Uit mijn broek gewaaid

Het is nog even wennen aan de andere tijdszone hier (je leeft een halve dag later), dus heb ik het vandaag rustig aan gedaan. Eerst lekker uitslapen en een stevig ontbijtje maken. ‘s Nachts om 4 uur was ik klaarwakker geweest en was ik even online de New Zealand Herald Tribune gaan lezen. De schrik sloeg met om het hart toen ik de volgende kop las: ‘ October snow falls in Christchurch for first time in 53 years; polar blast sweeps throughout South Island’.  Foto’s erbij van flinke lagen sneeuw in de regio. Zielige lammetjes in de kou…. Voorzichtig deed ik mijn gordijn even opzij om naar buiten te gluren…Gelukkig, er was hier alleen maar een dun laagje gevallen, dat ‘s ochtends snel verdween.

In Nederland had ik bedacht dat ik hier in de omgeving nog een keer naar Akaroa op Banks Peninsula wilde rijden omdat ik het daar zo prachtig had gevonden een aantal jaar geleden. Maar helaas: de weg was afgesloten vanwege de sneeuwval.

Daarna ben ik de halve ochtend aan het wikken en wegen geweest wat dan te gaan doen. Christchurch was natuurlijk een optie, maar ik zag het even helemaal niet zitten om te rijden in de stad met alle voorrangsregels die je daar tegen komt. Eigenlijk is rijden in Nieuw Zeeland helemaal niet moeilijk omdat er maar weinig wegen zijn en ook weinig kruisingen. Maar in de paar steden die er zijn is dat natuurlijk anders. Ik had er gister flink moeite mee toen ik van het vliegveld naar Tai Tapu reed. Moest er weer helemaal in komen.

Uiteindelijk besloot ik om eerst boodschappen te doen aan de rand van Christchurch zodat ik ‘s avonds een maaltje zou hebben om te koken. Daarna zou ik naar Lyttelton gaan rijden, een plaatsje aan de kust waarvoor ik ook een stukje door de Gebbies Pass moest rijden. Goede oefening om beter aan de auto te wennen en het rijden van bochtige weggetjes.

In de grote supermarkt vond ik tot mijn grote vreugde in een schap met sokken ook een legging met fleece  voering. Heerlijk om onder mijn broek aan te trekken want het is bar koud! De mevrouw bij de kassa bleek zeven jaar in Enschede te hebben gewoond en wenste met ‘goode dag’. 

Teruggekomen bij mijn auto bleek deze inmiddels half uit het parkeervak te zijn gerold. Vergeten de handrem er op te zetten… Hoog tijd om de handleiding met uitleg over alle knopjes eens grondig door te nemen. Toen bleek ook dat het ‘vakje’ dat voor mijn stuur zit (als je de auto start komt er een glazen klepje omhoog met daaronder een soort vakje) bedoeld is om de dashboard gegevens op het glazen klepje te projecteren. Zodat je je ogen op de weg kunt blijven houden.  Ik had dat gisteren niet ontdekt omdat ik mijn telefoon met Google maps er in had gezet om de navigatie te kunnen zien….😜 

Toen dan toch op weg naar Lyttelton gegaan. Een leuke rit. Het was helder weer en de heuvels zijn af en toe helemaal geel van de bloeiende brem. Dat is weer leuk van het voorjaar. Andere jaren heb ik nooit zoveel zien bloeien. Mooie doorkijkjes en in de verte de wit besneeuwde heuvels van Banks Peninsula. Er stond wel een keiharde stormachtige wind, waardoor ik bijna uit mijn broek waaide toen ik wat foto’s van het landschap wilde maken. Ik kreeg zelfs mijn autodeur met moeite open omdat de wind er op stond!

Het leuke van rondrijden is dat je zomaar een leuke stopplek tegen kan komen. Deze keer kwam ik langs de Allandale Reserve. Daar kon je een wandeling maken naar Govenors Bay, langs een kustpad. Dit pad was vroeger een ruiterpad geweest, in 1857 aangelegd door gevangenen uit de gevangenis van Lyttelton. Langs dit pad kon ik onverwacht mijn vogelaarshart ophalen. Direct al bij de parkeerplaats die over het water uitkeek zag ik een groep lepelaars staan en witwangreigers.

Al wandelend over het pad zag ik aldoor blauwe schichten voorbij schieten en over het water scheren. Het bleken Heilige IJsvogels te zijn. Een stuk groter dan de ijsvogels die wij in Nederland kennen. Elke keer vlogen ze weer op van ergens langs de waterkant. Vaak zaten ze op een uit stekende tak of een kei in het water en zodra ik in de buurt kwam vlogen ze weer op, de bomen in. Ze zijn hier aan het broeden. Het waren  meerdere stelletjes. Straks gaan ze weer overwinteren in de Indonesische archipel en de regio Nieuw-Guinee.

Ondanks de kou is het toch echt voorjaar hier en bloeit er van alles. En het rook ook zo lekker!

Mimosa, brem, en andere bloemen die ik niet ken. Dikke hommels waren druk nectar aan het verzamelen.

Eenmaal weer terug bij mijn B&B heb ik me nog eens uitgebreid verdiept in de verkeersregels.Wat is het toch handig dat je dat allemaal online gewoon kunt opzoeken: NZ road code. Nu nog goed uitvoeren 😂