Beetje lui...

Gisteren was het een prachtige dag. Volop zon, dus genieten maar. Ik besloot vandaag twee van de vele baaien te verkennen. De eerste was Okains bay. Volgens een folder die in de silo lag was daar ook een museum over de eerste bewoners van het schiereiland, de Maori’s en de eerste Fransen. Leek me weer leuk en leerzaam, maar helaas: gesloten. Waarschijnlijk omdat het Easter Friday was.
Dus wat doe je dan: doorrijden naar het strand en je handdoek uitspreiden en jezelf neervleien. Heerlijk, dat zonnetje!  Lekker een boekje lezen, appeltje eten. Je kent dat wel.

Twee uurtjes later door naar de volgende baai. Eerst weer bergopwaarts slingeren naar de summit road en in het volgende dal weer naar beneden slingeren, dit keer Le Bons Bay. Ja, hier vind je af en toe een Franse naam terug. Inderdaad een mooi baaitje, met welgestelde (vakantie?)-huizen aan de baai. Overal staan speedbootjes, waterscooters enz. bij de huizen uitgestald en met enige regelmaat wordt er een te water gelaten of er juist weer uitgehaald. Leuk om naar te kijken, en ook hier weer mijn handdoekje neergelegd. Wandelingetje langs de waterkant, pakje sap opdrinken. Het leven is een luilekkerland.

De tijd draaide op zijn gemakje door en rond vier uur ging ik weer naar Akaroa. Mijn vreselijke maaltijd van gisteren indachtig besloot ik geen gok te wagen en gewoon weer terug te gaan naar het restaurant waar ik eergisteren zulke lekkere pasta had gegeten, l’Hotel geheten. Eerst nog een long black en een almond orange cake, een hoofdstukje lezen langs de waterkant en op naar l’Hotel. Daar waren ze blij me weer te zien. (Allo again!) De pasta ‘of the day’ was dezelfde als ‘ the day before’ dus koos ik deze keer voor een vegetarische risotto. En ook deze keer werd ik niet teleurgesteld, het was yummie. De ober wenste me ‘eet smakelijk’ toe en bleek drie jaar in Nederland gewerkt te hebben. Toen ik de kaart vroeg voor een ‘toetje’ vond hij dat heel leuk. Hij vond het zo’n grappig woord. Het werd een Sticky dade cake met karamel en ijs. Weer helemaal tevreden vertrok ik naar huis, na eerst nog wat leuke huisjes gefotografeerd te hebben.

De volgende ochtend alles weer ingepakt. Op naar het vliegveld van Christchurch, op naar Melbourne. Ik was vrij vroeg op het vliegveld, maar dat gaf wel een rustig gevoel: alle tijd om de auto in te leveren en in te checken. Wachtend bij gate op het boarden probeerde ik uit te zoeken hoe ik van het vliegveld in Melbourne naar mijn short stay apartment midden in de stad moest komen. Er blijkt een bus te rijden (Skybus) en via hun site raakte ik aan de chat met André. Ik vroeg hem welke lijn ik moest nemen. Hij kwam met een paar suggesties, maar die bleken niet haalbaar omdat ik na 5 pm aankwam of omdat het Paasweekend is. Dat was ik al bijna vergeten. Ik besloot ter plekke wel te kijken wat ik zou doen. De vlucht met Virgin Airlines duurde maar vier uur. Goed te doen dus. Ik kreeg zomaar een maaltijd aangeboden omdat iemand zijn portie niet had genomen, dus dat scheelt weer gedoe als ik aangekomen ben. Hoef ik niet meteen naar een restaurant. Als ik Nieuw-Zeeland onder me zie verdwijnen springen de tranen me toch weer even in de ogen. Nu alweer heimwee...
Eenmaal aangekomen besloot ik de makkelijkste optie te nemen: met de taxi. Duur, maar snel en zonder gedoe. De wegen in en rond Melbourne zagen er nogal ingewikkeld uit, dus ik hoop dat ik over twee dagen de weg de stad uit weet te vinden. Daar ga ik me morgen maar eens over buigen.

Ik merk dat ik weer een beetje overweldigd raak door zo’n grote stad. Het appartement ligt echt in het centrum. Morgen de boel verder verkennen. En dan eerst een tentje vinden om te ontbijten, want het is eerste  Paasdag. De man van de winkel om de hoek, waar ik even water en wat simpele eetwaar ging halen gaf me  nog een chocolade haasje mee: ‘happy Easter!’.

En morgen is het ook zomertijd. Klok vooruit? Of juist terug, hier aan de andere kant van de wereld?
Ik zal het wel zien. Vrolijke Pasen allemaal!