Sandflies en de Abel Tasmanzee

Wat  is het toch heerlijk om door NZ te rijden! Eigenlijk is het a piece of cake! Werkelijk alles staat duidelijk aangegeven.

Als er een mooi uitkijkpunt aan zit te komen, of een picknickplek (inclusief of exclusief toiletten), je kunt er niet aan voorbijrijden want het staat altijd minstens 300 meter van tevoren aangekondigd: LakeView 300 meters left.

Voor alle scherpe bochten wordt duidelijk aangegeven met welke snelheid je die het beste kunt nemen. Als er een one lane bridge aankomt (heel smalle brug waar je maar met 1 auto overheen kunt) staat dat in grote letters op de weg.

Als je van een parkeerplaats de weg op rijdt staat duidelijk met pijlen de rijrichting aangegeven, dus je kunt het bijna niet fout doen.

En toch doen veel toeristen het toch nog fout. Vooral de vele Chinezen hebben er moeite mee. Vanavond hoorde ik in de B&B dat er 3 personen zijn omgekomen met een aanrijding met een truck. Waarschijnlijk links/rechts/links gekeken bij het de weg oprijden, in plaats van rechts/links/rechts. Het vraagt dus wel de nodige concentratie, ook voor de Kiwi's zelf die zich af en toe rot schrikken vanwege de fouten van de vele toeristen.

Vandaag ben ik na een laat ontbijt en een hartelijk afscheid van Pete naar Bruce Bay vertrokken. Een reis door Mount Aspiring Park, tussen de bergen door en langs enorme rivierbeddingen. Ook daar regelmatig mooie stopplekken. Ik zag in een rivierbedding allemaal opgestapelde stenen. Zag er heel grappig uit.

De rit leidde naar de Westkust van het Zuidereiland. Op weg naar Bruce Bay waar mijn volgende B&B is maak ik een eerste  stop bij Knights Point Lookout, waar ik de eerste glimp van de Abel Tasman Zee te zien krijg. Daarna rij ik door naar Monro Beach, want mogelijk zijn daar nog pinguins te zien. Helaas, na een wandeltocht van 3 kwartier door subtropisch bos is er geen pinguin te zien en is mijn enige encouter die met de talloze sandflies die je compleet opvreten. Je moet je voortdurend besproeien met insect repellent om (zelf) nog een beetje een leven te hebben. Wat is dat toch doodzonde: zulke prachtige stranden, maar absoluut niet om te zonnen omdat je dan belaagd wordt door de sandflies. En als je dan weet hoe klein zo'n rotvliegje eigenlijk is: zo'n 5 mm lang maar! Nou ja, ik moet er voor zo lang als het duurt maar mee leren leven. Straks aan de oostkust heb ik er geen last meer van.

De B&B Mahitahi Lodge was makkelijk te vinden. Grappig genoeg kwam ik hier het Nederlandse stel waar ik gister mee optrok weer tegen. Zij hebben de strandcabin gehuurd. Ze zijn daar met een bootje heen gebracht, samen met het nodige eten, en over 2 dagen worden ze weer opgehaald. Ze kunnen wel contact maken met de B&B via de marifoon. Romantisch he?  (Maar je zit er nooit alleen: sandflies...).
Vanavond samen met een ander Nederlands stel uit Alkmaar gezellig meegegeten in de B&B. Voor mij lekker malse kip en voor hun versgevangen zalm. Het was allemaal weer perfect verzorgd!