I like Frasier!

Kayakken en hiken, dat is het programma voor vandaag.

Na een vroeg ontbijt (deze keer voor het eerst zelf klaar gemaakt!) op weg naar Abel Tasman Park. Twintig minuten later stapte ik uit bij het verzamelpunt. Zoals altijd maakte ik een inschatting en dit keer was ik ronduit de oudste! Als dat maar goed gaat...

Eerst kregen we een instructie hoe je de kleding en waterbescherming aan moest trekken en hoe je je spullen waterdicht opbergt. Vervolgens een kleine instructie peddelen en dan naar het water. Ik zat met Fleur, een 18-jarig franstalig meisje uit Belgie in de kayak. Er waren nog twee jonge Duitse stelletjes en twee franstalige vriendinnen (uit Frankrijk en Tahiti) en dan nog onze gids, een echte Maori, genaamd Frasier.

Het was echt een grappige man, met veel kennis van de natuur. Voordat we wegvoeren sprak hij nog een Moarigebed uit om de boten te zegenen en we moesten onze boten nog een naam geven. Fleur koos die voor onze boot: flower. 

We hadden een groep die goed kon varen en Fleur en ik mochten vaak het voortouw nemen om ergens naar toe te varen. In eerste instantie volgde we de kustlijn en toen bleek dat we allemaal goed konden peddelen staken we een stuk van de Tasman  Baai over naar een eiland. Dat was hard aanpoten, want de wind kreeg goed vat op ons. Maar Fleur en ik waren een goed duo. We kregen veel complimenten over hoe gelijkmatig we roeiden, zowel door ervaren kayakkers die we ontmoeten als door Frasier. En dat voor zo'n ouwetje als ik (iedereen was onder de 25, dus ik was veruit de oudste)!

In de luwte van het eiland lagen we stil en hoorden we volop vogelgezang. Omdat er op het eiland nauwelijks vijanden zijn voor de vogels, gedijen ze er heel goed. Het was leuk om de verschillende soorten vogels te horen. Inmiddels kan ik de tui, tomtit, de bellbird en de sadelback al van elkaar onderscheiden.

We volgden de kust van het eiland en toen we een bocht omgingen zagen we allemaal zeeleeuwen liggen op de rotsen, waaronder ook vrouwtjes met jongen. Heel schattig. Fleur durfde het aan om haar camera uit de waterdichte verpakking te halen voor foto's. Zelf heb ik pas helemaal op het eind mijn camera durven pakken en toen viel de dop van mijn lens toch nog in het water. Gelukkig kon ik 'm nog net er uitvissen.

Na twee-en-een-half uur gingen we aan land in een baaitje. Daar kregen we een lekkere lunch en koffie/thee aangeboden. We namen er rustig de tijd voor. Daarna vertrokken we voor een wandeltocht langs de kust terug van drie-en-een-half uur. Zoals altijd begon de tocht met een steile klim. Hier hield ik de jonkies niet goed bij. Maar Max, een van de Duitse jongens, stond me boven op te wachten. Echt heel aardig. (Hij had me al tijdens de lunch toevertrouwd dat ik hem aan zijn moeder deed denken en dat hij ineens heimwee kreeg). We hebben samen het eerste uur opgelopen, want zijn vriendin was al verder gegaan met Fleur. Toen we ze eindelijk hadden teruggevonden gingen zij naar het strand dat daar beneden lag te lonken. Het leek mij ook heel aantrekkelijk, maar het idee dat ik dan straks weer omhoog moest klimmen deed me er van afzien.  Dus ik liep door. Het was een vrij vlak pad met veel doorkijkjes naar de zee. Na twee-en-een-half uur lopen vond ik het tijd voor een pauze en ging langs de kant van pad zitten om de tweede helft van mijn lunch op te eten. Terwijl ik daar zat raakte ik aan de praat met een man uit München. Met hem ben ik de het laatste uur van de wandeling opgetrokken. Wat is dat toch leuk, zo gemakkelijk als je contact maakt!

Toen we eindelijk het drooggevallen strand zagen wisten we dat we er bijna waren. Gelukkig maar, want inmiddels begon ik mijn knieën wel te voelen.

Al met al dus een heel geslaagde dag. Ik heb mezelf nog op een ijsje getrakteerd en toen terug naar het huisje, waar ik nu uitgeteld op de bank zit. Moe maar voldaan.

Nu het eten nog....