Nog meer blauw en coronaperikelen

Vanochtend eerst naar het politiebureau gereden om mijn parkeerbon te betalen. De online-betaalmogelijkheid was namelijk buiten werking. Daarna begonnen aan mijn plannen voor vandaag.

Ongelofelijk hoe blauw de meren en rivieren hier zijn. Ik blijf me er over verbazen!
Deze keer heb een wandeling langs de Clutha River gemaakt. Het was vlak om te lopen, dus voor een Hollander prima te doen!

De Clutha River begint bij Lake Wanaka en eindigt 338 km verderop bij Balcutha in de Pacific Ocean. De prachtig blauwe kleur ontstaat door de mineralen die de gletsjers van Mount Aspiring meevoeren. Het is de grootste rivier van NZ en ook de snelste. Het water stroomt gemiddeld met 15 km per uur en bij hoog water zelfs 25 km per uur.

Het stuk dat ik liep was ooit een looppad van de Maori’s die hier landinwaarts trokken om diverse grondstoffen te vinden zoals de flax en andere planten die vezels leverden voor touwen, netten e.d. En ze kwamen hier om op moa’s , eenden en duiven te jagen en te vissen op paling.

Als je dan zo een tijdje tussen de bomen loopt, met de murmelende rivier aan een kant en de oplopende walkant aan de andere begin je een beetje te mijmeren hoe het hier vroeger geweest moet zijn, toen de eerste kolonisten aankwamen. Ik stel me zo voor dat ze de rivier afvoeren en keken waar het wat vlakker was en dachten: hier kunnen we wel een boerderij gaan beginnen. 

Waar ze zich nog wel eens in vergisten was de kracht van het water en hoe hoog het soms kan komen. Ze hebben het op de harde manier moeten leren met de nodige fatale ongelukken en verdrinkingen. De Clutha River was echt berucht bij de eerste kolonisten! De eerste dode viel in 1871 toen John Gilbert hier verdronk terwijl hij zijn kudde liet oversteken.

Eerst kwam er een pontje. Tijdens de goldrush kwamen er steeds meer dorpjes langs de Clutha River, die uitvalsbases waren naar het achterland, de Arrow, waar goud werd gevonden.

De eerste kolonistenvrouwen hebben hier ook een hard leven gehad. Vaak draaiden zij op voor de farm en trokken de mannen de bergen in om te jagen of goud te zoeken. 

Wat zo leuk is in NZ, is dat er overal van die informatieborden staan over de historie van een plek. Ik heb dat bij mijn weten in Nederland nooit zoveel gezien. Het brengt het landschap echt tot leven voor je.

Langs het pad staat een hele stekelige struik waarvan George gisteren vertelde dat de stekels door de Maori’s werden gebruikt om mee te tatoeëren. Het zou ook een antibacteriële werking hebben.

En ook vallen de rozenbottels op die nu overal te vinden zijn. Die rozenstruiken zijn destijds door de Chinese goudzoekers meegenomen. Ze maakten er thee van en gebruikten het als medicijn. Rozenbottels zitten bomvol vitamine C en dat verklaarde waarom zij veel gezonder bleven dan de Europese kolonisten. Grappig dat je dus ook in de beplanting een stuk geschiedenis terug kan zien.

Er staan hier ook overal inmens hoge populieren die door de Europeanen zijn ingevoerd. Zij doen dienst als windvangers. Want het kan flink tekeer gaan in de dalen.

Later op de dag ben ik nog naar Lake Hawea gereden. Omdat mijn been weer pijn ging doen besloot ik om hier niet meer te gaan wandelen maar lekker een plekje aan het water op te zoeken om een boek te lezen. Het was weer heerlijk genieten. Wat werkt de natuur toch goed voor een mens! Je ontspant helemaal en voelt je intens gelukkig!

Wat nogal in schril contrast staat met wat er allemaal gaande is in de wereld met de uitbraak van het Corona-virus. 

Ik realiseer me dat ik het hier heel goed heb op dit moment en dat er nog nauwelijks restricties zijn. De verhalen die ik uit Nederland hoor zijn echt zorgwekkend. Ik hoop echt dat het veel mensen bespaard zal worden om de ziekte op te lopen en dat het mogelijk blijft om voor de zieken te zorgen. Het vraagt een hoop verantwoordelijkheidsgevoel van degenen die niet ziek zijn en het dagelijks leven proberen door te laten gaan. 

Ik heb veel waardering voor al die zorgverleners waarop nu zo’n zwaar beroep wordt gedaan en leef mee met alle mensen op verantwoordelijke posities die belangrijke beslissingen moeten nemen.

Wat het voor mij zal betekenen v.w.b. mijn mogelijkheden om terug naar Nederland te reizen weet ik nog niet. Ik had al de reisapp van het ministerie van Buitenlandse Zaken gedownload, maar heb het nu ook uitgebreid met de mogelijkheid om nieuws van de ambassade in NZ te ontvangen. En uiteraard heb ik contact met mijn reisorganisatie opgenomen. Die gaven aan zich een slag in de rondte te werken en eerst de zaken te regelen voor de mensen die al op het punt stonden terug te keren. Ik wacht dus maar af. Wordt vast nog wel vervolgd!