Vandaag stond mijn eerste excursie op het programma: een boottochtje over het Wanakameer naar het eiland Mou Waho. Aldaar aangekomen een wandeling naar de top van het eiland.
Eerlijk gezegd maakte ik me een beetje zorgen of ik het wel zou redden, deze dag. Ik was nog steeds heel wiebelig op mijn benen en het zou natuurlijk wel een stuk klimmen worden!
Dus wat doe je onbewust: je mededeelnemers inschatten. Het hele clubje bestond uit 2 echtparen (1 uit Duitsland ,1 uit NZ) van middelbare leeftijd , mijn eigen persoontje en de twee gidsen.
Het leken me wel sportieve mensen, maar ik dacht dit clubje wel bij te kunnen houden. En gelukkig was dat ook zo. Het pad was wel af en toe steil maar er werd ook vaak gestopt om wat uit te leggen over de natuur op dit eiland.
Het eiland is een reservaat waar een aantal oorspronkelijke vogels zijn geherintroduceerd. Ooit is de oorspronkelijke vegetatie verdwenen doordat de Moari op een daar levende loopvogel jaagden door het land in brand te zetten. Daarnaast is er veel van de oorspronkelijke bomen gekapt voor scheepsbouw. Maar inmiddels wordt er weer van alles aangeplant, o.a. door ons als onderdeel van de excursie.
Vrijwel direct al hoorden we het geluid van een Bellbird. Voor een vogel ter grootte van een merel maakt het een flink geluid. Het deed me denken aan de film The Hungergames, waarin het geluid van de Mockingbird zo vaak te horen is.
Het fenomeen insectenhotel kent men hier ook. Speciaal voor de Weta (een kever) had men een soort lokdozen geplaatst waar ze in kunnen kruipen. Deze dozen kunnen opengeklapt worden zodat je er in kunt kijken. Helaas hadden alle weta's vandaag al uitgecheckt in hun hotel. Maar een plaatje was er wel van. Het zijn echt enorme beesten van zeker 8 cm lang.
Ergens onderweg kwamen we de veren van een bellbird tegen. Hij was waarschijnlijk opgepeuzeld door een havik. Die zie je hier zelden, maar hij was pas gespot.
Al klimmend kwamen we op een prachtige plek uit waar heel wonderlijk een meer is. Je staat dus bij een meer op een eiland (Mou Waro) in een meer (Wanaka) op een eiland (NZ). Dit meer is puur ontstaan uit regenwater. Wordt dus niet gevoed door rivieren of gletsjers. De uitzichten hier zijn werkelijk betoverend. Zo weids en kleurrijk. We boffen echt, want het is een prachtige dag met blauwe luchten en zo'n 23 graden.
Eenmaal op de top (ja, ja ik heb het gehaald. Met de lessen van de Nordic Walking club in Sauerland in gedachten ben ik niet als een gek van start gegaan en heb ik mijn tempo aangepast zodra het steiler werd) werd er een lekkere bak thee voor ons klaargemaakt en werden er cookies rondgedeeld.
En dan verschijnen er van lieverlee een aantal Weka's uit de bosjes. Dit zijn loopvogels ter grootte van een kip. Ze zijn zo weinig bang dat ze gerust vlakbij komen om een cookie te stelen. Het zijn wat dat betreft net eenden. Terwijl we daar zaten genoten we van al het vogelgezang. Tot we ineens de schreeuw van een valk hoorden. Alle andere vogels vielen stil en waren ineens uit het zicht verdwenen. En daar kwam de New Zealand Falcon aanglijden door de lucht. Hij landde op een boomtop die zich vlak bij ons bevond. Echt , op maar zo'n drie meter afstand keek hij ons eens rustig aan!. Doodstil waren we en je hoorde alleen nog het klikken van onze camera's, want dit was echt uniek voor deze locatie. Onze gidsen waren dolenthousiast!
Op de terugweg hebben we nog een boom geplant en stapten we weer in de boot, terug naar Wanaka.
De gids wees ons nog op een bepaalde top in de bergketen. Daar was een filmlocatie van Lord of the Rings geweest. 's Middags heb ik gelijk een boek gekocht over deze filmlocaties. De film was voor mij ooit de aanleiding om naar Nieuw Zeeland te willen gaan en alleen al de indrukken van vandaag zijn fantastisch!
