Waar ben ik nu weer beland?

Na Kapiti Island stond Blue Duck Station op het programma. Dat ligt dus echt in the middle of nowhere. In de routebeschrijving stond:" Bij Owhanga linksaf over het spoor de Oio Road inrijden. Deze blijven volgen. Blue Duck Station ligt 35 km van Owhanga. Het is een uur rijden, want de weg is voor de helft alleen voorzien van gravel en het is nogal bochtig. Na het Memorial Statue door blijven rijden, over de rode brug. Rechts staat dan onze eerste lodge en na 7 km vind je het kantoor en    cafe. Als je mee wil eten moet je dat van tevoren doorgeven, want de winkels zitten meer dan een uur rijden verder op."

Tot mijn grote vreugde belandde ik onderweg in een grote kudde schapen die over de weg werden voortgestuurd door een boer in truck + drijfhonden. Eindelijk iets dat ik van mijn verlanglijstje kan afstrepen!

Ik verdween steeds meer in de bush. Geen huizen meer, een gravelweg, bruggen die op instorten lijken te staan en neerkomend gesteente van de rotsen, soms midden op de smalle weg. Voor een Ford Focus nog een hele tour om daar overheen te gaan!
Eindelijk diende Blue Duck Station zich aan. Ik vond het cafe/kantoor en werd hartelijk ontvangen. Ik wist al niet eens meer wat er precies op het programma stond voor deze dagen, maar het bleek dat ik in elk geval 1 maaltijd in het cafe mee zou eten en dat ik een tochtje in een jetboot zou maken.
Prima!

Eerst naar mijn gloednieuwe lodge. Helemaal alleen voor mijzelf: drie slaapkamers en drie badkamers, en een gezellige living/keuken. Wat een luxe! En wat een verschil met mijn vorige zelfvoorzienende adres. Hier een keurig vierpits inductie fornuis, een magnetron, broodrooster, waterkoker, koelkast (die ik wel eerst moest ontdooien omdat de deur niet goed was gesloten) en voldoende pannen, borden enz.
Maar deze eerste avond zou ik mee-eten in het cafe (mousaka), dus ik daarheen gelopen. Onderweg raakte ik aan de babbel met een Amerikaans meisje dat ook naar het cafe liep. Ze zei: join us, dus nadat ik een sapje had gehaald schoof ik aan bij haar groep. En daar zat  ik ineens midden tussen een groep jagers! Ze zouden 's nachts op zwijnen en geiten gaan jagen. Allemaal jonge Amerikanen en een aantal gidsen. Er gingen heel wat wodka's en andere sterke drank in... Ik dacht nog: als ze maar goed opletten dat ze op een dier richten en niet op bijvoorbeeld mijn lodge!
Later kwamen er meer mensen, die ook kwamen eten. Daar ben ik bij aangeschoven en het was heel gezellig met een Zweeds echtpaar, jonge Ieren en een Nederlandse jongen.
Rond 9 uur terug naar mijn lodge (wat is het toch handig dat er een zaklamp op mijn telefoon zit) en na een douche lekker naar bed. Morgen niets bijzonders op het programma, dus een luie dag.

Twaalf uur later kwam ik pas uit bed en maakte een lekker ontbijt voor mijzelf klaar. Rond twaalven ging ik naar het cafe om te bloggen, maar dat wilde niet echt lukken met die beperkte Mb's zoals jullie gemerkt hebben. Ik werd ontvangen met de mededeling dat mijn zus naar mij had geïnformeerd omdat ze al 3 dagen niets van me gehoord had. Goed om te weten dat er mensen naar me omkijken! Maar ja, zonder internet en zonder bereik wordt het moeilijk contact te houden.
Inmiddels was er een Nederlands echtpaar gearriveerd die die middag een tocht per paard zouden gaan maken.
Dat leek mij ook een leuk plan, dus rond half 3 stegen we op ons paard. Nou ja, voor mij moest er wel even een blok bij gehaald worden want ik was te stijf om even mijn been over de rug van het paard te zwaaien.  Het was inmiddels al 35 jaar geleden dat ik op een paard had gezeten, maar de basics wist ik nog wel. We gingen op weg met een gids (Jack from the UK) en maakten een tocht over de heuvels, door de weiden en het bos. Dat is wel even andere koek dan in de manege. Dat stijl omhoog klimmen en dalen vraagt heel wat van het paard en van jezelf! Ik had wel medelijden met mijn paard die al dat gewicht mee naar boven moest dragen. Hij was wel heel voorzichtig, dus ik had alle vertrouwen in hem (Well done Nick, fluisterde ik telkens in zijn oor).  Na 2 uur een kleine stop om naar een waterval te lopen en dan weer het paard op om het laatste uur vol  maken. Toen ik weer op het paard zat heb ik Jack gevraagd een foto van mij te maken. Hij heeft er 3 gemaakt en ze zijn hilarisch. Als je ze ziet zou je denken dat ik doodsbenauwd was! Geen idee waarom ik zo keek op dat moment maar ik moest er verschrikkelijk om lachen.

's Avonds een lekker maaltje gekookt en op mijn zere billen gezeten. Tjonge, wat heb ik die middag een hoop spieren gebruikt die allang in onbruik waren!

De volgende ochtend stond om 10 uur een tocht met de jetboot op het programma. Richard (een 60-er) die de eigenaar van Blue Duck Station is, nam me op sleeptouw om van alles te vertellen over de natuur en de rivier. Hoewel er officieel 1 uur voor stond was het zo genoegelijk en hadden we zulke leuke gesprekken dat het uiteindelijk 2 uur heeft geduurd. Ik ben zelfs helemaal vergeten foto's te maken!
Daarna had ik nog de hele middag om eens lekker een boek te lezen. Heerlijk!

Al met al een onverwachte plek met onverwachte mensen en onverwachte activiteiten. Erg leuk!