De eindstreep gehaald!

Nou, we zijn weer een dagje verder en bij deze een afsluitende blog van mijn bewogen reis naar NZ.

We waren gebleven bij de overstap in Qatar. De 8 uur overstaptijd ging nog redelijk snel voorbij omdat ik aan mijn blog kon schrijven en je natuurlijk in gesprek kwam met anderen die ook op weg naar huis waren.

Qatar was echt een verzamelplek van Nederlanders (en ook Duitsers) bij deze vlucht naar Schiphol, die hun reis hadden afgebroken om naar huis terug te keren.
In Nieuw-Zeeland was het al lastig om aan een ticket te komen, en bovendien ging het land in lockdown vanaf 25 maart, maar de verhalen van anderen waren nog veel beroerder.
Ik sprak Nederlanders die in de Filipijnen waren. Ze konden daar nergens meer terecht voor onderdak en eten. Werden geweerd en met argwaan bekeken. Als ze daar vast waren komen te zitten hadden ze echt een groot probleem gehad.
Er waren ook mensen bij uit Zuid Afrika en uit Indonesië. We kwamen echt uit alle windstreken.

Gelukkig ging onze vlucht uiteindelijk om 8 uur ‘s ochtends (plaatselijke tijd) toch vertrekken.
De opluchting die ik voelde toen we opstegen was groot. Ik had er nu alle vertrouwen in dat het zou gaan lukken om thuis te komen.
Ik zat naast twee jonge vrouwen uit Leidschendam die hun lange reis van 4 maanden hadden onderbroken. Zij waren ook in NZ geweest en waren nu op Lombok in Indonesië toen ze de besloten terug te keren. Een van hen was verloskundige. Ik vertelde haar over wat ik in een podcast had gehoord.
Toevallig had ik bij het beluisteren van mijn favoriete podcast Man met de microfoon een interviewtje gehoord met een hoogzwangere vrouw die mogelijk in het ziekenhuis moest bevallen en van wie de man verkouden was en de deur niet uit mocht. En dus ook niet bij de bevalling zou mogen zijn. De consequenties van alles voor geboorte, thuisbevalling, kraambezoek enzovoort en ook voor de verloskundige, je kunt het je haast niet voorstellen.
Overigens zeer de moeite waard om te beluisteren, die podcast. Momenteel maakt Chris Bajema dagelijks zijn podcast ipv wekelijks om de tijd van de isolatie een beetje voor ons op te vullen.

Op een gegeven moment ontdekte ik dat je een uur gratis WiFi in het vliegtuig kon krijgen. Heb er dankbaar gebruik van gemaakt om contact te hebben met mijn zussen en anderen tijdens de vlucht.
Moest erg lachen om mijn collega Koos. Zij appte: “ Nog 1 etappe te gaan?? Sterkte ik zal vandaag naar elk vliegtuig zwaaien (dat is niet zo moeilijk momenteel...)”
Ik appte terug: begin maar vast met zwaaien, ik ben er over 1 uur en 8 minuten! (Zag ik op mijn update van de vluchtgegevens). + bijgaand fotootje van het scherm in het vliegtuig

Vervolgens stuurde zij de volgende foto met als bijschrift: ‘ is it a bird or a is it a plane?’🤣

De vlucht duurde uiteindelijk 6 uur, een uur korter zelfs dan eerst werd aangegeven. Om 12 uur Nederlandse tijd zijn we geland.

Op Schiphol verliep alles super vlot. Ik heb nog nooit zo snel mijn bagage op de band gehad en bij de douane moesten we allemaal door de zelfscan gaan. Als je wat had willen smokkelen had je nu de gelegenheid gehad, want geen mens werd door de douane gecontroleerd.

Over de situatie in Nederland was overigens geen enkele info. Er hing alleen een briefje bij de douanehekjes om 1,5 meter afstand aan te houden. Maar wat je als binnenkomende reiziger moet doen of laten werd nergens aangegeven of omgeroepen. Dat verbaasde me echt. In NZ werd op het vliegveld voortdurend omgeroepen dat binnenkomende passagiers 14 dagen in zelfisolatie moesten gaan en welk telefoonnummer ze konden bellen voor hulp.

Verder nachecken op de site van buitenlandse zaken en RIVM gaf aan dat ik gewoon onder de mensen mag zijn zolang ik niet verkouden ben of ziekteverschijnselen heb. Dus ik hoef niet in isolatie.

De aansluiting van vliegtuig op trein en bus verliep naadloos. Ik had mijn koffer om 12.45, liep het vliegveld uit naar de Schiphollijn. De trein vertrok om 12.55 en reed als stoptrein. In Weesp een overstap van 3 minuten en vervolgens tot Amersfoort Vathorst door boemelen langs elk station wat daar tussenin lag.

Het was vrij leeg in de trein en de 1,5 meter afstand was goed vol te houden. Aangekomen in Amersfoort vertrok dus bus 2 minuten nadat ik aankwam, dus al met al was ik om 2 uur ‘s middags weer thuis!

Blij dat ik het gered had ben ik doodmoe mijn bed in gerold. Om half 9 ‘s avonds werd ik pas weer wakker! 

Achteraf kijk je nog eens terug op het hele avontuur. 

De 4 dagen in Christchurch in het motel hadden me al aan het denken gezet over hoe het moet zijn om in de gevangenis te zitten. Het idee dat je er niet uit kunt en je binnen een beperkte ruimte moet leven kwam wel erg dichtbij in de huidige situatie.

En ook de massale stroom van reizigers die ontstaat als iedereen ineens naar huis wil, met alles wat daarbij komt: ticketprijzen die enorm stijgen, de run op tickets, onderkomen, eten, argwaan naar elkaar zodra iemand kucht en ga maar door. De wereld ziet er ineens helemaal anders uit. Ik moest aan alle vluchtelingen denken die zonder enige garantie op pad gaan en volledig afhankelijk zijn van andere mensen die ze kunnen misbruiken of misschien toch helpen.

Ik ben inmens dankbaar voor de lieve mensen die ik heb meegemaakt die mijn terugreis hebben mogelijk gemaakt, die mijn thuiskomst hebben voorbereid en die mijn levenslijn waren tijdens deze spannende dagen!

Tot slot nog de link naar een filmpje van de familie die mij hielp bij het bemachtigen van de tickets naar huis. Zij hebben een wijngaard in Nelson (NZ) en ik zou zeggen: kopen die wijn!

Seifried Estate Winery