Mwah….

 Ja, vandaag is een matig dagje. 

De rit naar Ohiwa was op zich wel mooi, door mooie natuurgebieden. Vooral een stuk door subtropisch bosgebied was mooi. Helaas was het vandaag wel een grijze dag. Niet echt koud, zo’n 17 graden, maar saai. Er was eigenlijk maar 1 picknickplek onderweg die wel grappig was. Je kon er een klein wandelingetje door het bos maken en bij de parkeerplaats hing het hek vol met oude laarzen met teksten er op. Soms diepzinnig, soms grappig. Rubberlaarzen zijn hier in NZ echt een must have. Iedereen loopt er mee (of op slippers).

Aangekomen bij mijn laatste onderkomen Seascape Studio’s (afgezien van het hotel in Auckland straks nog bij de luchthaven) viel het me eigenlijk nogal tegen. Ik was natuurlijk ondertussen verwend geraakt met leuke onderkomens die heel comfortabel waren. Het huisje waar ik nu zit (de Honey Loft) lijkt op de plaatjes van de site heel wat, maar wat je daar niet ziet is dat er maar gedeeltelijk glazen ramen in zitten en dat er aan twee kanten kierende luiken zitten. Rechts zijn het jaloezieën die je open kunt klappen (en dicht natuurlijk, maar daar zitten dan allemaal kieren tussen de latjes) en links zijn het twee houten luiken die je naar buiten kunt open klappen en die alleen met een pinnetje in de sponning sluiten. Ook daar kiert het enorm. Dat is allemaal leuk en aardig als je op Hawaï zit, maar hier met een redelijke frisse temperatuur is dat niet prettig. Het tocht gewoonweg. Er staat wel een soort verwarming maar die verhit maar heel even. Voor de badkamer moet ik naar buiten de galerij  oversteken. En dat is de enige plek die juist wel aangenaam verwarmd is…..

Een andere teleurstelling was dat er geen ontbijt bleek inbegrepen. Moet ik er dus toch nog zelf voor zorgen, terwijl ik vanochtend het een en ander op mijn vorige adres had achtergelaten omdat ik het toch niet meer nodig dacht te hebben.

En als ik dan nog verder door mag mopperen: er zijn 3 parkeerplekken voor de gasten. Daarvoor moet je eerst een steile helling omhoog rijden en dan bijna een bocht van 45 graden maken om er in te draaien. Er is nauwelijks ruimte om te manoeuvreren. Nu heb ik ook nog eens een grote SUV, dus het is eindeloos pielen om er in te komen. Toen ik aankwam was 1 plek al bezet, de gemakkelijkste. Dus ik kon nog kiezen en was blij dat ik wat ruimte had om achteruit in te parkeren. Maar later kwam de derde gast, gelukkig met een kleinere auto, en nu die geparkeerd staat durf ik er eigenlijk niet meer uit te rijden. Bang om er vanavond in het donker niet meer in te komen….  Dat wordt vanavond dus een laatste boterhammetje eten. Morgen zien we wel weer verder.

Het huisje staat wel vlak bij het strand, maar daarvoor moet ik dus een heel steile helling voor naar beneden lopen (en weer omhoog ook natuurlijk). Dat kan mijn knie echt niet hebben, dus jammer dan. Ik zal maar genieten van het geluid van de branding.

Morgen weer een dag. Ik denk dat ik richting Whakatane ga rijden, langs een groot estuarium. Waarschijnlijk valt dat nog wel wat te vogelspotten. Er ligt in elk geval in dit huisje allemaal info over wandel- en fietsgebieden en over de vogels die hier voorkomen. Wie weet dus morgen weer vogelfoto’s :-)

Hier is er nog eentje van vandaag, niet een supermooie foto, maar wel zwarte zwanen, die wij in Nederland volgens mij niet hebben. Hier zijn er heel veel.