Naar Rotorua

Van the middle of nowhere naar het zeer toeristische Rotorua.
Onderweg daar naartoe beland ik voor het eerst in vulkanisch gebied. Weer een heel nieuwe look. Hier lage begroeiing, o.a. paars bloeiende hei en heel veel ' Flags'. Zo'n graspol met van die witte pluimen (die wij in de winter altijd moeten inpakken tegen de kou). Het gras van de flags wordt door de Maori gebruikt om mee te weven: wanden van huizen, tasjes, schoenen e.d.
Ik zie een afslag naar Whakapapa. Dat ligt in het Tongariro National Park. Daar bevinden zich 3 vulkanen, waarvan een in de Lord of the Rings voorkomt als Mount Doom. De echte naam van de vulkaan is Ngauruhoe. Ik had een stille hoop dat ik er met de auto naar toe zou kunnen rijden, maar dan moet je toch echt een wandeling van minimaal 2 uur, vrij stijl, gaan maken. Dat was mij een beetje teveel van het goede.
Het informatiecentrum liet films zien van grote uitbarstingen en je kon er allerlei informatiepanelen bestuderen over de werking van vulkanen, onderscheid naar lava, puimsteen en lavabombs. Daar was ik een half uurtje zoet mee en daarna vervolgde ik mijn weg weer.
Op een gegeven moment rijd je een hele tijd langs Lake Taupo. Dit is het grootste meer van Nieuw Zeeland. Het is eigenlijk een grote krater die is volgelopen met water. Een mooie omgeving die heel geschikt is voor watersport.

Op een gegeven moment zag ik een bordje Crater Moon Valley. Dus weer afgeslagen. Het bleek een klein gebied te zijn met vulkanische activiteit, dat wil zeggen: er kwam stoom uit de grond en bubbelende modder. Je kon door het gebied heen wandelen over houten vlonders. Daar mocht je absoluut niet van afstappen, want de grond ernaast kan instabiel zijn en heet en er kan zomaar kokend hete stoom uit ontsnappen. Ik vroeg nog bij de ingang of ik een jas mee moest nemen en de mevrouw keek me meewarig aan: It's hot out there! Nou, inderdaad! Gelukkig was het nogal bewolkt, want zonder de zon was het al warm genoeg. Na een wandeling van een uurtje was ik weer bij het beginpunt.

Rotorua was gauw gevonden, het plaatsje waar mijn B&B zich bevond iets moeilijker. Dit was de eerste keer dat ik de weg heb moeten vragen. Het is een heel chicque B&B die regelmatig prijzen had gewonnen. Christine is de gastvrouw. We hebben gezellig samen Indiaas gegeten. (Had ik even in het dorp gehaald). Behalve ik, waren er nog 2 stellen. Een daarvan was een Duits stel dat ook in Wellington in Booklovers B&B had gezeten. Het andere stel was Japans. Ze waren vandaag pas aangkomen (na 2 dagen vliegen) en hadden om precies te zijn 4 dagen om het Noordereiland te bereizen. Daarna moesten ze weer terug. In Japan kan je nauwelijks vrij krijgen, anders is je baan al door een ander ingepikt. Je kunt het je bijna niet voorstellen, als je zelf 5 weken vrij hebt!