Spooky ...

Zondag 8 maart was het dan eindelijk weer zover! Ik ga de reis maken die ik in april 2019 al geboekt heb. Het begon weer te kriebelen in maart 2019 en dus besloot ik weer te gaan. Niet wetend dat er veel onrust zou zijn in de aanloop naar deze reis.

Het begon allemaal met de demonstraties in HongKong, de plek waar ik een tussenlanding maak en een aantal uren door moet brengen. Rond de tijd dat ik boekte begonnen die demonstraties, maar ik dacht dat het na een tijdje wel weer voorbij zou zijn. Maart 2020 lag nog zo ver weg. Tot op vandaag wordt er echter nog steeds gedemonstreerd. Het reisadvies van BUZA was niet negatief, maar gaf aan dat je de demonstraties moet zien te vermijden.

Vervolgens barstte op 9 december bij het Noordereiland een vulkaan op White Island uit. Nu was ik alleen van plan om naar het Zuidereiland te gaan, dus het had niet direct gevolgen. Maar als de aarde aan het werken is kan er zomaar nog een uitbarsting of aardbeving volgen. Gelukkig tot op heden niet.

Ondertussen braken er grote bosbranden uit in Australië, van een ongekende omvang. Het waren verschrikkelijke beelden van dat alles verwoestende vuur en de gevolgen voor mens en natuur. Er werden over de hele wereld acties gestart om koala’s te redden. Gelukkig is de natuur daar alweer aan het herstellen. Maar een ander gevolg was dat de enorme rookontwikkeling van deze branden 2000 km zee overbrugde en met name het Zuidereiland van NZ in de smog zette. Gelukkig is daar nu niets meer van te merken.

En toen brak ineens in december het Coronavirus uit in China en inmiddels is het ook verder in Azië en in Europa , Oceanië en de VS terecht gekomen. De vraag was dus: gaan of niet? Want in HongKong waren ook al snel een behoorlijk aantal besmettingen. Toch was er geen negatief reisadvies dus ben ik wel gegaan.

En dat de wereld dan ineens op slot gaat en men in paniek raakt was goed te merken. Het nieuws wordt er overal door gedomineerd, mensen beginnen te hamsteren, mensen moeten in quarantaine enzovoort.

Op Schiphol moest ik bij de incheckbalie een QR-code scannen die mij rechtstreeks naar een gezondheidsverklaring doorstuurde van de overheid van HongKong. Daarop moest je aangeven of je bepaalde symptomen had en of je in risicogebieden was geweest de afgelopen 14 dagen.
Je zag op het vliegveld ook meer mensen dan normaal met een mondkapjes lopen. Meestal zijn het Aziaten maar dit keer ook anderen. Na alle berichtgeving van het RIVM over de zin en onzin van een mondkapjes besloot ik zonder kapje te reizen, maar wel met desinfecterende handgel. Om de haverklap was ik mijn handen als een operatiezuster en gebruik vervolgens ook nog eens gel. In de weken voorafgaand aan mijn reis heb ik vooral mijn weerstand zoveel mogelijk op peil gebracht met vitaminepillen. En veel meer kun je niet doen.
Het vliegtuig van Amsterdam naar HongKong was maar voor een kwart gevuld. Iedereen had zijn eigen rij ter beschikking en dan kon je er ook nog rijen tussen open laten. Ik had officieel een plek aan het gangpad met aan de andere kant van het gangpad ook een passagier. Deze mevrouw vroeg me gelijk of ik niet aan het andere uiteinde wilde gaan zitten. (Ik zat in de middenrij). Dat wilde ik wel. Vervolgens begon ze haar eigen zitplek en de aangrenzende plekken allemaal te desinfecteren met natte doekjes, die ze vervolgens weer net zo leuk in het vakje van haar stoel propt....
Ik was vastbesloten me niet gek te laten maken, maar toen er achter mij telkens een kind zat te hoesten trok ik toch ook maar het dekentje over mijn hoofd heen...

Eenmaal in HongKong aangekomen moest je eerst je gezondheidsverklaring tonen en werd je temperatuur gemeten bij de douane. Vervolgens toen ik het vliegveld uit ging werd weer mijn temperatuur gemeten. Bij de ingang van het hotel waar ik een hele dag mij in mijn kamer zou opsluiten werd de temperatuur gemeten en bij het inchecken van het hotel nog een keer.
Tegen de avond ging ik weer naar het vliegveld voor het vervolg van de reis in het was gewoon spooky daar. Zo stil! Bijna geen mens te zien.

De stewardessen droegen ook tijdens de reis mondkapjes en handschoenen. En in HongKong droeg bijna iedereen een mondkapje en soms ook veiligheidsbrillen. In het vliegtuig naar Auckland stapte een vrouw in die daar bovenop ook nog eens een plastic regencape met capuchon over haar kleding droeg en de hele reis aan hield! Het moet niet gekker worden!
Je krijgt echt een ‘eind der tijden-gevoel’. De mens lijkt bijna uitgestorven, niemand vertrouwt elkaar meer en er wordt gehamsterd. Voor de zekerheid heb ik uit Holland toch ook maar een rolletje wc papier meegenomen en wegwerpwashandjes.

Gelukkig was bij aankomst in Auckland wat meer publiek op de been. Bij binnenkomst bij de douane moesten ook daar vragen over je reisverleden beantwoord worden. Wie in een risicogebied was geweest moet gelijk 14 dagen in quarantaine. HongKong viel daar gelukkig niet onder, dus ik mocht doorreizen naar Queenstown.
Al met al ben ik van zondag half 1 tot vandaag (dinsdag)  18.00 uur  (plaatselijke tijd, dat is 12 uur later dan in Nederland) onderweg geweest. Wat is het toch een lange reis! Toch is het altijd weer prachtig om in Queenstown te landen. Je vliegt dan tussen de bergen door tijdens de landing. Best wel spannend, maar ook met prachtige uitzichten.

Auto opgehaald en weer achter het stuur gekropen (natuurlijk stapte ik aan de verkeerde kant in).
Altijd weer even wennen, dat links rijden en vooral dat de richtingaanwijzer en de ruitenwisserhandel andersom zitten. Ziet er heel knullig uit als je dat verkeerd doet. Gelukkig was het maar een kort ritje naar Arrowtown, het goudzoekersstadje dat ik tijdens mijn eerste reis ook bezocht heb. Dat was handig, want ik wist al waar ik lekker kon eten, dus daar ben ik dan gelijk heen gegaan. Na al die vliegtuigmaaltijden was de groentenrisotto die ik hier at een welkome afwisseling!

Zo en nu is het tijd voor een nachtje lekker slapen en morgen op pad!