Ik kon het natuurlijk niet laten: de laatste dag nog even uitbuiten. Dus toch nog maar een tripje gemaakt met een bootje langs de kust van Mercury Bay. Werkelijk een prachtige kust waar je verschillende rotsformaties tegenkomt.
Wat je vooral tegenkomt zijn witte rotsen van puimsteen (gevormd uit de as van de vulkaan). Dit is heel poreus en daardoor ook heel vatbaar voor erosie. Op sommige stukken zijn de wanden helemaal glad geschuurd. Op andere plekken zie je de prachtigste patronen door de erosie: holtes, golvende lijnen en grotten. En dat in een azuurblauwe zee, een fascinerend gezicht!
Een van de grotten hier is heel beroemd. Er worden ook vaak trouwfoto's gemaakt. Zo ook vandaag.
Andere rotsen zijn gevormd door lavastromen die gestold zijn. Soms kun je heel goed zien dat het een stroom is geweest, door de vloeiende vormen.
Een andere vorm die je tegenkomt zijn gestapelde platen die schuin omhoog wijzen. Dat zijn stukken ondergronds gesteente dat omhoog gedrukt is doordat twee tectonische platen onder elkaar geschoven zijn.
Wat je hier ook hebt is een stuk strand dat warm wordt tijdens eb. Onder de grond is een vulkanische magmalaag die heet is. Daarboven zit grondwater dat verwarmd wordt door het magma. Als je tijdens eb een kuiltje in het natte zand graaft om in te gaan liggen, heb je een warm bad. Door een geultje naar de zee te graven met een dammetje van zand er in kun je de temperatuur van je badwater regelen door af en toe het dammetje even weg te halen, zodat het koele zeewater in je warme badje komt. Het is echt een attractie waarvoor mensen in rijen naast elkaar liggen op het strand. Ik heb het alleen maar vanaf de zee aanschouwd
Het water in de zee is heel helder, waardoor het ook heel geschikt is om in te snorkelen. Maar zelfs zonder snorkel kun je de vissen zien zwemmen vanuit de boot. De snappers die ik op de foto heb gezet zijn vast familie van 'het mooiste visje van de zee' uit het boek van Marc Pfister. Ze hebben prachtige fluoriserende stippen op hun lijf. Ieder in een uniek patroon. Het is een soort vingerafdruk. Deze snappers kunnen wel 70 jaar oud worden, en zo'n 1.30 meter lang. Als ze dood zijn vervagen de fluoriserende patronen. Dus een gevangen snapper ziet er nooit zo mooi uit als een levende in de zee!
Al met al dus weer een leuke excursie.
Na afloop lekker geluncht langs de kust. In tijden niet zo lekker gegeten!
Nu nog mijn koffers pakken en vanavond eten bij Luke's in het dorp. En dan is de koek op!
Wat je vooral tegenkomt zijn witte rotsen van puimsteen (gevormd uit de as van de vulkaan). Dit is heel poreus en daardoor ook heel vatbaar voor erosie. Op sommige stukken zijn de wanden helemaal glad geschuurd. Op andere plekken zie je de prachtigste patronen door de erosie: holtes, golvende lijnen en grotten. En dat in een azuurblauwe zee, een fascinerend gezicht!
Een van de grotten hier is heel beroemd. Er worden ook vaak trouwfoto's gemaakt. Zo ook vandaag.
Andere rotsen zijn gevormd door lavastromen die gestold zijn. Soms kun je heel goed zien dat het een stroom is geweest, door de vloeiende vormen.
Een andere vorm die je tegenkomt zijn gestapelde platen die schuin omhoog wijzen. Dat zijn stukken ondergronds gesteente dat omhoog gedrukt is doordat twee tectonische platen onder elkaar geschoven zijn.
Wat je hier ook hebt is een stuk strand dat warm wordt tijdens eb. Onder de grond is een vulkanische magmalaag die heet is. Daarboven zit grondwater dat verwarmd wordt door het magma. Als je tijdens eb een kuiltje in het natte zand graaft om in te gaan liggen, heb je een warm bad. Door een geultje naar de zee te graven met een dammetje van zand er in kun je de temperatuur van je badwater regelen door af en toe het dammetje even weg te halen, zodat het koele zeewater in je warme badje komt. Het is echt een attractie waarvoor mensen in rijen naast elkaar liggen op het strand. Ik heb het alleen maar vanaf de zee aanschouwd
Het water in de zee is heel helder, waardoor het ook heel geschikt is om in te snorkelen. Maar zelfs zonder snorkel kun je de vissen zien zwemmen vanuit de boot. De snappers die ik op de foto heb gezet zijn vast familie van 'het mooiste visje van de zee' uit het boek van Marc Pfister. Ze hebben prachtige fluoriserende stippen op hun lijf. Ieder in een uniek patroon. Het is een soort vingerafdruk. Deze snappers kunnen wel 70 jaar oud worden, en zo'n 1.30 meter lang. Als ze dood zijn vervagen de fluoriserende patronen. Dus een gevangen snapper ziet er nooit zo mooi uit als een levende in de zee!
Al met al dus weer een leuke excursie.
Na afloop lekker geluncht langs de kust. In tijden niet zo lekker gegeten!
Nu nog mijn koffers pakken en vanavond eten bij Luke's in het dorp. En dan is de koek op!
