Herhaling van zetten

Na een heerlijke nacht in het mooie huisje sta ik redelijk fris weer op. Rond half 9 was er ontbijt. Paulina schoof gezellig aan en later ook nog 2 Duitse gasten. Het was heel geanimeerd. Toen ik vertelde dat ik gegoogeld had op Barbara Nielsen kwamen de knipselmappen op tafel. Erg leuk allemaal. Ook in Duitsland bleek ze een plaat te hebben uitgebracht. Maar ze heeft vooral als documentairemaker voor de RVU gewerkt.

Het plan voor vandaag was om simpelweg naar mijn volgende B&B te rijden, midden in het Abel Tasman Park.  Ik had al in Nederland gelezen dat 2 weken geleden een cycloon Gita over het gebied had geraasd en de wegen hersteld moesten worden.  

Je kunt maar via 1 bergweg het gebied in. Helaas was op een heel bochtig stuk de weg nog niet helemaal klaar. (Grappig genoeg precies op de plek waar ik tijdens mijn eerste bezoek aan NZ ook niet het Park in kon omdat er die dag een melkwagen was gecrasht). Op werkdagen kun je het gebied alleen maar in convooi in of uit op vaste tijden, namelijk ‘s morgens tussen 6 en 8 en ‘s avonds tussen 5 en 7. De rest van de tijd is het gebied afgesloten zodat ze zo snel mogelijk aan de weg kunnen werken.

Dus ik moest noodgedwongen de dag doorbrengen tot 5 uur voordat ik het gebied in kon. Gelukkig was het heel lekker zonnig weer en een graad of 21. Eerst ben ik naar Motueka gereden, bekend van mijn eerste reis. Daar heb ik geluncht in hetzelfde tentje als 3 jaar geleden. Ze hadden daar nog steeds heerlijk salades. En wetende dat het avondeten weer een snelle hap zou worden nam ik als lunch een supergezonde bietensalade met quinoa en walnoten. Die vitamientjes hebben we dan maar weer binnen!

Vervolgens wat door het dorp geslenterd. Een schoolklas stond buiten de Haka te doen. Altijd weer een indrukwekkende strijddans! Iedereen in de straat applaudisseerde na afloop.

Rond half 3 naar Kaiteriteri gereden. Een heerlijk strandje dat ik nog kende van de eerste reis.

De schoolvakantie is voorbij, dus wat je nu op het strandje ziet zijn toeristen met campers en figuren zoals ik. Heel relaxed dus allemaal. Handdoekje op de grond, boekje erbij en genieten maar!

Om half 5 met de auto aangesloten in de rij die voor het konvooi klaar stond.

Klokslag 5 begonnen we te rijden. Ondanks dat we heel langzaam reden, kon je niet om je heen gaan kijken. De weg was op sommige stukken echt eng smal. Hele stukken weg waren weggespoeld en grote rotsen waren naar beneden gekomen. Ik ben blij dat ik hier niet was
tijdens de cycloon! Het  was in elk geval weer een goede oefening in het rijden met mijn grote Toyota RAV. Links rijden heb je eigenlijk zo te pakken, maar aan de afmetingen van mijn auto moet ik echt wennen.

Eenmaal aangekomen in Takaka zoek ik eerst een eettentje op. De keus is niet erg groot. Het wordt een afhaalkraam voor curries, burgers en patat. Terwijl ik zit te eten krijgt een man zijn bestelling. Friet in een krant gevouwen. Een enorme portie. Hij biedt mij ook wat aan, maar ik heb voldoende aan mijn curry. En zo raken we aan de praat. Hij vraagt met welk accent ik praat (:-) en als hij hoort dat ik uit Holland kom spreekt hij zowaar in het Nederlands terug. Bleken zijn ouders in de jaren ‘50 naar NZ te zijn geëmigreerd. Hij was toen 1 jaar. Later kwam oma uit Holland ook over.  Zij leerde hem Nederlands, zelf heeft ze nooit Engels leren spreken. De familie kwam oorspronkelijk uit Friesland. Grappig, zulke ontmoetingen.

 Tenslotte rijd ik nog het laatste stuk naar Collingwood en nu zit ik dus alweer te bloggen in mijn nieuwe onderkomen.

Morgen vroeg weer op : kayakken staat op het programma!