How I’ve met Johnny

Gisteren de rit van Nelson Lakes naar Cape Faulwind aan de kust. Een mooie rit, kronkelend door de bergen. Maar helaas: in de stromende regen. Ik heb nog een klein omweggetje gemaakt naar Lake Rotoroa, maar door de stromende regen was dat geen succes. Geen enkel uitzicht.
Eind van de middag bereikte ik mijn eindbestemming, en eindelijk brak de zon door. Wat een wereld van verschil! Daar knapt een mens van op. Ik zit in een ruime lodge: twee slaapkamers, ruime badkamer, wasmachine, goede keuken, een grote veranda. Heerlijk.

Lekker geslapen en vanochtend weer vroeg op want vandaag zou ik Wild Johnny ontmoeten. Met een hoge 4wheel truck vertrokken we vanuit Westport met een groep van 8 Nederlanders en 2 Zwitsers. Al snel gingen we van de gebaande wegen en reden we dwars door rivieren, bergpassen en weiden naar het onderkomen van Johnny. Onderweg nog gestopt bij een uitkijkpunt van waaruit we grote herten konden zien. Johnny’s huisje is heel basaal: muren,  ramen en een deur. En een heel grote open haard. Geen wateraansluiting of stroom.

We werden verwelkomd door 2 van zijn 5 honden, zijn geit Midnight en zijn varken Winston Churchill. Een mooi stel bij elkaar. We mochten even in zijn huis kijken en later ging  hij met ons mee zijn land op. Op dit terrein vind je ook pancakerocks. Hij heeft ze persoonlijk uitgegraven om ze zichtbaar te maken.

Ook was er een grot waar vroeger Maori’s bivakkeerden. Er zijn resten van vuren en bewoning terug gevonden. En ook een  bot van een Moa, die reusachtige loopvogels die hier vroeger rondliepen. De grootste soort kon wel drie meter hoog worden. We konden de grot ook in.  En zonder nadenken liep ik naar binnen, maar al na een paar meter overviel de claustrofobie mij weer. Elke keer weer word ik er door verrast, maar ik hou er dus echt niet van om onder de grond te zitten!

Johnny vertelde ons over zijn leven, eerst als boerenzoon, later als houthakker en bij gelegenheid ook goudzoeker. Zwaar werk allemaal. Hij had er prachtige foto’s van hangen en vertelde eindeloos over zijn belevenissen en zijn kijk op het leven.
Overal op terrein stonden oude auto’s en werktuigen. Als ze het niet meer doen laat hij ze ter plekke staan en geeft ze terug aan de natuur, zoals hij het noemt. Eerlijk gezegd vond ik dat zo in tegenspraak met zijn inzet voor het behoud van de natuur op zijn terrein, dat ik het onbegrijpelijk vond.

Later op de dag had ik nog tijd om naar de zeehondenkolonie aan de kust te gaan. Een beetje ver weg om goed te kunnen fotograferen, maar je zag de jonge zeehonden in een crèche met elkaar spelen en af en toe komt er een volwassen exemplaar de rotsen op.

‘ s Avonds gezellig met Kirsten, een van de Nederlandse deelnemers van de excursie naar Johnny, gegeten in de plaatselijke pub. Zij reist ook alleen, dus had ik haar voorgesteld om samen te eten. Ze nam ook nog Bruce mee, de eigenaar van haar B&B. Het was een heel genoegelijk avond.