Kia Ora

Zie hier mijn onderkomen in Nelson: Joya Garden. Een heerlijk huisje met prachtige waterpartij voor de deur. Deze locatie wordt gerund door Paulina, een hartelijke Nederlandse die hier met haar 2 zonen woont. Afkomstig uit de televisiewereld (wat is het wereldje weer klein) en vroeger ook bekend geweest als zangeres onder de naam Barbara Nielsen. 

Toen ze begreep dat ik vandaag net was aangekomen na al die lange vluchten bood ze mij gelijk aan om wat mee te eten zodat ik niet op zoek hoefde naar een restaurant. Wat heerlijk! Ik stond namelijk inmiddels letterlijk te tollen op mijn benen. 

De vlucht van HongKong naar Auckland verliep heel voorspoedig. Deze keer absolute rust aan boord en geen huilende baby te bekennen. Heerlijk als het ook zo kan gaan. Ik kon ruim zitten want de twee stoelen naast mij bleven leeg. Wel handig, want toen mijn achterbuurman aldoor in mijn rug zat te duwen met zijn lange benen schoof ik in het donker gewoon een plekje op. Daar had ik geen
 achterbuurman of -vrouw. Alleen wel jammer dat ik niet in de gaten had dat het (verpakte) chocolaatje dat ik nog bewaard had van de maaltijd nog op de nieuwe zitplek lag. Toen ik na een wandelingetje door het gangpad terugkeerde op mijn plek zag ik het gesmolten chocolaatje op de bekleding van de stoel. En uiteraard ook mijn broek zat vol chocola op mijn achterwerk. Heel gênant allemaal. Zo goed en zo kwaad als het  ging schoongemaakt met natte doekjes en een dekentje over de stoel gelegd.

Overigens verdwenen er telkens dekentjes (en kussentjes) uit mijn rij stoelen. Eerst lagen er van elk 3, de steward had mij nog twee gegeven om op de stoel te leggen. Maar elke keer dat ik van mijn plek was geweest was er weer iets weg. Bleek de buurman voor mij ze stiekem weg te snaaien, ook een keer toen hij dacht dat ik sliep. Hij schrok zich rot toen ik mijn ogen open deed.  Ik moest denken aan de titel van een prentenboek van jaren geleden: Timmetje Tim en de dekentjesdief.

Ik had op vliegveld Auckland een selfie willen maken met op de achtergrond levensgroot de tekst Kia ora , een Maori- welkomstgroet. Maar het mocht niet zo wezen. Er werd verbouwd, dus die wand was achter schotten verdwenen. Niettemin voelde ik me toch heel welkom. Zeker ook door de goede zorgen van Pauline voor een maaltje en wat fruit!

Niet zo’n lang verslag vandaag, want ik ga nu eerst de route voor morgen uitstippelen en dan lekker naar bed.