We zijn er weer!

Na 2 lange vliegdagen ben ik eindelijk weer aangekomen in het land waar ik zo naar verlangde!

Het blijft toch een verdraaid eind vliegen! Ook deze keer heb ik er weer 'zeebenen' aan overgehouden: dat wiebelige gevoel alsof je op een boot zit.

Van tevoren had ik deze keer nauwelijks zenuwen. Het is heel comfortabel als precies weet wat je te wachten staat: hoe de vliegvelden er uit zien, waar je hotel is, enzovoort. De eerste vlucht van ca 10 uur verliep vlot. Aangekomen in Hong Kong deze keer geen moeilijkheden om de uitgang te vinden. En omdat ik wist dat ik nog niet direct op mijn kamer in het hotel zou kunnen ( we landden om 7 uur 's ochtends plaatselijke tijd en ik kon in de kamer vanaf 9 uur) ben ik op mijn gemakje naar de grote hal gelopen en heb daar eerst nog een koffie genomen en een uurtje een boek gelezen. Wonderlijk is dat toch met die tijdsverschillen. In Nederland is het om die tijd 12 uur 's nachts en hier start de dag juist net weer op. Mensen die gauw even ontbijten, douanemensen die aan hun dienst gaan beginnen. Het is heel onwezenlijk.
Om 8 uur naar het Regal hotel gelopen, dat 'aan het vliegveld vast zit', want vanaf die tijd kun je ontbijten. Vorige keer kon ik van vermoeidheid niet kiezen, nu ging dat stukken beter. Lekker koffiebroodje, fruit en yoghurt. Dat was voldoende, want we hadden aan boord ook al 2x te eten gehad. Om 9 uur ging ik naar mijn kamer. De receptioniste had nog gezegd dat het een grotere kamer was dan normaal omdat verder alles vol zat, maar waar ik nu in belandde was te gek voor woorden. Vandaar dat ik er een filmpje van gemaakt heb, compleet met commentaar. Helaas, niet even terug gekeken en vandaag bleek dat alleen het laatste stukje de video aan had gestaan (vraag me niet hoe dat kan, maar het is gebeurd). Ik kwam eerst een gang in met links een ruim toilet. Als je doorliep kwam er een zitkamer met zitje in luxe witte fauteuils en een eettafel van glas. Alles prachtig uitgelicht met mooie lampen en spotjes (die ook allemaal aan stonden!). Vervolgens links een slaapkamer met een enorm bed en ik zou haast zeggen een nog grotere tv aan de wand, maar dat zou net iets te overdreven zijn... Dan naar links een ruimte met een wastafel en dan weer naar links een badkamer met douche en bad met bubbels.   Ook hier weer alles volop in het licht  gezet. Je zou het liefst een hele week in die kamer willen verblijven, maar helaas, ik had slechts 4 uurtjes om te slapen en te douchen, want rond 14.00 uur moest ik weer vertrekken om op tijd te zijn voor het volgende vliegtuig.
Eerst zocht ik me nog suf naar lichtknopjes om al die overdadige verlichting uit te doen maar dat was onbegonnen werk, dus uiteindelijk maar de chipkaart uit het contact gehaald.

De 12 uur durende tocht van Hong Kong naar Auckland was erg rumoerig. Er waren veel babies en peuters aan boord. 1 daarvan heeft 10 uur achter elkaar gehuild. Eerst denk je nog: '' ach, het arme kind is natuurlijk moe, of snapt niet waarom het zo lang op een stoel moet blijven zitten''. Na een paar uur denk je : ' arme moeder. Ze moet wel wanhopig worden van zo'n brullend kind''.  Maar na een uur of 6 dacht ik alleen nog maar zonder enige compassie: 'GOOI DAT KIND HET RAAM UIT!'. Mijn Indiaase buurman leek nergens last van te hebben. Hij sliep lekker door en kroop gezellig steeds dichter tegen me aan (terwijl het toch al zulke krappe stoelen waren).

Na de uitgebreide douanecheck op Auckland liep ik naar buiten om naar de terminal voor binnenlandse vluchten te lopen. En daar werd ik echt overvallen door het herkennen van de geur van Nieuw Zeeland. Ik kan het niet omschrijven, het heeft iets aardachtigs en tegelijk vochtig bosachtigs. En daarbij dan het geluid van de lokale vogels. Ook de Moaori welkomstgroet ' Kia ora' overal gedrukt zien staan en ook uitgesproken horen door een douanier: de tranen schoten in mijn ogen, zo voelde ik me thuiskomen!

De reis zat er echter nog niet op: nog de laatste 2 uur met Air New Zealand naar Queenstown en toen was het alleen nog even de auto halen (een metallic grijze Toyota RAV, een flinke bak), geld pinnen, een SIMkaart kopen en naar de eerste B&B rijden. Blijkt het een auto te zijn met allerlei toeters en bellen die bij met minste of geringste afgaan of beginnen te knipperen. Ik er weer mee terug, want ik dacht dat er iets mis was. Bleek het uiteindelijk een waarschuwingsknopje te zijn dat je niet binnen de lijnen van je baan blijft.  Kan handig zijn, maar niet als je inhaalt of uitwijk voor een fietser dus.

Morgen schrijf ik meer over Queenstown, maar voor nu is het wel weer even genoeg.