Van West naar Oost

Gisteravond kwam ik zo moe (en vooral stijf) thuis dat ik geen puf meer had om nog ergens een maaltje te scoren. Kennelijk had gastvrouw Jan dat door en ze vroeg of ze iets van de pub voor me mee kon nemen. Ze ging daar met vrienden eten. Het zou wel rond half 9 / 9 uur zijn voor ze terug zou zijn. Ik was erg blij met het aanbod en zei: Graag. Waarop zij vroeg: wat wil je hebben? En ik antwoordde: een beefburger ofzo, of een chickenburger. 

Om half 10 kwam ze terug met beide! Dat was wel veel van het goede want de porties zijn hier groot.

De chickenburger heb ik opgegeten en de beefburger voor de helft.

Vanochtend kreeg ik nog tips mee voor onderweg. Onder andere dat in Reefton een geweldig bakker zat met heerlijk brood. En een half uurtje verder was een mooie picknickplek. Volgens Jan is de Lewis Pass ook heel mooi, dus de Arthur's Pass heb ik definitief links laten liggen. 

De bakker had inderdaad heerlijk brood, dus daar wat van ingeslagen en doorgereden naar de picknickplek. Helaas: de sandflies maakten het weer onmogelijk om even rustig te gaan zitten.

Dus maar weer in de auto gestapt en daar mijn brood opgegeten. Enkele van de onverlaten waren mee naar binnen gevlogen en daar heb ik onderweg nog flink last van gehad, want onder het rijden ben ik diverse malen in mijn benen gestoken. Elke keer als ik dacht dat ik ze allemaal wel geplet had bleek er toch nog een te zijn...

De rit begon door landbouwgebied. Veel koeien en schapen. Je reed door een grote vallei. Eenmaal bij de Lewis Pass rijd je tussen de bergen door. De vegetatie verandert duidelijk. Veel meer bekende bomen zoals populieren en berken, steeds minder palmen en beechtrees en uiteindelijk de ons welbekende esdoorns en coniferen. De bergen zijn helemaal geel van het droge gras. Hier heerst duidelijk een ander klimaat. Het wordt geleidelijk aan ook kouder. Ik vertrok met 19 graden en blauwe lucht en hoe verder ik kwam hoe kouder het werd, zo'n 12 graden. De lucht betrok en af en toe viel er een buitje. Jammer hoor! 

Na zo'n 3 kwart van de route over de Highway 7 kon ik kiezen om door te rijden naar de Highway 1 en vandaar naar het Noorden te rijden richting Kaikoura. Maar ik koos voor de optie om de Highway 70 te nemen die meer rechtstreeks naar Kaikoura loopt. En dat was een goede keus, want wat was het daar leuk rijden! Allemaal bochtjes naar boven en beneden op een smalle weg, met veel one lane bridges. Onderweg nog een bordje met Pas op: Schapen! Maar helaas, ze liepen niet op de weg maar stonden al in de wei. Het was echt een mooie tocht. Geen moment spijt van gehad, ook al schoot het natuurlijk voor geen meter op. Uiteindelijk heb ik er 5 uur over gedaan om van Greymouth naar Kaikoura te rijden.

Toen ik vandaag aankwam in Kaikoura ontdekte ik dat ik eigenlijk heel weinig foto's onderweg heb geschoten. Ik was zo geconcentreerd aan het rijden en er was ook nauwelijks ruimte om met de auto langs de weg te gaan staan. Wel jammer want het was echt wel een paar plaatjes waard geweest.

Aangekomen in Kaikoura was het weer nog steeds grijs en de zee behoorlijk omstuimig. Het blijkt nog een staartje te zijn van het weer op het Noordereiland: cycloon Pam. Het is dus nog de vraag of morgenochtend het walvisspotten doorgaat. Ik ben nog even naar het kantoor gegaan en ze gaven aan dat als het niet doorging ik kon omboeken naar een andere beschikbare tijd. We zullen dus moeten afwachten.

De B&B Lemon Tree ligt prachtig hoog op de kust. Ik kijk zo de Pacific Ocean op en zie vlak onder mij het centrum van het dorpje liggen. Vanavond ga ik daar bij een Thais restaurant eten, samen met Bernard en Astrid die ik eerder al ontmoette in de B&B in Bruce Bay. Zij zitten nu in het huisje naast mij. Gezellig!