Te Papa en Weta Workshop

Een dagje Wellington, hoofdstad van Nieuw Zeeland, waar ook het parlement zetelt. Het is de een  na grootste stad van NZ met 200.000 inwoners. Voor zover ik er indrukken van heb gekregen (en dat beperkt zicht tot het stadscentrum) zijn er veel jonge mensen. Vreemd genoeg lijken die er een mode van te maken om op blote voeten te lopen. 's Avonds wordt er veel gefeest en is het een beetje een hippiesfeer.

De bouwstijlen lopen allemaal door elkaar. Hele strakke moderne appartementen en kantoorgebouwen, maar ook veel Victoriaanse houten   huizen. Veel daarvan hebben aan de buitenkant een trappetje vanaf de eerste verdieping. Ik stel me zo voor dat dat bedoeld is als nooduitgang. Het lijkt me me nogal gevoelig voor brand. Sommige huizen bladderen helemaal af, andere zitten strak in de verf. De Victoriaanse huizen zijn vaak heel smal, maar wel diep, en zijn vaak ook versierd met mooi houtwerk dat soms net kant lijkt. 

Mijn B&B is ook een Victoriaans huis. De eigenaresse Jane is schrijfster, momenteel werkt ze aan een boek over de NZ-se vrouwen in de eerste wereldoorlog in Europa. Het is echt wel een portret, deze dame. Ze houdt van mooie dingen. Het huis is heel leuk aangekleed en ze werkt er ook met zorg aan. Gisteren liet ze 3 mooie nieuwe mokken zien, van Engels fabrikaat. 

Het ontbijt vanochtend was heel gezellig aan een grote ronde tafel, vol met mooi delfstblauw porselein. Heerlijke jams in mooie schaaltjes, een schattige theepot en ga zo maar door. Ze vertelde dat ze vandaag een bod had gedaan op 3 mooie kopjes op een veiling. Ze gaat er nooit heen, maar biedt wel online en krijgt zo soms mooie dingen te pakken.

Natuurlijk is een dag veel te kort om alle interessante plekken te zien, dus heb ik me beperkt tot twee.

Eerst ben ik naar het nationale museum Te Papa Tongarewa gegaan. Toegang is hier gratis en je kunt er  makkelijk een dag doorbrengen. Ik heb me laten rondleiden door een gids, die met name het deel over de Maori-cultuur de aandacht gaf. Zelf was ze ook Maori. Natuurlijk veel aandacht voor het houtsnijwerk, met name van de heilige huizen, de marae. Het zit vol verhalen en betekenisvolle figuren. Onze gids Lucy zong voor ons de welkomstgroet, die de Moari altijd geven aan bezoek. Dat doet een Maorivrouw met aanzien. Dan wordt gevraagd wie je bent en wat je komt doen. Als je daarop hebt geantwoord mag je naar binnen. Dan worden handen geschud en wordt er met de neuzen geknuffeld.

En zo valt er enorm veel te leren in het museum. Ook over de oorspronkelijke natuur van NZ, de bedreigingen ervan, het ontstaan van de eilanden door natuurkrachten en de Maori-verhalen daarbij. Maar ook verhalen van immigranten in NZ. Hoe zij daar gekomen zijn en hoe hun leven nu is. Je zag een tijdstabel op de grond met jaartallen en welke bevolkingsgroepen in die jaren naar NZ kwamen en waarom. Ik kan nog heel lang door gaan, maar het wordt teveel.

's Middags ben ik meegegaan met een tour naar de Weta Workshops. Dit zijn de werkplaatsen waar (o.a) voor de Lord of the Rings de requisieten zoals de wapens en de kleding van de acteurs worden gemaakt. Maar ook de schaalmodelen van locaties en de digitale animaties en geluids- en lichteffecten. In dit geval kreeg je een kijkje in de keuken van de requisietenwerkplaats. Natuurlijk mochten we geen foto's maken, want er wordt gewerkt aan nieuwe projecten, dus wie weet zie ik binnenkort iets bekends terug in een film. Niet alleen voor de Lord of the Rings en The Hobbit werden hier dingen gemaakt, maar ook voor bijv. Planet of the apes , King Kong en Kuifje.

Echt heel leuk om dat allemaal te zien. En uiteindelijk was The Lord of the Rings oorspronkelijk mijn  reden om naar Nieuw Zeeland te willen. (Niet zozeer het verhaal, maar vooral de locaties). Mocht je een replica willen hebben van het een of ander dan betaal je al gauw 400 NZ dollars. (En dat is dan nog een koopje!) Voor het pand van Weta stonden een paar figuren uit The Hobbit die je wel mocht fotograferen, dus bij deze: