Terug door de witte wolken

Vrijdag was het dan zover: het onvermijdelijke afscheid van het land van de lange witte wolk. 

Met pijn in mijn hart pakte ik mijn spullen in. Het lijkt toch nog onverwacht, alsof er nooit een einde aan zou komen. De realiteit is echter dat ik om half 3 met het vliegtuig van Auckland weer naar Hong Kong vertrek.

Eerst nog 3 uur rijden vanaf de Coromandel naar Auckland. Uitgerekend op deze dag, Goede Vrijdag, is zo'n beetje heel Auckland juist op weg naar de Coromandel, een zeer geliefde vakantiestreek. Dus al slingerend langs de kust heb ik weinig last van auto's voor mij, maar wel van heel veel wagens met bootaanhangers als tegenliggers op de krappe wegen. Nog goed opletten dus!

De reis verloopt voorspoedig en voor je het weet ben je op het vliegveld. Eerst de auto nog inleveren en dan de bagage droppen. Ingecheckt was ik al, dus dat is weer een zorg minder. En dan wachten op het vertrek. Uiteindelijk komt het vliegtuig met vertraging binnen, waardoor wij ook een uur te laat vertrekken. Gelukkig werd dat uur tijdens de tocht naar Hong Kong weer ingehaald. Zo hield ik toch 3 uur overstaptijd voor mijn vlucht naar Amsterdam. 

Op het vliegveld in Auckland zat een Chinese man ongegeneerd voortdurend keihard zijn neus op te halen en voluit te proesten. Onwillekeurig dacht ik: Ik hoop niet dat die man naast mij zit in het vliegtuig of vlak bij. Want na 1 uur begin je je er al aan te ergeren, laat staan als je 10 uur met die man onderweg bent! Mijn Nieuw Zeelandse buurvrouw bij de gate dacht er kennelijk hetzelfde over en durfde dat ook hardop uit te spreken.

Uiteindelijk vertrokken we dan toch om half 4. Ik kwam naast een Chinees oud vrouwtje te zitten, dat geen Engels sprak. Af en toe gebaarden we maar wat. Ze had veel last van haar rug. Op een gegeven moment kwam er een plastic zak met Chinese medicijnen te voorschijn. Ze nam het een na het andere in en viel uiteindelijk in slaap. 

Ik moet bekennen dat ik toch wel tranen in mijn ogen kreeg toen ik Nieuw Zeeland onder me weg zag glijden. Na alle hectiek van dingen regelen om je vliegtuig te halen kom je eindelijk tot rust en besef  je dat het nu echt voorbij is.

Op weg naar huis raak je  alle besef van tijd kwijt, want je vliegt terug in de tijd. Buiten is het nog licht, maar het vliegtuig wordt na een warme maaltijd om half 5 verduisterd, zodat iedereen gaat dutten. Pas 8 uur later gaat het licht weer aan en krijg je een warm ontbijt voorgezet en weer een uurtje later stap je uit in Hong Kong. Daar is het dan rond 9 uur in de avond (plaatselijke tijd) en nog 27 graden Celsius!

Drie uur overstaptijd, dus gauw door de douane en op zoek naar de juiste gate. Nog even wat te drinken kopen en dan maar weer wachten. Uiteindelijk worden we naar een andere gate gedirigeerd en moeten we weer wachten. Met een uur vertraging vertrekken we om half 2 's nachts uit Hong Kong.

Ook hier weer dat rare gegoochel met de tijd: Een uur na vertrek (dus half 3 's nachts Hong Kong tijd) krijg je weer een warme maaltijd, het licht wordt weer gedempt en pas anderhalf uur voor de landing (half 6 Nederlandse tijd) gaat het licht weer aan en krijg je weer een warm ontbijt.
Ik moet bekennen dat ik ook wel weer blij was om het vertrouwde beeld van ons overvolle land onder je te zien verschijnen. Ineens kun je niet snel genoeg weer thuis zijn! Fijn om te weten dat John klaar staat om me op te halen. En ook de vertraging is gelukkig teruggelopen tot een kwartier, dus dat valt weer reuze mee.
Wat niet meeviel was de temperatuur toen we uit het vliegtuig kwamen: slechts 5 graden! Twintig minder dan bij mijn vertrek in Auckland. Wat een enorm verschil!
Gauw mijn koffer halen en naar huis!

En ja hoor, het mocht niet mee zitten. Als alle koffers zijn verdwenen van de band is die van mij nog steeds niet voorbij gekomen. Dus alsnog een uur in de rij bij het melden van de vermissing, want slechts 1 jongedame is aanwezig voor afhandeling van vermiste en beschadigde bagage. Ik probeer John nog te bellen, want die staat al een hele tijd te wachten, maar het werkt niet goed met mijn NZ-se SIMkaart. (Later bleek ik mijn Nederlandse SIMkaart nog in mijn portemonnee te hebben zitten, maar ja, daar kwam ik even niet op).
Wat ben je dan blij als je eindelijk door de schuifdeuren de aankomsthal instapt en John staat er nog met een mooie bos bloemen in zijn hand!
Heel chicque heeft hij me met zijn nieuwe oude BMW (voor wie het nog begrijpt) naar huis gereden. En na een kop koffie met John en de eerste verhalen kan ik er dan eindelijk even voor gaan zitten:
De koek is op, ik ben weer thuis. Bij thuiskomst hangt er nog een leuk briefje op de deur met een verwijzing naar mijn belevenissen!

Terugkijkend denk ik dat ik absoluut nog een keer terug wil, want ik heb nog zoveel niet gezien! Wat een GE-WEL-DIG land was het. Wat heb ik genoten van het natuurschoon, van de Maoricultuur, van de gastvrijheid, van de humor, van alle avonturen en ontmoetingen. Fantastisch om dat helemaal op eigen houtje  te hebben kunnen doen en ik ben ik best een beetje trots op mezelf dat ik de uitdaging ben aangegaan!

Nu resten de foto's, de verhalen en de herinneringen.  Ik vond het ook erg leuk om deze blog bij te houden en wat ik ook heel leuk vond waren de reacties op mijn blog. Trouwe lezers en lezers die misschien niet een reactie hebben achtergelaten maar wel hebben meegenoten maken het extra leuk om te schrijven. Dank jullie wel! En misschien keek Pa ook nog wel mee vanaf een wit wolkje.