Public toilet

Als ik ergens blij mee ben in NZ, dan is het wel met de openbare toiletten. In elk dorp zijn ze wel aanwezig, duidelijk aangegeven zodra je een plaats binnen rijdt. En altijd keurig schoon en de meeste keren ook van toiletpapier voorzien. Vooral op het Zuidereiland, met zo weinig plaatsen, vind je ze ook op picknick plekken. Een geweldige service voor de reiziger. 

Waarom nu zo'n lofzang op kamer 100? Omdat in Kawakawa wel een heel bijzonder exemplaar te vinden is. Die is namelijk ontworpen door de Oostenrijkse kunstenaar en architect Hundertwasser. Sinds 1970 heeft hij in NZ gewoond. Toen in 1998 de publieke toiletten van Kawakawa aan een opknapbeurt toe waren heeft Hundertwasser er een ontwerp voor gemaakt. Vele toeristen komen nu in dit kleine plaatsje om deze toiletten te fotograferen, net als ik.

Toen ik net in de bieb van Hilversum werkte heb ik eens een lezing over hem georganiseerd. Zijn stijl spreekt me erg aan vanwege de glooiende lijnen (hij hield niet van rechte lijnen, omdat ze niet natuurlijk zijn). Ook integreerde hij in zijn architectuur altijd bomen en planten die uit de daken en muren groeien. 

Na mijn bezoek aan de toiletten ging ik aan de overkant een zijstraatje in, want ik zag daar een museum. Het bleek een samenraapsel te zijn van allemaal dingen die mensen niet zelf meer wilden houden, maar die wel bewaard moesten worden. Je vindt er o.a. oude fototoestellen, een enorme drukzetmachine, een radiobaken, oude tennisserackets, vlaggen van plaatselijke plattelandsvrouwenverenigingen en natuurlijk wat oude gesealde krantenknipsels over Hundertwasser. Na een genoegelijk half uurtje in gesprek met de mevrouw van het museum vertrok ik weer.

Hundertwasser was ook voorvechter voor de rechten van de Maori's en dat is een mooi bruggetje naar    de volgende plek die ik vandaag bezocht: Waitangi. Hier is in 1840 het Verdrag van Waitangi getekend. Maori's en (vooral) Engelsen woonden al een aantal jaren gezamenlijk in NZ. De eerste Maori's kwamen hier rond 800 voor Chr.  in NZ aan, de eerste westerlingen in 1769 (kapitein Cook). Er ontstond steeds meer onenigheid over het bezit van land en het Verdrag moest regelen dat de rechten van de Moari's hierin werden gerespecteerd. Zo'n 250 stamhoofden hebben dit verdrag  met de Engelsen ondertekend. Helaas heeft het niet tot een eerlijke verdeling van de grond en de rijkdommen daarin geleid. Er ontstonden zelfs oorlogen en pas in 1995 is het verdrag eindelijk juridisch erkend en sindsdien wordt door de overheid compensatie gegeven aan de Moairi's.  

Het is een lang en ingewikkeld verhaal om te vertellen, maar wie in NZ komt moet zeker naar het gloednieuwe museum (in februari dit jaar geopend) in Waitangi gaan.

Op de foto het huis waar het verdrag is getekend. Die kun je bezichtigen op het grondgebied van het museum. Ook kun je er een enorme ceremoniële  oorlogskano zien en kun je het Maori gemeenschapshuis bezoeken. Daar wordt ook een voorstelling gegeven van een oorspronkelijke Maoribegroeting en liederen. 

Rond 5 uur vertrok ik weer naar Kerikeri om te gaan eten. 's Middags had ik in Puihia een bord spagetti besteld, maar die heb ik na 2 happen laten staan. Wat een smakeloze hap was dat zeg! En ik ben helemaal niet zo'n kritische eter, dus dat wil wel wat zeggen. Gelukkig was er in Kerikeri een lekker Mexicaans eethuisje waar ik met plezier een burrito naar binnen heb gewerkt.

En nu weer inpakken voor mijn laatste tussenstop op weg naar het vliegveld: Leigh.