Vliegveld-observaties

 Tjonge, wat een lange reis….En dan ook nog uren op het vliegveld doorbrengen.

Eerst maar een boekje lezen, kopje koffie halen, naar het toilet….

Ik kijk maar eens om me heen.

De eerste die me opvalt is een blinde man die in zijn eentje zit ze wachten. Hij zit al zeker een uur op een bankje. Blindenstok in zijn twee handen, licht voorovergebogen, gesloten ogen. Hoe zou dat zijn voor zo iemand, vraag ik me af. Je bent dan helemaal alleen met je gedachten, want rondkijken kan niet. Wellicht vangen zijn oren wel het nodige op, maar ik kan me er geen voorstelling van maken. Hoe weet je hoe laat het is, welke gate je moet hebben, of er geen vertraging is enz…..

Verderop een Indiase familie met een paar peutertjes. De vaders doen hun best om ze in de gaten te houden, maar ze zijn erg beweeglijk en snel! Regelmatig moet een van de vaders een spurtje maken om ze terug te halen. Laat ze nog maar even lekker bewegen, denk ik. Straks zitten ze voor uren aan een stoel gekluisterd in het vliegtuig.

Op de vlucht van Auckland naar Sydney zat een moeder met een dochter van rond de 6 jaar naast mij. Ik zat aan het gangpad. En uitgerekend toen de maaltijden waren uitgeserveerd en we allemaal met ons uitgeklapte tafeltje vol eten zaten, wilde het meisje naar de wc. Wat een gehannes: gordel losmaken, dienblad optillen, tafeltje inklappen, je uit de stoel wurmen met je handen vol… Maar goed, het is gelukt zonder te knoeien. Vervolgens presteerde hetzelfde meisje het om weer naar de wc te moeten terwijl we net geland waren een nog aan het taxiën waren. Veiligheidsgordels mochten nog niet los, wc’s waren afgesloten, maar ja, moeders was bang dat ze het anders op de stoel zou doen. Dus weer opstaan enz.

Ik denk dan bij mijzelf: kun je dit niet als moeder voor zijn? Je weet toch dat er eten geserveerd gaat worden, je ruikt het al tijden van tevoren, en je weet toch dat je tijdens het landen niet naar de wc kan? Ga dan voor die tijd even met dat kind naar de wc…

Er wordt eindeloos veel gegeten op het vliegveld. De noodles en de sushi doen het goed bij de mensen die om me heen zitten. Zelf hoef ik niet zo nodig iets, want straks in het vliegtuig krijg ik weer 2 maaltijden en tijdens de volgende vlucht ook nog een keer. Hoeveel scrambled eggs kan een mens verdragen?

Ik hoor Nederlands spreken. Een familie (vader, moeder, dochter van een jaar of 17) zijn wakker geworden en zijn druk met hun 3 telefoons. 

Een werkend koppel zit ijverig op hun laptops te typen. Er worden hele epistels opgesteld, druk getelefoneerd. Vanaf een afstandje zie ik teksten met opsommingstekens. Wat voor een bedrijf zouden ze hebben?

Tussendoor komen de ‘onzichtbaren’ langs, de mensen waar je niet op let, maar die wel zorgen dat je tafeltje schoon is en de vloer geveegd.

Regelmatig hoor je een doordringende vrouwenstem roepen: “Ron, one latte machiato!” “ Suzy, sandwich egg and spinache.” Even kijken hoe Ron er uitziet: Dertiger, kort getrimd baardje, casual gekleed. Suzy blijkt een stevige 60-er te zijn op slippers, met korte broek en t-shirt.

Het is inderdaad ook grappig om te zien hoe mensen gekleed zijn. Zelf heb ik een stevige outdoorbroek aan en een merino wollen shirt, stevige hoge wandelschoenen, lange vliegtuigkousen. Op mijn heupen nog 2 jassen geknoopt: een outdoorjackje en een regenjas. De keus hiervoor was simpel: de zwaarste kleren aantrekken, dat scheelt weer gewicht in de koffer. En in het vliegtuig is het altijd koud van de airco. Bovendien ben ik op weg naar Nederland, waar het herfst is. Maar ik las zojuist in krant dat het dit weekend 21 graden wordt!

Hier in Sydney lopen mensen in super zomerse kleding, korte broeken, shirtje of zelfs topje, slippers. Maar je  ziet ook mensen die zoals ik veel warmer gekleed zijn. Zodra ik in het vliegtuig zit ben ik blij met wat ik aan heb, maar als ik me weer moet gaan verplaatsen met bagage en in rijen moet staan is het wel wat veel van het goede.

Een Chinese dame staat tai chi bewegingen te maken. Wat mij op het idee brengt om ook eens even op te staan en te bewegen. Ik moet straks nog heel lang zitten, dus voor mijn rug is het goed om te bewegen. Ik sta op en begin heen en weer te wiegen met mijn heupen. Mijn onderrug is stijf, dus ik draai met mijn bekken en beweeg mijn bekken voor- en achteruit. Ineens realiseer ik mij dat ik met mijn rug naar de man naast mij op de bank sta. Dat zal wel een raar gezicht zijn geweest.

Niet iedereen is verdiept in zijn telefoon. Naast mij zit een man nog heel analoog in een schrift te schrijven. En met dat ik dit schrijf, pakt hij zijn telefoon op. Haha.

Nou, het is weer mooi geweest. Ik stop er mee en ga verder met het lezen van mijn dwarsligger, die in de hottub in Napier nog nat is geworden en nu helemaal krom staat.

Kia ora Aotearoa. Mo ake tonu atu i roto i toku ngakau.

De laatste reisdag naar Auckland is voorbij. Een lange rit van 5 uur onder het genot van een heerlijk zonnetje. Veel valt er niet over te vertellen. Auto is ingeleverd. Zit nu in mijn hotel. Morgen vroeg op om ruim op tijd op het vliegveld te zijn. Met de shuttlebus al om 5 uur vertrekken…. Dat wordt dus op tijd mijn bedje in. 

Dit jaar was ik voor het eerst in het voorjaar in NZ. Qua weer kan het dan heel wisselvallig zijn. Dat is ook wel gebleken. Maar wat wel heel leuk was, is dat ik het land dit jaar ook in bloei heb gezien. Dat had ik eerder niet meegemaakte dus dat was heel leuk. Ik heb niet elk bloemetje gefotografeerd, maar stiekem toch nog een behoorlijk aantal. Hieronder als afsluiting bloemenfoto’s.

En mocht je je afvragen wat de titel betekent, het is Maori voor:

Dag Nieuw-Zeeland! Voor altijd in mijn hart. 

( ik geef toe: het is vertaald door Google translate, dus van de correctheid van het tweede zinnetje ben ik niet zeker. Maar het eerste stukje in elk geval wel).

En als toegift, op veler verzoek, nog een foto van mijn Tom Cruise gids in het Abel Tasman National Park:

Kust verkennen langs de monding van de Ohinemataroa River en het Waiotahe Estuarium

 Het tochtige nachtje heb ik goed doorstaan. Ik had mijn waterfles met warm water gevuld en als een soort kruikje in bed gelegd. Als mijn voeten maar warm zijn kan ik prima slapen. Dat viel dus alles mee.

Vanochtend bleek de zon te schijnen, tegen de weersverwachting in die bewolkt weer had voorspeld. Heerlijk voor deze (bijna) laatste dag! 

Zoals gezegd ben ik met mijn camera op pad gegaan langs de kust hier. Het is een bijzonder gebied, met verschillende soorten natuur. Vlak voor mijn onderkomen is een heerlijk strand waar ik vanavond in het avondzonnetje nog lekker even heb zitten lezen en een korte wandeling heb gemaakt. Het kostte de nodig moeite om naar beneden te komen, maar het is toch gelukt. Naar boven lopen gaat beter.

Bij eb is het een groot gebied met slib waar vooral witwangreiger graag foerageert.

Een ander deel van de kust is mangrovegebied. En dan niet van die hoge mangrovebomen die je misschien uit natuurseries kent. Het is een gebied dat aan het herstellen is. Dus zijn de mangroveboomjes nog heel laag. Je ziet ze op onderstaande foto aan de linker- en rechterkant staan. Het lijkt een beetje op rododendronstruiken.

Op weer een ander stuk van de route heb je zoutmoerassen. In deze gebieden zitten rallen, een bepaalde soort roerdomp (Australasian bittern) en North Island fernbirds. De eerste 2 heb ik niet gezien, want die verstoppen zich goed tussen het riet, maar de Fernbird heb ik wel gezien. Helaas niet op de foto gekregen, maar ik zag ‘m wel een paar keer het riet/gras induiken. Het grappige is dat ik van Arjan Dwarshuis van de Vogelspotcast een bepaald geluid heb geleerd waarmee je kleinere vogels zoals mezen, vinken e.d. kunt  lokken. Ze worden dan nieuwsgierig en laten zich dan zien. Dat werkte nu dus ook bij de Fernbird. Hieronder zie je foto’s van het zoutmoeras.

Onderweg nog een mooi uitkijkpunt bezocht waar je zicht had op een eiland. Ik dacht aldoor dat het White Island was, Nieuw-Zeelands meest actieve vulkaan die in december 2019 nog uitbrak terwijl er 47 toeristen op het eiland waren. En die ligt inderdaad wel voor deze kust , maar toch zo’n 50 km verderop. Waar ik wel naar keek was Moutohora Island, een beschermd natuurgebied waar vooral oorspronkelijke flora en fauna de kans krijgen om zich te herstellen. Je kunt het als toerist ook bezoeken en dan kun je ook gelijk even zwemmen bij het heetwater strand. Want je zit hier natuurlijk wel op vulkanisch gebied. Op het schiereiland Coromandel, een stuk noordelijker was ook zo’n heetwater strand. Het strand is dan dus echt warm!

Het uitkijkpunt is onderdeel van die Nga Tapuwae o Toi Trail, die je kunt wandelen of fietsen. Het gaat door echt Maori-land, waar vroeger meerder pa’s (stammen/dorpen) waren.

Uiteindelijk kwam ik bij het zandstrand terecht. Hier nestelen banded dotterels (gestreepte mortelplevier) in het zand aan de rand van het duin en het hoogtij-gebied. Ze zijn erg kwetsbaar en je ziet ze nauwelijks omdat ze zo opgaan in het landschap. Ze maken een heel ondiep nestje in het zand met wat takjes en zeewier. Je herkent het nauwelijks en kan er zo maar bovenop stappen. Vandaar dat de nestgebieden zijn afgezet. Ik heb nog een tijd staan kijken met mijn verrekijker maar kon er geen een ontdekken terwijl het nu toch echt broedseizoen is. 

Wat ik wel weer tegenkwam was de zwarte scholekster, die aldoor in paartjes op het strand scharrelen.

En wie ook overal aan de kunst te vinden is, is de southern Black-backed gull, een flinke zeemeeuw. Deze komen steeds meer voor en zijn zeer schadelijk voor o.a. de plevier en de scholeksters want ze eten de eieren en jongen van hen op. Daarom wordt hun aantal zoveel mogelijk in bedwang gehouden las ik, maar ik weet niet op welke manier.

Het stukje duin dat ik door moest lopen om het strand op te komen was een plaatje op zich omdat er zoveel bloemen bloeien. En regelmatig vloog er een leeuwerik omhoog, al zingend tot op grote hoogte.

Al met al dus weer een fijne dag gehad met heerlijke temperaturen (zo rond de 20 graden) en mooie natuur.

Terug bij het huisje dus nog even een wandelingetje langs het strand gemaakt en zitten mijmeren op het wrakhout dat overal langs de kust ligt. Wat heb ik weer veel gezien en een hoop fijne mensen ontmoet. De tijd is echt weer omgevlogen. Ik denk dat ik nu inmiddels wel zo’n beetje alles heb gezien van Nieuw-Zeeland. Deze laatste keer met wat meer beperkingen vanwege mijn knie, maar toch weer erg genoten van wat er wel kon! Mijn voorkeur gaat toch uit naar het Zuidereiland, met name vanwege de rust en ruimte daar. 

Morgen de lange rit naar Auckland maken, mijn auto inleveren en de volgende ochtend vroeg vlieg ik weer terug naar ons eigen mooie landje.

Mwah….

 Ja, vandaag is een matig dagje. 

De rit naar Ohiwa was op zich wel mooi, door mooie natuurgebieden. Vooral een stuk door subtropisch bosgebied was mooi. Helaas was het vandaag wel een grijze dag. Niet echt koud, zo’n 17 graden, maar saai. Er was eigenlijk maar 1 picknickplek onderweg die wel grappig was. Je kon er een klein wandelingetje door het bos maken en bij de parkeerplaats hing het hek vol met oude laarzen met teksten er op. Soms diepzinnig, soms grappig. Rubberlaarzen zijn hier in NZ echt een must have. Iedereen loopt er mee (of op slippers).

Aangekomen bij mijn laatste onderkomen Seascape Studio’s (afgezien van het hotel in Auckland straks nog bij de luchthaven) viel het me eigenlijk nogal tegen. Ik was natuurlijk ondertussen verwend geraakt met leuke onderkomens die heel comfortabel waren. Het huisje waar ik nu zit (de Honey Loft) lijkt op de plaatjes van de site heel wat, maar wat je daar niet ziet is dat er maar gedeeltelijk glazen ramen in zitten en dat er aan twee kanten kierende luiken zitten. Rechts zijn het jaloezieën die je open kunt klappen (en dicht natuurlijk, maar daar zitten dan allemaal kieren tussen de latjes) en links zijn het twee houten luiken die je naar buiten kunt open klappen en die alleen met een pinnetje in de sponning sluiten. Ook daar kiert het enorm. Dat is allemaal leuk en aardig als je op Hawaï zit, maar hier met een redelijke frisse temperatuur is dat niet prettig. Het tocht gewoonweg. Er staat wel een soort verwarming maar die verhit maar heel even. Voor de badkamer moet ik naar buiten de galerij  oversteken. En dat is de enige plek die juist wel aangenaam verwarmd is…..

Een andere teleurstelling was dat er geen ontbijt bleek inbegrepen. Moet ik er dus toch nog zelf voor zorgen, terwijl ik vanochtend het een en ander op mijn vorige adres had achtergelaten omdat ik het toch niet meer nodig dacht te hebben.

En als ik dan nog verder door mag mopperen: er zijn 3 parkeerplekken voor de gasten. Daarvoor moet je eerst een steile helling omhoog rijden en dan bijna een bocht van 45 graden maken om er in te draaien. Er is nauwelijks ruimte om te manoeuvreren. Nu heb ik ook nog eens een grote SUV, dus het is eindeloos pielen om er in te komen. Toen ik aankwam was 1 plek al bezet, de gemakkelijkste. Dus ik kon nog kiezen en was blij dat ik wat ruimte had om achteruit in te parkeren. Maar later kwam de derde gast, gelukkig met een kleinere auto, en nu die geparkeerd staat durf ik er eigenlijk niet meer uit te rijden. Bang om er vanavond in het donker niet meer in te komen….  Dat wordt vanavond dus een laatste boterhammetje eten. Morgen zien we wel weer verder.

Het huisje staat wel vlak bij het strand, maar daarvoor moet ik dus een heel steile helling voor naar beneden lopen (en weer omhoog ook natuurlijk). Dat kan mijn knie echt niet hebben, dus jammer dan. Ik zal maar genieten van het geluid van de branding.

Morgen weer een dag. Ik denk dat ik richting Whakatane ga rijden, langs een groot estuarium. Waarschijnlijk valt dat nog wel wat te vogelspotten. Er ligt in elk geval in dit huisje allemaal info over wandel- en fietsgebieden en over de vogels die hier voorkomen. Wie weet dus morgen weer vogelfoto’s :-)

Hier is er nog eentje van vandaag, niet een supermooie foto, maar wel zwarte zwanen, die wij in Nederland volgens mij niet hebben. Hier zijn er heel veel.