren ontmoeten voor de kust van Kaikoura de zee en brengen voedingsstoffen uit de bergen mee. Tegelijkertijd tijd komt hier koud water van de Southland Stroom en warm water van de Eastcape Stroom uit de subtropen bij elkaar. Voor de kust van Kaikoura mengen al deze wateren zich, waardoor ze een rijke voedingsbodem vormen voor zeezoogdieren en zeevogels.
Vandaar dat Kaikoura een drukke toeristische plek is waar je kunt walvisspotten, met dolfijnen zwemmen op zee en kunt kayakken op plekken met zeehonden. Het is maar een klein dorpje, maar er komen dagelijks busladingen toeristen langs voor deze activiteiten.
Ik ben al 2x eerder in Kaikoura geweest. Na de laatste keer heeft Kaikoura in november 2016 een aardbeving meegemaakt die het dorp compleet isoleerde van de rest van Nieuw-Zeeland. De SH1 was helemaal verschoven en beschadigd en er waren landverschuivingen geweest. Bovendien was zo’n 10 meter van de zeebodem voor de kust 2 meter omhoog gekomen. Hierdoor was ook de haven onbereikbaar geworden. Alles moest met helicopters worden aan- en afgevoerd. Alle toeristische activiteiten hebben tijden stilgelegen. Daar kwam ook nog eens de covid-pandemie bovenop. Ze hebben het hier niet gemakkelijk gehad.
Zelf was ik benieuwd naar die nieuwe kust dus daarom ben ik nu voor de derde keer hier. De weg is weer hersteld, er zijn nieuwe tunnels aangelegd en plekken met vallend gesteente zijn beveiligd. Je kunt echt zien dat er ‘nieuwe’ rotsen zijn die voor de kust uit de bodem omhoog steken. Ze zijn nog heel puntig en weinig geërodeerd. De kustwandeling die je hier al jaren kunt doen kun je nu ook lopen zonder je zorgen te hoeven maken over het getij, want het water komt niet meer zo dicht bij de kust als voorheen. Gelukkig is het nog steeds een plek voor zeeleeuwen, zeehonden en zeevogels.
Ik heb een heel leuk huisje hier. Ligt prachtig in een mooie bloementuin en kijkt uit over zee naar de bergen. Kaikoura bestaat ongeveer uit drie parallel lopende straten die elk een niveautje lager liggen. Mijn huisje staat aan de hoogst gelegen kant. Aan de overkant van de straat is een doorsteekje naar de lager gelegen delen van Kaikoura. Het loopt door een soort parkje en er staan heel veel bomen en struiken, waardin het wemelt van de vogels. Ook bij mijn huisje staan bomen, o.a. met paarse bessen waar de vogels dol op zijn. Het is een genot om voor huis huis te zitten en al die vogels te horen en te zien. Tot mijn verrassing waren ook hier puttertjes te zien. En een mooi geel vogeltje, de Yellowhammer.
