Nou, je kunt het maar druk hebben met jezelf! Zo balen dat mijn camera kwijt is. Ik ben de volgende ochtend nog langs het I Centre en de politie gegaan maar helaas, geen camera afgegeven.
Nog even terug naar mijn tweede dag in Mallocoota. Het was prachtig weer dus was ik lekker naar het strand gegaan. Betka Beach. Een mooi lang strand met rotskust. Ook in zee soms stukken rots met hele mooie structuren. Die had ik dus op de foto staan, maar die zullen we nooit meer terug zien.
In mijn B&B verblijven ook 2 families die samen vakantie houden met hun vier zoons (12 - 16 jaar) en oma. Heel levendig. We stonden samen te koken in de gezamenlijke keuken en schoven aan de enorme tafel met zijn allen aan. Heel gezellig. Met name met Sarah had ik leuk contact. Ze was lerares Engels en wist een hoop te vertellen over de omgeving. Zij groeide vlakbij op en Mallacoota is hun vaste vakantie-adres. Een beetje zoals voor mij Zoutelande was (ja, die uit dat liedje). Op de ochtend van mijn vertrek heb ik eerst nog om acht uur samen met Sarah gekayakt. We kwamen vlak bij de pelikanen. Ondertussen zag ik ook allemaal kwallen voorbij komen. Blij dat ik daar niet was wezen zwemmen!
Omdat ik niet van mijn telefoon en ipad afhankelijk wilde zijn voor foto’s besloot ik een nieuwe camera aan te schaffen. Maar waar kun je die krijgen? De plaatsjes waar ik doorheen kom zijn heel klein en hebben vaak maar een paar kleine winkeltjes: groceries, newsagent, bakery. De eerste wat grotere plaats was Eden. Daar nog gevraagd, maar nee. Geen camera’s. Dan maar een bak koffie met wat lekkers erbij en even op mijn telefoontje googelen of in de volgende grotere plaats (Bega) wel een camera te krijgen was. Ik vond zowaar een fotowinkel, dus op naar Bega. Er was echter geen fotowinkel te vinden. Maar ik had voor een witgoedwinkel geparkeerd en ging toch nog maar even vragen. Bleken zij camera’s te verkopen. Ik had keus uit twee modellen: Een compactcamera met optische zoom of een spiegelreflexcamera met een lens tot 55 mm. Dan toch maar een compactcamera, want ik wil kunnen inzoomen vanwege de beestenboel waar je niet altijd zo dichtbij kunt komen. Terwijl de mevrouw druk was ook een kopie van de bon uit het pinapparaat te krijgen, liet ik haar op mijn telefoon nog de site zien van de fotowinkel. Bleek dus als twee jaar niet meer te bestaan.
Al met al weer een hele bom duiten uitgegeven maar ik ging toch weer gelukkig de deur uit.
Toen nog een stuk rijden naar de volgende bestemming. In Thatra nog wat gedronken en de handleiding van de camera doorgenomen. Vervolgens in de grocerie ernaast wat te eten gekocht want mijn glamping-tent waar ik naar op weg ben staat nogal afgelegen.
Eenmaal aangekomen was ik zo blij dat ik een camera had aangeschaft. Het wemelt er van de kangoeroes! Ze staan gewoon bij je tent te grazen. Toppie!
Gastvrouw Loz vroeg ik met hun mee wilde eten. Dat vond ik heel leuk, dus schoof ik aan en aten we heerlijke gegrilde groenten uit eigen tuin. Zij en haar man hadden dit opgezet nadat zij zelf jarenlang veel in tenten hadden doorgebracht. Zij werkten met groepen in de natuur, leren op jezelf te vertrouwen e.d. Het tentgevoel wilden ze doorgeven, maar ze wisten ook dat veel mensen toch wel houden van het gemak van een badkamer, wc en keuken. Dus hebben ze deze glamping-tenten gemaakt. Je slaapt en leeft in de tent en op de vlonder, maar er zit wel een echte badkamer en keukentje aangebouwd en er is beperkt elektriciteit. De keuken heeft een koelkast en magnetron en verder is er een barbecue.
Later op de avond in het stikkedonker moest ik terug naar mijn tent lopen. Zoeken naar mijn telefoon voor de zaklamp, maar die zat niet in mijn tasje. Dan maar bij het licht van mijn Ipad screensaver op pad. Af en toe schrok ik me rot, sprong er een dikke kikker (vermoed ik) voor mijn voeten weg. Maar heelhuids aangekomen bij de tent besluit ik nog op zoek te gaan naar mijn telefoon. Nergens te vinden! Heel de nacht liggen denken waar die kon zijn gebleven, terwijl er van alles over mijn tentzeil heen trippelde.
Volgende ochtend alles nog een keer leeg gehaald en in de auto gezocht. Niets.
Ik heb het vermoeden dat ik ‘m op de counter in de camerawinkel heb laten liggen. Zeldzaam stom van mij om in twee dagen twee belangrijke dingen te verliezen!
Uiteindelijk heeft Loz voor mij naar de winkel gebeld en nee, geen telefoon gevonden. Toen naar de zaak gebeld waar ik boodschappen had gedaan. Nee, helaas ... Nog twee mogelijkheden: ik ben het verloren in te public toilet in Tanthra, of bij het koffietentje. En gelukkig: bij het koffietentje was een telefoon gevonden. Na mijn teleurstellende ervaring van eergisteren dacht ik: eerst zien of het de goede is en dan pas geloven. Op naar Tanthra dus. En HOERA, het was mijn telefoon.
En zo kun je het maar druk hebben met jezelf.
Omdat het een beetje een grijze dag was (wel zo’n 20 graden,maar bewolkt) ben ik nog even bij de oude werf wezen kijken. Het museum dat er in zit is helaas gesloten. Ik loop nog door een memorial park met infoborden over de geschiedenis van het plaatsje: hier legden de grote schepen aan en werd Sydney vanuit bevoorraad. Ook voor de Aborigines is dit een belangrijke plek waar men leefde van de zee en van bessen plukken.
Bij een andere iets grotere winkel wat groenten en vlees gehaald, want vanavond wil ik de barbecue uitproberen. Vervolgens nog wat rondgetoerd. Als afsluiting naar het strand vlakbij mijn verblijfplaats. Prachtig grote golven op de rotsen en ook nog kangoeroes op het strand.
‘s Avonds mijn eerste heuse Aussi-barbecue gedaan. Een stuk steak op het rooster, groenten op de grillplaat en smullen maar. Tevreden zit ik in het stikkedonker op mijn vlonder met een paar kaarsjes en het vuur van een gelbrander. Glaasje wijn erbij, luisteren naar de beestenboel. Af en toe geritsel in de bladeren en plof,plof,plof, een kangoeroe die voorbij komt zonder dat je ‘m ziet!
Lekker een ebook erbij en de avond vloog om.
Ik had graag wat foto’s toegevoegd, maar het bereik is hier zo slecht dat het backuppen van de foto’s naar Google foto’s eeuwig duurt. Hopelijk later weer, als er beter bereik is.
