Kust verkennen langs de monding van de Ohinemataroa River en het Waiotahe Estuarium

 Het tochtige nachtje heb ik goed doorstaan. Ik had mijn waterfles met warm water gevuld en als een soort kruikje in bed gelegd. Als mijn voeten maar warm zijn kan ik prima slapen. Dat viel dus alles mee.

Vanochtend bleek de zon te schijnen, tegen de weersverwachting in die bewolkt weer had voorspeld. Heerlijk voor deze (bijna) laatste dag! 

Zoals gezegd ben ik met mijn camera op pad gegaan langs de kust hier. Het is een bijzonder gebied, met verschillende soorten natuur. Vlak voor mijn onderkomen is een heerlijk strand waar ik vanavond in het avondzonnetje nog lekker even heb zitten lezen en een korte wandeling heb gemaakt. Het kostte de nodig moeite om naar beneden te komen, maar het is toch gelukt. Naar boven lopen gaat beter.

Bij eb is het een groot gebied met slib waar vooral witwangreiger graag foerageert.

Een ander deel van de kust is mangrovegebied. En dan niet van die hoge mangrovebomen die je misschien uit natuurseries kent. Het is een gebied dat aan het herstellen is. Dus zijn de mangroveboomjes nog heel laag. Je ziet ze op onderstaande foto aan de linker- en rechterkant staan. Het lijkt een beetje op rododendronstruiken.

Op weer een ander stuk van de route heb je zoutmoerassen. In deze gebieden zitten rallen, een bepaalde soort roerdomp (Australasian bittern) en North Island fernbirds. De eerste 2 heb ik niet gezien, want die verstoppen zich goed tussen het riet, maar de Fernbird heb ik wel gezien. Helaas niet op de foto gekregen, maar ik zag ‘m wel een paar keer het riet/gras induiken. Het grappige is dat ik van Arjan Dwarshuis van de Vogelspotcast een bepaald geluid heb geleerd waarmee je kleinere vogels zoals mezen, vinken e.d. kunt  lokken. Ze worden dan nieuwsgierig en laten zich dan zien. Dat werkte nu dus ook bij de Fernbird. Hieronder zie je foto’s van het zoutmoeras.

Onderweg nog een mooi uitkijkpunt bezocht waar je zicht had op een eiland. Ik dacht aldoor dat het White Island was, Nieuw-Zeelands meest actieve vulkaan die in december 2019 nog uitbrak terwijl er 47 toeristen op het eiland waren. En die ligt inderdaad wel voor deze kust , maar toch zo’n 50 km verderop. Waar ik wel naar keek was Moutohora Island, een beschermd natuurgebied waar vooral oorspronkelijke flora en fauna de kans krijgen om zich te herstellen. Je kunt het als toerist ook bezoeken en dan kun je ook gelijk even zwemmen bij het heetwater strand. Want je zit hier natuurlijk wel op vulkanisch gebied. Op het schiereiland Coromandel, een stuk noordelijker was ook zo’n heetwater strand. Het strand is dan dus echt warm!

Het uitkijkpunt is onderdeel van die Nga Tapuwae o Toi Trail, die je kunt wandelen of fietsen. Het gaat door echt Maori-land, waar vroeger meerder pa’s (stammen/dorpen) waren.

Uiteindelijk kwam ik bij het zandstrand terecht. Hier nestelen banded dotterels (gestreepte mortelplevier) in het zand aan de rand van het duin en het hoogtij-gebied. Ze zijn erg kwetsbaar en je ziet ze nauwelijks omdat ze zo opgaan in het landschap. Ze maken een heel ondiep nestje in het zand met wat takjes en zeewier. Je herkent het nauwelijks en kan er zo maar bovenop stappen. Vandaar dat de nestgebieden zijn afgezet. Ik heb nog een tijd staan kijken met mijn verrekijker maar kon er geen een ontdekken terwijl het nu toch echt broedseizoen is. 

Wat ik wel weer tegenkwam was de zwarte scholekster, die aldoor in paartjes op het strand scharrelen.

En wie ook overal aan de kunst te vinden is, is de southern Black-backed gull, een flinke zeemeeuw. Deze komen steeds meer voor en zijn zeer schadelijk voor o.a. de plevier en de scholeksters want ze eten de eieren en jongen van hen op. Daarom wordt hun aantal zoveel mogelijk in bedwang gehouden las ik, maar ik weet niet op welke manier.

Het stukje duin dat ik door moest lopen om het strand op te komen was een plaatje op zich omdat er zoveel bloemen bloeien. En regelmatig vloog er een leeuwerik omhoog, al zingend tot op grote hoogte.

Al met al dus weer een fijne dag gehad met heerlijke temperaturen (zo rond de 20 graden) en mooie natuur.

Terug bij het huisje dus nog even een wandelingetje langs het strand gemaakt en zitten mijmeren op het wrakhout dat overal langs de kust ligt. Wat heb ik weer veel gezien en een hoop fijne mensen ontmoet. De tijd is echt weer omgevlogen. Ik denk dat ik nu inmiddels wel zo’n beetje alles heb gezien van Nieuw-Zeeland. Deze laatste keer met wat meer beperkingen vanwege mijn knie, maar toch weer erg genoten van wat er wel kon! Mijn voorkeur gaat toch uit naar het Zuidereiland, met name vanwege de rust en ruimte daar. 

Morgen de lange rit naar Auckland maken, mijn auto inleveren en de volgende ochtend vroeg vlieg ik weer terug naar ons eigen mooie landje.