Pech

Wat ik nog niet had verteld over de trip met de Mail boat is dat ik mijn knie op die trip geblesseerd heb. Het schip maakte een onverwachte beweging terwijl ik net opstond om een foto te maken en mijn knie maakte een verkeerde beweging. Sindsdien is mijn knie weer enorm dik van het vocht en stijf en pijnlijk. Echt stomme pech. Ik hoopte dat na wat ijs er op, ibuprofen achter de kiezen en een nachtje slapen het wel  wat opgeknapt zou zijn.

Helaas: mijn knie was nog dikker en stijver geworden. Het voelt alsof het in beton is gegoten. 

Tijdens de overtocht van Picton naar Wellington ben ik zoveel mogelijk blijven zitten, om te voorkomen dat een nieuwe onverhoedse beweging op zee nog meer schade zou aanrichten. Het gaf me in elk geval alle tijd om aan mijn blog te schrijven. Toen we van het schip afgingen zag een medewerker mij moeizaam lopen en bood me aan om me te rijden op een soort golfkarretje. Ik ben haar eeuwig dankbaar voor de fijne gebaar.

Aangekomen in Wellington haalde ik mijn nieuwe auto op die ik hier op het Noordereiland gebruik en begon aan een lange tocht van bijna 5 uur rijden. Op zich al een langere rit dan ik meestal heb. Ik snap ook eigenlijk niet meer waarom we bij de voorbereidingen hiervoor hadden gekozen. Mogelijk omdat de tijden van de boot toen nog niet bekend waren. Want andere jaren waren er afvaarten die veel vroeger vertrokken. Maar deze keer vertrokken we pas om 11 uur en kwamen we rond 2 uur aan. Dan nog het schip verlaten, je koffer van de band halen en je auto oppikken. Al met al vertrok ik om 3 uur om aan de lange reis te beginnen. Ik wilde liever niet in het donker aankomen dus deed mijn best om zoveel mogelijk door te rijden. Maar 5 uur rijden, met alleen een korte stop om een toilet te bezoeken, was killing voor mijn knie. Hij werd steeds stijver en mijn been begon te krampen. Toen ik eindelijk mijn bestemming bereikte was ik afgepeigerd. 

Mijn gastheer zag me de auto uit strompelen en kwam meteen om mijn koffer te dragen. Eenmaal binnen werd ik meteen op de bank gezet, kreeg een kop koffie en een ijspack voor mijn knie. En omdat ik helemaal nog niet gegeten had kreeg ik ook nog toast met jam aangeboden. En heerlijk warm welkom dus!

Na een nachtje slapen en de nodige pillen stond ik ‘s morgens weer wat beter op. Vandaag stond een tour in de omgeving gepland met een gids die veel van de Maori-geschiedenis hier weet. Helaas was de gids niet beschikbaar en had ik alleen de chauffeuse. Zij had haar best gedaan om zich ook nog wat te verdiepen in de tour, maar kon mij helaas niet echt veel inhoudelijke zaken vertellen. Juist van het Maori verhaal wist ze niet veel. Nogal teleurstellend dus.

En door mijn pijnlijke knie vielen ook heel veel mooie plekjes af, want daar was dan wel een wandeling voor nodig, die omhoog en omlaag ging over oneffen terrein en met traptreden. Het landschap hier is heuvelachtig. Sommige heuvels zijn zacht glooiend, andere scherp. Dit zijn uitlopers van de lava die de Taranaki ooit uitgespuugd heeft. De glooiende zijn het oudst, want geërodeerd, en de scherpe dus relatief jong.

Ik heb dus helaas een slap aftreksel gehad van wat had kunnen zijn. Toch nog wel een aantal mooie uitzichten gefotografeerd. Maar ook Mount Taranaki, een vulkaan waar we de hele route omheen cirkelden, liet zich nauwelijks zien en zat grotendeels in de mist. Zo jammer, want ik heb er heel wat mooie foto’s van voorbij zien komen die genomen zijn op helderde dagen.

Dit is hoe het er uit zou kunnen zien op een helder moment (de foto heb ik gejat uit de Facebookgroep Beautiful New-Zealand)

Uiteindelijk heb ik een klein wandelingetje over een vlak pad van beton langs monding van de Waiwhakaiho rivier gemaakt. Meer durfde ik niet aan met mijn knie, want ik heb nog anderhalve week te gaan. De man die hier stond te vissen was whitebait aan het vangen, een delicatesse van jonge visjes, die ze in een beslag bakken tot een soort pannenkoekjes. Het lijken een soort aaltjes, maar zijn niet jongen van de paling maar van meerdere andere soorten vissen. Die leggen eitjes in de zee en als de jongen zijn uitgekomen trekken ze de rivier weer op. Dat is in deze tijd en de rivieren staan hier dan vol met mannen die proberen een maaltje bij elkaar te vissen.

We hebben onderweg nog een heerlijke lunch gehad. Een enorme schnitzel met friet en sla. Vanavond dus alleen een paar broodjes.