The Blue Mountains

Eindelijk weer even de natuur in: op naar de Blue Mountains. Vroeg opstaan want om 7 uur werd ik al afgehaald. Een grote four wheel drive Landrover stopte voor de deur en Paul, de gids van vandaag liet me instappen. Vervolgens nog langs twee andere hotels. Bij de ene pikten we een Duits echtpaar op die uit de buurt van Keulen kwamen. Zij waren net twee dagen in Australië en hadden nog wat last van een jetlag. Bij het volgende hotel stapten twee Amerikaanse dames in waarvan een behoorlijk stevig was en zeer moeizaam liep met een stok. Het verbaasde me dat zij aan deze trip meedeed, want bij de omschrijving van de trip stond dat je een redelijk goede conditie moest hebben.
Vandaar dat ik voor ik op reis ging nog zo mijn best had gedaan in de sportschool.

Eerst moesten we anderhalf uur rijden om Sydney en de suburbs te verlaten en toen gingen we de Blue Mountains in. Op een eerste stop hadden we mooi zicht op de bergen. Het zijn in feite canyons, uitgesleten uit het zandsteen en begroeid met bossen. Als je in de verte kijkt heeft het een blauwe gloed. Vandaar de naam. Het was een lekkere koele ochtend, rond de twintig graden en helder weer. Je kon heel ver kijken. We kregen een morning thee, wat inhoudt thee (of koffie)  met allemaal lekkers erbij. Er was fruit en koek en kaas enz. En Timtams, een typisch Australische lekkernij. In feite een hol bros koekje met daaromheen chocolade. En wat de Australiërs dan het liefste doen is een hoekje afbijten en ook het hoekje er schuin tegenover. Vervolgens houd je het ene hoekje in de thee en zuig je aan het andere hoekje de thee door het koekje heen. Dan smelt het koekje zo’n beetje en smikkel je hem gauw op.

We vertrokken naar een ander uitkijkpunt waar je nog dichter bij de Drie Zusters kunt komen. Drie
beroemde zuilachtige rotsen.  Je kunt er ook op een andere plek met een kabelbaan naar toe maar wij gingen dus lopen. Het waren heel wat treden naar beneden en later weer omhoog, dus de mevrouw
met stok ging niet mee. Hoewel vooral het weer naar boven lopen vrij pittig was, viel het mij nog wel mee.

In Leury gingen we lunchen. Ik heb een pie genomen met lamsvlees, knoflook en rozemarijn. Na een uurtje vertrokken  we naar een andere canyon. Ondertussen veranderde het weer. Het werd een stuk kouder en de wind was gedraaid. Daardoor kwam de wind nu uit het zuidoosten en werd de rook van de bosbranden de canyons ingeblazen. Daarmee werden de uitzichten een stuk minder mooi. Maar we zijn toch nog wat paden afgeklauterd en weer omhoog.

Eigenlijk had ik van deze trip wat meer verwacht dan alleen naar wat uitkijkpunten rijden en een stukje lopen. Maar het het was in elk geval wel een mooi gebied . Overigens zag je ook in de Blue Mountains sporen van branden uit het verleden. De vegetatie hier kan aleen op zeer schrale grond gedijen. Regenwater dringt niet erg ver in de bodem door, dus het is erg droog. De zaden van de planten hier zitten in heel dikke hulzen. Alleen door een brand gaan deze zaaddozen open en door de as wordt de grond weer vruchtbaarder. Hier kunnen de zaden in gedijen en groeien ze vrij snel weer op. Soms zie je boomstammen die helemaal verkoold zijn en die zijn dan toch weer opnieuw uitgelopen. Wat zit de natuur weer wonderlijk in elkaar he?

Rond een uurtje of zes waren we weer terug in Sydney.

Nog een dagje resterend en dan zit ik weer in het vliegtuig. ik heb net alweer ingecheckt. Gek idee dat het alweer bijna voorbij is. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik nog maar net ben begonnen!