Het voelt bijna als thuiskomen...

Vandaag (en morgen ook) maar een klein stukje, want ik heb geen WiFi op mijn huidige adres, dus alles gaat via mijn abonnement hier in NZ, dat beperkt is.

Vandaag reed ik een groot deel van de Scenic Route van Manapouri naar Papatowai, ongeveer 350 km. Dat lijkt niet zo lang maar ik heb er toch nog zo’n 6 uur over gedaan. Natuurlijk wel af en toe gestopt. Dat is altijd zo leuk, dat je een bordje langs de weg ziet en denkt: wat zou dat zijn, eens even kijken. Zo kwam ik langs een heel klein schooltje dat niet meer gebruikt werd maar dat door een liefhebber wel is onderhouden. En iedereen is welkom om er even binnen te kijken. Het stond er zo opvallend in de middle of nowhere, dat je je afvraagt waar de kinderen vandaan kwamen die er naar school gingen. Maar blijkbaar kwamen die uit de ruime omgeving van de boerderijen.

En andere stop was bij een grote brug, die ooit was aangelegd om de houthakkers die in het achterland woonden van een mogelijkheid te voorzien om ze eenvoudiger te bevoorraden. Vroeger moest men de gevaarlijke rivier oversteken met een bootje, en later nog aan een kabel met een mandje. De brug was een enorme vooruitgang. Inmiddels ligt er ook een moderne brug, maar deze is vijf jaar geleden gerestaureerd.

En dan heb je ineens weer zo’n mooi kijkje op het landschap dat je wel moet stoppen om een foto te maken. Het landschap van Fjordland met zijn fjorden en hoge bergen met brede valleien veranderde geleidelijk in glooiende heuvels met veel veeteelt: koeien, schapen en herten.

Later werd het weer bergachtiger en werd het wel vermoeiend om te rijden met al die bochtjes. Ik was al moe (rond een uurtje of 3 , 4 merk je ineens dat je klok een halve dag vooruit is gezet) en dan wordt het lastig rijden. Dus ik was blij toen ik aankwam op mijn bestemming aan zee, bij een gastheer en -vrouw die ik tijdens mijn tweede NZ-reis al had leren kennen. Inmiddels wonen ze elders en zijn ze officieel met pensioen, maar ze hebben nog steeds een ecohuisje, speciaal voor gasten van TravelEssence. En daar was ik heel blij mee, wat ik kon gezellig met ze mee”eten. Heerlijk verse groenten uit eigen tuin en venison (hertenvlees). Het smaakte weer verrukkelijk en als vanouds. Het voelde bijna als thuiskomen!

Ik heb nog geen uitgebreide plannen voor morgen. Wie weet weer een wandeling en in elk geval naar het strand, dat hier pal achter het huis ligt. Helaas niet om te zonnen, want je wordt opgevreten door de sandflies!