Bibliotheken en bijzondere ontmoetingen

 Gisteren, donderdag 13 oktober, was weer een reisdag. Van Golden Bay naar het Nelson District.

Eerst een stop bij het Abel Tasman Monument, waar het verhaal van Abel Tasman nog eens kort wordt beschreven. Het monument zelf is een witte metershoge pilaar met een plaquette er op. Op zich niet zo interessant om op de foto te zetten. Ik vond het leuker om de overkant van mijn parkeerplek te fotograferen:

(Ik heb overigens nog geen enkele pinguïn zien oversteken).

 Daarna nog een snelle stop bij de Labyrint Rocks om nog een paar foto’s te maken.

Het begin van de reis leidt door Takaka, in de Golden Bay. Het is een grotere plaats met regionale functie. Hier bevinden zich grotere winkels en veel kunstgaleries. Ik maakte hier een stop om twee redenen. De eerste was om op zoek te gaan naar een winkel waar chocola werd verkocht.Want ik wil een doos bonbons cadeau doen aan Agnes Seifried die ik de volgende dag zal ontmoeten. Laat er nou een prijswinnende chocolaterie zijn in Takaka! Echt mazzel, want ik was al bang dat ik iets uit de supermarkt zou moeten meenemen.  De tweede reden om in Takaka te stoppen was the Wholemeal café, een superleuk hippy-achtig eetcafe waar ik eerdere jaren heerlijk had gegeten. Dus deze keer nam ik daar een vroege lunch en ondertussen typte ik aan mijn tafeltje de blog die jullie gisteren konden lezen over Farewell Spit.

Eenmaal weer buiten, op weg naar mijn auto, zag ik ineens de Takaka Library. Buiten het pand stonden panelen met de geschiedenis van de bibliotheken in Golden Bay.

Het blijkt dat al snel nadat de eerste kolonisten hier aan kwamen er behoefte was aan een bibliotheek. De eerste openbare bibliotheek is al in 1841 opgericht in Wellington. En een paar jaar later ook al in Nelson. Lidmaatschap van de bieb was niet gratis. Je werd betalend lid, maar de bibliotheken konden hier niet van rondkomen en werden later gesubsidieerd. Eerst door de provincie (1857) en later door de landelijke overheid (1877). In 1854 waren er al 365 openbare bibliotheken in Nieuw Zeeland.

Later zorgde een filantroop ervoor dat de bibliotheek gratis werd.  Deze bibliotheken bevonden zich in de grotere plaatsen. Maar ook in de kleine dorpjes wilde men lezen en er ontstonden spontaan kleine bibliotheekjes, bijvoorbeeld in het portiek van het postkantoor of soms bij mensen thuis. Dit waren bibliotheken waar je wel voor moest betalen en ze werden door vrijwilligers gerund.

Vaak waren de vaste locaties van bibliotheken te ver weg voor afgelegen streken, dus startte men rond 1953 met het fenomeen bibliotheekbus. Maar dat was toch wel een ander verhaal dan in ons land. De bussen vertrokken vanuit 3 grote centrales (in Christchurch op het Zuidereiland, en in Palmerston Noord en Hamilton op het Noordereiland). De bus op het Zuidereiland maakte een ronde van 3 maanden over het hele eiland. Aan de buitenkant van de bus kon een klep omhoog waarachter de boeken stonden. Je bezocht de bus dus buiten, als lener. In de bus zelf sliep en kookte de chauffeur gedurende deze 3 maanden durende trip. De bus nam 1300 boeken mee. En kwam dus 4x per jaar langs. In 1980 stopte deze service.

Sinds 1942 werd bovendien de Schoolbibliotheek Dienst opgericht die zorgde voor ruilcollecties voor   bibliotheken in scholen en kleine plaatselijke bibliotheken.

Grappig om de parallellen te zien met de geschiedenis van de bibliotheken in Nederland!

Ik ben nog even de bibliotheek in gelopen. Ook zij gebruiken het SISO-systeem voor de informatieve boeken. Er was een kleine jeugdafdeling, waar die dag ook een activiteit werd georganiseerd. In de volwassen collectie was ook een aparte afdeling met boeken over en van Maori’s.

Hoog tijd om weer in de auto te stappen. Na een lange bochtige rit over Takaka Hill kwam ik weer uit in de dalen met boomgaarden in Moteuka. Van daar was het nog een half uurtje rijden naar Upper Maumere waar ik nu in een heerlijk onderkomen zit op een heuvel, waar ik over de vallei uitkijk.

In dit huis had ik ook de gelegenheid om even een wasje te draaien. ‘s Avonds in de magnetron een Mac and Cheese klaargemaakt. Op tijd mijn bedje in gekropen

Vanochtend had ik afgesproken met Agnes Seifried. Zij was degene die het tijdens mijn vorige reis mogelijk maakte om een terugreisticket te bemachtigen toen de pandemie uitbrak. Zonder haar had ik waarschijnlijk ruim 2 jaar in Nieuw-Zeeland vast gezeten.

We hadden afgesproken in Mapua, een heel gezellig plaatsje aan de kust. Aan de werf zaten allemaal leuke winkeltjes en eethuisjes. We namen een koffie en een groententaartje bij Alberta’s.

Leuk om eindelijk de vrouw in levende lijve te ontmoeten. We hadden alleen via mail contact gehad. Afgelopen 2 jaar hebben we wel wat contact gehouden over en weer. Agnes en haar man Hermann hebben een wijngaard Siegfried Estate. Ze vertelde over de problemen die door de pandemie ontstonden. Net in het oogstseizoen vertrokken van de ene op de andere dag de seizoensarbeiders terug naar huis (veelal backpackers ). Met moeite hebben ze oogst kunnen binnenhalen en bottelen. En ook vandaag de dag is het moeilijk om aan personeel te komen. Jongelui uit Nieuw-Zeeland, die dat anders deden zijn nu allemaal met een inhaalslag bezig om weer naar het buitenland te reizen en backpackers kunnen pas sinds kort weer het land in. Daarom zijn er nu mensen uit de Pacific aangenomen. Dat vergt een enorme administratieve rompslomp, want vaak zijn de benodigde papieren niet in orde. En je moet de mensen weer helemaal opleiden.  

Waar ze op dit moment ook last van hebben is de oorlog in de Oekraïne. Er was een grote lading wijn in zeecontainers op weg naar Kiev toen de havens dicht gingen. Dus moest het nu over land via Polen worden ingevoerd. Bovendien was het nog maar afwachten of er voor betaald kon worden. Dat is uiteindelijk wel goed gekomen via een bank in Londen. Kennelijk was daar geld heen gesluisd.

Het bedrijf loopt gelukkig nog wel, maar ze hebben het zwaar gehad. Inmiddels verheugde zij zich op de komst van vrienden uit Europa, die hier met de kerst zullen zijn. Ooit hoopt ze nog naar Europa te gaan.

Als tip voor de rest van de dag gaf ze me nog het idee om naar Rabbit Island te gaan. Een mooi eiland voor de kust. Alleen natuur, geen bewoning, met een mooi strand. Dat vond ik een goed idee, dus met zonnebrandcreme, een deken om op te zitten en een fles water in de rugzak vertrok ik naar het strand. Helaas was ik vergeten het enige boek dat ik mee heb in de rugzak te stoppen, maar van lezen kwam helemaal niets.

Toen ik het strand op liep zat daar een vrouw met haar kleinzoon van 3 jaar. Ze sprak me aan, dat het heerlijk was maar dat de wind wel fris was. Na een half uur staan te kletsen besloot ik mijn dekentje dan maar daar op de grond te leggen en zittend het gesprek voort te zetten. Ik vond het een bijzondere vrouw, ze heette Eve. 

Binnen de kortste keren ging het gesprek over mannen, die wat haar betrof allemaal niet deugden. Ze volgen alleen maar hun testosteron hormonen  en nemen geen verantwoordelijkheid , was haar mening. Ze was duidelijk teleurgesteld in het fenomeen relaties. Ze was gescheiden en ook haar dochter was inmiddels gescheiden. Ze paste nu vanmiddag op het haar kleinzoon, die zijn vader niet kende… enz.,

Ze haalde wel geluk uit haar momenten met haar kleinzoon. Het was een druk jongetje, dat veel aandacht nodig had. Als oma kon ze die geven en ze had geconcludeerd dat de beste manier om met hem om te gaan was: tijd nemen, ongewenst gedrag niet accepteren maar alternatieven bieden en prijzen als iets goed gaat. Dat leken me heel verstandige ideeën. Hij was ook lief aan het spelen in het zand. (Hij was een ‘krokoslang’).

Op een gegeven moment zei ze dat ik mijn schoenen uit zou moeten doen om met mijn voeten in het zand te zitten. Dan zou ik energie krijgen uit de aarde. En het was ook heel goed om in de zon te zijn. Je hebt vitamine D nodig, anders wordt je depressief. Geen probleem, ik trok mijn schoenen uit en mijn tenen speelden met het zand. Ik heb niet de indruk dat ik er meer energie van kreeg, maar rustgevend is het wel.

Later vertelde ze dat ze een bijna dood ervaring had gehad toen ze een hartaanval had. Ze was er nu zeker van dat het aan gene zijde een stuk beter is dan in deze wereld.

Af en toe vroeg ze hoe iets in Nederland was. Ze kon zich niet voorstellen dat ze in zo’n dichtbevolkt land zou kunnen leven. Ik geef haar geen ongelijk. De ruimte en vrijheid die ik hier in Nieuw Zeeland voel is zo weldadig. Er lijkt hier ook geen haast te zijn. Op het Zuidereiland in elk geval. Ik denk dat op het Noordereiland met veel meer inwoners ( 3/4 van de 5 miljoen inwoners woont op het Noordereiland) meer haast is. 

Zij kon zich ook niet voorstellen dat ons land grotendeels onder de zeespiegel lag. Dat leek haar een doodeng idee. Waarop ik antwoordde dat het mij een doodeng idee lijkt dat je in een land woont waar regelmatig aardbevingen zijn en actieve vulkanen. Nou ja, dat was volgens haar ook wel spannend. Tussen neus en lippen door vroeg ze of ik vannacht ook nog iets had gemerkt van de aardbeving. Huh???? O, was dat dat rare gevoel rond een uurtje of 3 ‘s nachts? Wel gemerkt dus, maar niet heel ernstige bevingen.

Goed dat ik niet beter wist!

In elk geval had ik een vandaag een heerlijk ontspannen dagje met interessante ontmoetingen. Rond een uur of 5 vertrok ik weer richting mijn huisje. Om daar in de late zon deze blog te schrijven. Hoog tijd nu om een hapje te eten te maken.

Morgen weer verder reizen, naar Picton.

Central parts of the country jolted by 5.7 magnitude earthquake

5:47 am today 

Share this 

• Share on Twitter
• Share on Facebook
• Share via email
• Share on Reddit
• Share on Linked In

GeoNet reports show 13,500 people felt the 5.7 earthquake overnight. Photo: GeoNet

The centre of the country was rattled by a 5.7 magnitude earthquake just after 3am this morning.

The quake was centred just north of French Pass at the top of the South Island, and was 146 kilometres deep.

Reports on Geonet show the quake mostly jolted the upper South and lower North Island, but there are reports of it being felt by people as far away as Auckland.